శ్రీ:
శ్రీమతే శ్రీలక్ష్మీనృసింహ పరబ్రహ్మణే నమః
లోటులేని పరిపూర్ణ జీవితానికి వేదం ఉపదేశించే మార్గం
( 1 ) ఉమ్
(శ్రీ ఉ.వే. ముక్కూర్ లక్ష్మీనరసింహాచార్యార్ గారి ఉపన్యాసాల నుండి సేకరించబడిన వేద మణితునకలు)
(సేకరణ: శ్రీ ఉ.వే. ముక్కూర్ శ్రీనివాసన్)
1. పలకగల వారికి, స్మరించగల వారికి తమ ఊరే వైకుంఠం అవుతుంది!
2. విష్ణు అని చెబితే అది తిరునామం. “ఓం విష్ణవే నమః” అంటే అదే మంత్రం అవుతుంది. ఆరు అక్షరాలతో కూడిన ఉన్నతమైన మంత్రం ఇది. ఒక పుష్పాన్ని లేదా తులసి దళాన్ని తీసుకుని “ఓం విష్ణవే నమః” అని అర్చన చేస్తే ఆ ఎంపెరుమానుడు పరమానందాన్ని పొందుతాడు.
3. తులసిని జాగ్రత్తగా గోరు తగలకుండా గ్రహించాలి (తుంచాలి). అలా గ్రహించేటప్పుడు ‘తులసి! అమృత జన్మాసి! సదాత్వం కేశవప్రియే‘ అని చెప్పి గ్రహించాలి.
4. పుష్పాన్నైనా, తులసినైనా తీసుకుని హృదయానికి నేరుగా ఉంచి, ఈ నా హృదయం అమృతమయమైనది, ఈ హృదయాన్ని నీకు సమర్పిస్తున్నాను, నన్ను నేనే నీకు సమర్పిస్తున్నాను అని ఆయన తిరువడి (పాదాల) వద్ద అర్పణం చేయాలి.
5. అలా అర్పణం చేసేటప్పుడు కింద వచ్చే శ్లోకం యొక్క అర్థాన్ని స్మరించుకుని పుష్పాన్ని సమర్పించాలి.
అహింసా ప్రథమం పుష్పం
పుష్పం ఇంద్రియ నిగ్రహః
సర్వ భూత దయా పుష్పం
క్షమా పుష్పం విశేషతః
శాంతిః పుష్పం తపః పుష్పం
జ్ఞానం పుష్పం తథైవచ
సత్యం అష్టవిధం పుష్పం
విష్ణోః ప్రీతి కరంభవేత్
6. సత్యం భగవానునికి మిక్కిలి ఇష్టమైన పుష్పం. మనుస్మృతి “సత్యమే మాట్లాడు. సత్యాన్ని కూడా ప్రియంగా మాట్లాడు. నిజాన్ని ఇతరులను నొప్పించేలా చెప్పకు, అదే సమయంలో ప్రియమైన వారని అబద్ధం చెప్పకు. ఇదే నీ ధర్మంగా ఉండాలి” అని చెబుతోంది.
7. ‘విష్ణవే నమః‘ అని చెప్పి అర్చించేటప్పుడు పైన చెప్పిన ఎనిమిది మనలో ఉన్నాయా అని చూసుకోవాలి. అలా గ్రహించి అర్చన చేస్తే ఈ ఎనిమిది రకాల పుష్పాలు – అంటే గుణాలు మనకు వచ్చేస్తాయి.
8. మనం ఒక పుష్పాన్ని ఇస్తున్నాం. ఒక నామాన్ని చెబుతున్నాం. ఆయన ఎనిమిది రెట్లుగా తిరిగి ఇస్తున్నాడు. అంత కారుణ్యం ఆయనది. ఈ విధంగా ఫలం ఏమిటని తెలుసుకుని అర్చన చేస్తున్నాం. ఫలం దొరకలేదు అంటే నిష్ఠ సరిపోలేదు అని అర్థం. మళ్లీ మళ్లీ ఫలం సిద్ధించేవరకు నిష్ఠతో ప్రయత్నం చేయాలి.
9. వ్యాస మహర్షి కఠినమైనది (భయంకరమైనది) అని చెప్పే కలియుగాన్ని ‘సాధు’ అంటున్నారు. ఎందుకంటే, శుద్ధమైన మంత్రోచ్ఛారణను మనసు లగ్నం చేసి విన్నట్లైతే, ఒక అశ్వమేధ యాగం చేస్తే పొందే ఫలాన్ని ఈ కలియుగంలో పొందవచ్చు. ఇంత సులభమైన విధానానికి ఒక షరతు ఉంది. అదే ‘మనసు లగ్నం చేసి‘ అనేది!
