[శ్రీ. ఉ.వే. విద్వాన్ ముక్కూర్ లక్ష్మీనరసింహాచార్య స్వామి, విజయవాడ]
(1971 మాసి శ్రీ నృసింహప్రియ పత్రికలో ప్రచురితమైన వ్యాసము)

సంస్కృతంలోని వేద అనే పదానికి తమిళంలో మறை అని అర్థము. తనలో తత్త్వ, హిత, పురుషార్థములకు సంబంధించిన సత్యములను గూఢంగా దాచుకొని ఉన్నందువల్లనే దీనికి ఈ పేరు ఏర్పడింది.

శ్రీ విష్ణువును దేవతగా కలిగిన ఇష్టిలో ఇష్టకా ఉపాదానం—అంటే హోమకుండమును సిద్ధం చేయుటకు ఇటుకలను పేర్చే కార్యము—చేయునప్పుడు క్రింది మంత్రం పఠించబడుతుంది—

యః పూర్వ్యాయ వేదసే నవీయసే
సుమజ్జానయే విష్ణవే దదాసతి |
యో జాతమస్య మహతో మహి బ్రువత్
సేతు శ్రవోభిర్ యుజ్యం చిదభ్యసత్ ||

ఈ మంత్రంలోని మొదటి వాక్యంలో శ్రీయఃపతియైన శ్రీమన్నారాయణుని రెండు విధాలుగా విభజించి చెప్పబడింది. ఒకరు పూర్వ్యుడైన పరమాత్మ, మరొకరు నవీయుడైన పరమాత్మ. “ఈ పూర్వ్యుడైన పరమాత్మ ఎవరు? నవీయుడైన పరమాత్మ ఎవరు?” అని విచారిస్తే, “వైకుంఠే తు పరే లోకే” అని చెప్పబడిన పరమపదంలో విరాజమానుడైనవారే పూర్వ్యుడైన పరమాత్మ. ఇక నవీయుడైన పరమాత్మ ఎవరు అనగా, వేదభాష్యకారులైన శ్రీ విద్యారణ్య స్వామి వ్యాఖ్యానించేటప్పుడు ఇలా వివరిస్తారు—

శ్రీరామకృష్ణాద్ యవతారేణ భగవాన్ అత్యంతం నూతనః.

ఈ వాక్యం సూచించునట్లుగా, భగవానుడు తన వివిధ విభవావతారముల వలన నవీనుడగును. దీనిని మనస్సులో ఉంచుకొనే మన పూజ్యాచార్యులైన తూప్పుల్ కులమణి తమ ప్రబంధసారంలో “అరుళ్ మిగుత్తதொரு வடிவாய்”—“అనుగ్రహము అత్యధికంగా నిండిన ఒక రూపముగా” అని అనుగ్రహించారు.

ఈ వేదవాక్యాన్ని పదచ్ఛేదము చేసి ఈ విధంగా అన్వయించుకొని అర్థం చేసుకుంటే వేదమునకు సంబంధించిన రసవంతమైన అంతరార్థము మనకు లభిస్తుంది. అవి: (1) అనుగ్రహ స్వరూపమైన రూపము, (2) అనుగ్రహము నిండిన రూపము, (3) అత్యధికమైన అనుగ్రహముతో కూడిన రూపము. “అనుగ్రహ స్వరూపమైన రూపము” అనేది పరరూపాన్ని సూచిస్తుంది. “అనుగ్రహము నిండిన రూపము” అనేది ఆయన విభవావతారములను సూచిస్తుంది. “అనుగ్రహము అత్యధికంగా నిండిన రూపము” అనేది ఆళ్వార్లు, ఎంబెరుమానార్ మొదలైన వారి మరియు ఆచార్యుల యొక్క నూతనమైన అవతార వైభవములను సూచిస్తుంది. “నవీయసే” అనే వేదపదానికి శ్రీ విద్యారణ్యులకన్నా ఒక మెట్టు పైగా వెళ్లి, ఆచార్యుల అవతార వైభవమును కూడా మన పరమాచార్య వள்ளల్ అనుగ్రహించారు.

ఇంతకు మించి మనకు ఒక సందేహము కలుగుతుంది: “భగవానుడు ఎందుకు నవీనుడవ్వాలి?” అని. తాను సమస్త కల్యాణగుణోపేతుడని, దయతో కూడిన సౌలభ్య, సౌశీల్యాది గుణములకు సాగరుడని చూపించడమే దీనికి కారణము. ఆయన ఇలా చేయుటకు ఆయనలో ఉన్న కారుణ్యము అనే ఉత్తమ గుణమే కారణము. దీనినే స్వామి దేశికుడు దయాశతకములో “దోషా భవేయురేతే, యది నామ దయే త్వయా వినాభూతాః” అని అనుగ్రహించారు. కారుణ్యము (దయ) అనే గుణము భగవానునిలో లేకపోతే, ఆయనలోని ఇతర సమస్త కల్యాణగుణములు కూడా దోషములుగానే మారిపోతాయి. అందువల్ల కారుణ్యము అనే గుణము పతి స్థానంలోను, మిగిలిన సమస్త గుణములు పత్ని స్థానంలోను ఉన్నట్లవుతుంది. పతి లేకపోతే పత్నికి సమాజంలో ఏ విధంగా గౌరవము ఉండదో, అదే విధంగా భగవానునిలో దయ లేకపోతే మిగిలిన గుణములన్నీ తమ మహిమను కోల్పోతాయి.