10. మనసు లగ్నం కావాలి అంటే ప్రాణాయామ బలం ఉండాలి. ప్రాణాయామం అంటే శ్వాసను పీల్చి వదిలే అభ్యాసం అని సులభంగా చెప్పవచ్చు. కానీ, పీల్చిన శ్వాసను లోపల ఆపే కాలం (సమయం) చాలా ముఖ్యం. ఆ సమయం ఎక్కువ అవుతూనే రావాలి. అప్పుడు మనసు అదుపులోకి వస్తుంది.
11. మల్లెతీగలా ఊగే మనసును ప్రాణాయామంలో నిలిపి, ఎంపెరుమానుడు అనే కొమ్మపై అంటే ఆయన పాదాలపై చుట్టి వదిలితే, అది పట్టుకుని పాకుతుంది.
12. స్త్రీలు కూడా ప్రాణాయామం చేయవచ్చు. మంత్రం చెప్పి చేయకుండా, శ్లోకం ద్వారా అభ్యాసం చేయవచ్చు. రామ మాత కౌసల్యా దేవి ప్రాణాయామం చేసింది. ఆమె పొందిన ఫలం ఉన్నతమైనది.
13. అలా ప్రాణాయామ బలంతో మనసు లగ్నం చేసి ఆయనను పొందడానికి ప్రయత్నిస్తే (ఎట్టినాళ్) అన్నీ లభిస్తాయి. ప్రయత్నిస్తే అందనిది అంటూ ఏమీ ఉండదు.
14. ఎనిమిది (ఎట్టు) అనేది భగవానుని నామమైన “ఓం నమో నారాయణాయ” (అష్టాక్షరి) ని సూచిస్తుంది. అది ఏమి ఇస్తుంది అని అడిగితే,
కులం తరుం శెల్వం తన్దిడుం
అడియార్ పడుతుయరాయినవెల్లామ్
నిలం తరం శెయ్యుం నీళ్విశుమ్బరుళుం
అరుళొడు పెరునిలమళిక్కుమ్
వళం తరుం మట్రుం తన్దిడుం
పెట్రతాయినమ్ ఆయిన శెయ్యుమ్
నలం తరుం శొల్లై నాన్ కణ్డుకొణ్డేన్
నారాయణా ఎన్నుం నామమ్ ||
(పెరియ తిరుమొళి 1.1.9)
15. నారాయణా అనే నామం మోక్షాన్నే తెచ్చిపెడుతుంది.
16. ఈ శరీరం పై మనం మోహం పెంచుకోకూడదు. ఆదిశంకరులు చెప్పిన మాటను మనం అలాగే మనసులో రాసుకోవాలి.
అంటే ” మోక్షానికి ఎవరు అధికారి?”
“ఎవరైతే ప్రాణాలతో ఉన్నప్పుడే తన శరీరాన్ని శవంగా భావిస్తారో, వారే మోక్షానికి అధికారి!” అని చెప్పారు.
17. మన లోపలనే పరమాత్మ వెలసి ఉన్నాడు. అంతటా ప్రవేశించగలవాడు మన లోపలను ఉన్నాడు, అచేతనాలలోపల (ప్రాణం లేని వాటిలో) కూడా ఉన్నాడు అనే ఉన్నత శాస్త్ర సత్యాన్ని గ్రహించాలి.
18. మన లోపల ఉన్నవాడిని ఆచార్యుల ద్వారా ఇవ్వబడిన మంత్రం మూలంగా చూడవచ్చు.
19. ఒక మంత్రాన్ని మనమే పుస్తకంలో చదివి కంఠస్థం పట్టకూడదు. అలా కంఠస్థం చేసి జపం చేస్తే ఏ రోజూ ఫలాన్ని ఇవ్వదు. ఆచార్యుని దగ్గరకు వెళ్లి నమస్కరించి ఆయన ఉపదేశం చేసిన తర్వాతనే ఆ మంత్రాన్ని మనం అనుష్ఠానంలో పెట్టుకోవాలి.
20. మంత్రం పైన, మంత్రం లోని దేవత పైన, ఆ మంత్రాన్ని ఉపదేశించిన ఆచార్యుని పైన మనకు సమానమైన భక్తి ఉండాలి. అప్పుడే అది సిద్ధిని ఇస్తుంది. అంటే పూర్ణ ఫలాన్ని ఇస్తుంది.
21. గాయత్రీ మంత్రాన్ని ఎవరు బాగా గానం చేస్తారో, వారిని ఆ మంత్రం రక్షిస్తుంది. అష్టాక్షరి కూడా అలాగే రక్షిస్తుంది. పురుషులు గాయత్రిని చెప్పిన తర్వాత అష్టాక్షరి చెప్పాలి.