భగవానునిలో దయ అనే గుణము అనితరసాధారణంగా ఉండటానికి కారణము, నిరపాయ ధర్మపత్నియైన కమల ఎల్లప్పుడూ భగవానుని విడిచి ఉండకపోవడమే. దీనినే ఈ మంత్రంలోని రెండవ వాక్యం “సుమజ్జానయే విష్ణవే దదాసతి” అని నిశ్చయపరుస్తుంది. ఇక్కడ విద్యారణ్యులు ఇలా అన్నారు—

శోభనయా లక్ష్మ్యా సహ విరాజమానః.

మంగళమయియైన శ్రీలక్ష్మితో కలిసి విరాజమానుడై ఉన్నాడు. మన ఆచార్య వள்ளల్ కూడా “కమలయுடன் கரிகிரிமேல் நின்றனைத்தும் காக்கின்றானே” అని అనుగ్రహించారు.

పరాంకుశ నాయకి “అగలకిల్లేన్ ఇరైయుమెన்று” అని, “నిన్తిరుమగள் చేర్మార్వన్” అని; పెరియాళ్వార్ “వలమార్బినిల్ వాజ్గిన్ర మంగైయుమ్ పల్లాండు” అని; అముదనార్ “పూమన్నుమాదు పొరుందియ మార్బన్” అని; నయినార్ “మామలర్ మన్నియ మంగై మగిళ్న్తురై మార్బన్” అని అనుగ్రహించారు.

కాబట్టి ఈ శేషి దంపతులే మనలను రక్షించగల సమర్థులు. కులాలుడు మరియు మృత్తిక కలిసి ఒక కుండ తయారవడానికి కారణమయ్యే విధంగా, ఈ విశ్వరూపమైన కుండ తయారవడానికి ఈ దంపతులే కారణభూతులు. ఇందులో ఒకరిని విడిచి మరొకరికి గౌరవము ఉండదు అనే విషయాన్ని శ్రీ కంబనాట్టాళ్వాన్ వాలి నోటి ద్వారా ఉపదేశిస్తున్నారు:

“కోవియల్ ధర్మం ఉంగళ్
కులత్తుదిత్తోర్గట్కెల్లాం
ఓవియత్తెళుద వొణ్ణా
ఉరువత్తై ఉడైమైయన్రో
ఆవియై జనకన్ పెట్ర
అన్నత్తై అముదిన్ వంద
దేవియై పిరింద పిన్నై
తిగైత్తనై పోலும் సైగై.”

మొదట వాలి భగవానుని అవయవ సౌందర్యంలో లీనమై, ఆయన తిరుమేనియొక్క అందాన్ని వర్ణిస్తాడు. వెంటనే వాలి పరమధర్మాన్ని గ్రహిస్తాడు. అంటే, “శీర్యత ఇతి శరీరం”—క్షీణించేది శరీరం. భగవానుని తిరుమేని నుండి ఆత్మను దర్శించడానికి వాలి ప్రయత్నించినప్పుడు, అతనికి కేవలం శరీరమే కనిపించింది; ఆత్మ కనిపించలేదు. దానికి కారణాన్ని మనస్సులో విచారించి గ్రహించాడు. అతనికి అర్థమైంది: “ఆవియై జనకన్ పెట్ర అన్నత్తై అముదిన్ వంద దేవియై పిరింద పిన్నై తిగైత్తనై పోலும் సైగై.” “జనకుడు కుమార్తెగా పొందిన, అమృతం నుండి వచ్చిన దేవిని విడిచిన తరువాత నీవు కలవరపడినట్లుగా కనిపిస్తున్నావు.” ప్రాణసమానురాలైన లక్ష్మియే భగవానునికి జీవము.