22. ప్రణవాన్ని గృహస్థులు ఒంటరిగా ఉచ్చరించకూడదు. మంత్రంతో కలిపి ఉచ్చరించేటప్పుడు మూడు మాత్రలలో ఉచ్చరించాలి. స్త్రీలు ప్రణవాన్ని ‘అం’ అని ఉచ్చరించాలి.
23. శాస్త్రాన్ని మీరి, తనకు తోచినట్టు ఒకడు కార్యం (పని) చేస్తే అతడికి సిద్ధి కలగదు. ఇది భగవానుని వాక్కు.
24. భగవానునికి కోపం తెప్పించకుండా మనం శాస్త్ర మార్గంలో జీవించాలి.
25. వెయ్యి మంది తల్లీదండ్రుల ప్రేమ కన్నా మిన్నయైనది శాస్త్రం మన పై చూపే ప్రేమ.
26. శాస్త్రం తప్పకుండా జీవించే వాడిని వెతుక్కుంటూ అన్నీ శుభాలు, ఫలాలు పరిగెత్తుకు వస్తాయి. అతడు వెళ్లే చోటల్లా విశేషమైన కీర్తి కలుగుతుంది.
27. మన సంప్రదాయంలో జ్ఞానం కన్నా ఆచారానికి, అనుష్ఠానానికి విశేష గౌరవం ఇవ్వబడుతుంది.
28. ఒకరు ఆచారంగా ఉండి అనుష్ఠిస్తేనే ఇతరులు అనుష్ఠిస్తారు. లేదా ‘ఆయనే అనుష్ఠించలేదు, నేను ఎందుకు అనుష్ఠించాలి..?’ అని అడుగుతారు.
29. అనుష్ఠానంలో సూర్యుడిని చూడటం చాలా ముఖ్యం. సూర్యుడిని ఎవరు ముందుగా చూస్తారో వారు ఉన్నతులు. అందువల్ల, మనం సూర్యోదయానికి ముందే లేచి ఆయన రావడాన్ని ఎదురుచూస్తూ నమస్కరించాలి.
30. భగవానుడు రామావతారంలో సూర్య కులంలో అవతరించాడు. కృష్ణావతారంలో సూర్యుడిని ముందుగా చూసే కులంలో పెరిగాడు.
31. అలాంటి సూర్యుడినే తన కుడి కన్నుగా (నేత్రంగా) కలిగినవాడు లక్ష్మీనృసింహుడు!
32. ఓంకారంలో మొదటిదిగా వచ్చే అకార రూపంగా వెలుగుతున్నవాడు, సూర్యుడిని నేత్రంగా కలిగినవాడు, ఉమ్ అనే అక్షరంలో నివసించేవాడు, శరణుజొచ్చిన వారికి అభయ వరదుడిగా ఉన్నవాడు మన మట్టపల్లి శ్రీ యోగానంద లక్ష్మీనృసింహుడు. ఆయనే “సకలం భద్రమశ్నుతే” అని సర్వ మంగళాలను ప్రసాదించేవాడు. ఆయనను ఈ ఉన్నతమైన సుదినమందు కీర్తించి పూజించి సకల సంపదలను పొందుదాం..!
|| సకలం భద్రమశ్నుతే! ||
శ్రీ:
శ్రీమతే శ్రీలక్ష్మీనృసింహ పరబ్రహ్మణే నమః
లోటులేని పరిపూర్ణ జీవితానికి వేదం ఉపదేశించే మార్గం
( 2 ) గ్రమ్
(శ్రీ ఉ.వే. ముక్కూర్ లక్ష్మీనరసింహాచారియార్)
(సంకలనం: శ్రీ ఉ.వే. ముక్కూర్ శ్రీనివాసన్)
1. ‘అ‘ అనే అక్షరంలో మరియు ‘గ్రమ్‘ అనే అక్షరంలో పరమాత్మ నివసిస్తున్నాడని మనం పూర్తిగా గ్రహించాలి. ప్రపంచంలో జరిగే అన్నింటికీ, మరియు మనం ఊహించలేని వాటన్నింటికీ కారణం మరియు అకారణం ఆయనే. అన్ని కార్యాలకు, అకార్యాలకు ఆయనే మూలం. ‘అ‘ అనే అక్షరానికి “కారణమైనవాడు” మరియు “అధికారి (చెందినవాడు)” అని అర్థం.