వాల్మీకీ కూడా ఇదే సత్యాన్ని, చిన్న తిరువడియైన హనుమంతుడు అశోకవనంలో సీతాపిరాట్టి ఎదుట నిలిచి ఆమెను నమస్కరించిన సందర్భంలో, సీతాపిరాట్టి ద్వారా ఈ విధంగా వెల్లడించారు—

కచ్చిన్ న తద్ హేమసమానవర్ణం
తస్యాననం పద్మ సమానకాంతి |
మయా వినా శుష్యతి శోకదీనం
జలక్షయే పద్మమివాతపేన ||

“నీటి ఎండిపోయినప్పుడు ఎండవేడిమికి తామరపుష్పము ఎలా వాడిపోతుందో, అలాగే నా వియోగముచేత శోకంతో దీనుడైన భగవానుని ముఖము వాడిపోయిందా?” అని చెప్పడం ద్వారా భగవానునికి లక్ష్మియే ప్రాణమని స్పష్టమవుతుంది. మన శ్రీభాష్యకారులు కూడా తమ శరణాగతి గద్యములోని మొదటి చూర్ణికలో దీనిని సూచించారు.

వేదము లక్ష్మిని “విష్ణుమనోనుకూలే” అని సంబోధిస్తుంది—విష్ణువుకు ఎల్లప్పుడూ అనుకూలమైనది అని. శరణాగతిలో మొదటి అంగమైన “ఆనుకూల్యస్య సంకల్పః” మొదలైన ఐదు అంగములతో కూడిన ఆత్మనిక్షేపాన్ని భగవానుని యందు సమర్పించారు. స్వామి దేశికులు ఆచార్య పరంపరను అనుసరించి భగవానుని తిరువడులను ఆశ్రయించవలెనని బోధించారు. “ఎన్నుయిర్ తందళిత్త వరై” అని ప్రారంభమయ్యే పాశురంలో, “ఇన్నముదత్ తిరుమగళ్ ఎండ్రు ఇవరై మున్నిట్టు ఎంబెరుమాన్ తిరువడిగళ్ అడైగిన్రేనే” అని అనుగ్రహించారు.

భగవానుడు మహాలక్ష్మిని తన కుడి వక్షస్థలంలో ఆసీనురాలిగా చేసుకొని ఎలా ఆనందిస్తాడో, అదే విధంగా సమస్త జీవాత్మలను కూడా తన వక్షస్థలంలో ధరించి రక్షిస్తాడని స్వామి దేశికులు అనుగ్రహించారు.

మనకు స్థితిని ప్రసాదించే తారకునిగా, నియమించే ఈశ్వరునిగా ఉన్న పరమాత్మ, శాస్త్రములలో తనకు శిష్యుడని, ప్రేష్యుడని, దాసభూతుడని, శేషభూతుడని ప్రతిపాదించబడిన జీవాత్మను సర్వదేశ, సర్వకాల, సర్వావస్థలలో తన హృదయంలో ధరించి రక్షిస్తాడు. ఆ ఆదిదంపతులను ప్రతి జీవాత్మ మనఃపూర్వకమైన భక్తితో అర్చిస్తూ ఉంటే, ఉన్నతమైన పదాన్ని చేరుకొని పరమోన్నత స్థితిని పొందగలడు.

ఇక్కడ మరల ఒక సందేహము ఉత్పన్నమవుతుంది: “మనం చేసే ఈ అల్పమైన భక్తి ఉన్నతుడైన భగవానునికి సరిపోతుందా?” అని. ఈ సందేహాన్ని వేదమే తొలగిస్తుంది—

యావదేకా దేవతా కామయతే
యావదేకా తావదాహుతిః
ప్రతతే న హి తదస్తి |

దీని అర్థము ఇలా: ఇంద్రుని ఉద్దేశించి ఒక ఉత్తరాణి పరిమాణంలో నెయ్యిని తీసుకొని “ఇంద్రాయ స్వాహా” అని హోమం చేస్తే, ఆ కొద్దిపాటి నెయ్యి ఇంద్రునికి సరిపోతుందా? మనం భక్తితో హోమం చేసిన వెంటనే ఆ ఒక్క చుక్క నెయ్యి ఇంద్రునికి ఎంత పరిమాణం అవసరమో అంత పరిమాణంలో ఆయనను చేరుతుంది. అదే విధంగా జీవాత్మలు సమర్పించే ఉపచారం పరమాత్మకు ప్రీతిని కలిగిస్తుంది.

ఇంతటి ఉన్నతమైన అర్థములను ఒకే అనుష్టుప్ శ్లోకంలో, త్రిదండాన్ని ధరించి, త్రిలోకాలను రక్షిస్తూ ముక్కూరులో విరాజమానుడై పరిపాలించే మన ఆచార్య వள்ளల్ అనుగ్రహించారు—

ఏకో నారాయణః శ్రీమాన్
పరం తత్త్వమితి శ్రుతౌ |
జీవాచేతనసంయుక్తస్
తయోరాత్మేతి నిశ్చితః ||

అని. ఆ ఆచార్యుని తిరువడులను స్తుతించి, ఈశ్వరుని అనుగ్రహాన్ని కోరుదాము.