2. ఒక కుండను తయారు చేయడానికి మట్టి, మానవ ప్రయత్నం, కర్ర మరియు చక్రం అవసరం. ఇందులో మట్టి ప్రాథమిక ముడిసరుకు. కాబట్టి కుండ తయారీలో మట్టిని ఉపాదాన కారణం అంటారు. కుమ్మరి ప్రయత్నం వల్ల కుండ తయారవుతుంది కాబట్టి, కుమ్మరి సృష్టికర్త (నిమిత్త కారణం) అవుతాడు. ఈ ప్రక్రియలో ఉపయోగించే కర్ర, చక్రం వంటి సాధనాలను “సహకారి కారణం” లేదా మాధ్యమం అని పిలుస్తారు. కాబట్టి ఈ భౌతిక ప్రపంచంలో, ఏదైనా సృష్టికి మనకు సృష్టికర్త, ముడిసరుకు మరియు సాధనం అవసరం, మరియు మనకు ఈ మూడూ వేర్వేరు అస్తిత్వాలు.
3. భగవంతుని విషయంలో, అన్నీ ఆయనే అయి ఉంటాడు. మొత్తం ప్రక్రియను నడిపించేది ఆయన ఒక్కడే. ఈ విశ్వాన్ని కుండ తయారీతో పోల్చి చూస్తే, భగవంతుడే మూలం లేదా ముడిసరుకు (ఉపాదాన కారణం), సృష్టికర్త (నిమిత్త కారణం) మరియు దాని తయారీలో మాధ్యమం లేదా సాధనం (సహకారి కారణం). ఆయన తప్ప వేరేదీ కారణం కాజాలదు.
4. కాబట్టి ఆయన ‘వ్యాప్య, వ్యాపక రూపేణ‘ (అంతటా నిండినవాడు, అన్నింటినీ వ్యాపించి ఉన్నవాడు) మరియు సమస్తానికీ ఏకైక కారణమైనవాడు. ఈ అవగాహన ద్వారా “పరమాత్మ జ్ఞానం” లేదా భగవంతుని గురించిన జ్ఞానోదయం కలుగుతుంది. ఈ విశ్వం ఆయనే మరియు ఈ విశ్వ సృష్టికర్త ఆయనే. ఈ విశ్వంలో అంతటా వ్యాపించి ఉన్నది ఆయనే. తన సంకల్పంతో, ఆయన వివిధ రూపాల్లో వ్యక్తమవుతాడు మరియు సర్వాంతర్యామిగా ఉంటాడు. దీనికి శ్రీ నృసింహావతారమే స్పష్టమైన నిదర్శనం.
5. అమూల్యమైన ఆరు ఇంద్రియాలు కలిగిన మానవులుగా జన్మించడం మన అదృష్టం. కాబట్టి, పైన పేర్కొన్న విధంగా పరమాత్మ జ్ఞానాన్ని పొందేందుకు మనం మన ఆలోచనలను భగవంతునిపై (బ్రహ్మ విచారం) ఉత్పాదకంగా లగ్నం చేయాలి. మరో మాటలో చెప్పాలంటే, మనం పరమాత్మ స్వరూపాన్ని ధ్యానించాలి. భగవంతుని వ్యక్తీకరణపై మనం దృష్టి పెట్టాలి. ఈ విశ్వానికి మూలమైనవాడు, ఈ విశ్వం యొక్క మొత్తం పనితీరును నిర్వహించేవాడు మరియు ఈ విశ్వంలోని ప్రతి అంశానికి అంతిమ గమ్యస్థానం అయినవాడిని మనం గ్రహించాలి.
6. ఈ సాక్షాత్కారానికి తపస్సు (ధ్యానం) చేయాలి. దీనిని ఇలా చేయవచ్చు:
a. భగవంతుని దివ్య గుణాలను తెలిపే పవిత్ర నామాలను మనసు లగ్నం చేసి ధ్యానించడం (లేదా)
b. ఆయన దివ్య నామాలను జపించడం (లేదా)
c. అందరూ కలిసి నామ సంకీర్తన చేయడం.
వీటన్నింటిలో, మనసు లగ్నం చేయడం (తీవ్ర భక్తి) చాలా ముఖ్యం.
7. మనసు లగ్నం చేయకుండా చేసే ఏ ధ్యానం వల్ల భగవంతుని సాక్షాత్కారం కలుగదు. అస్థిరమైన మనస్సును నియంత్రించి, ఆయన్ను గ్రహించడానికి, మన శరీరంలోని ఐదు కోశాలను (పంచ కోశాలను) శుద్ధి చేయాలి.
8. మన శరీరంలో ఐదు కోశాలు ఉన్నాయి. అవి అన్నమయ కోశం, ప్రాణమయ కోశం, మనోమయ కోశం (మానసిక కోశం), విజ్ఞానమయ కోశం (జ్ఞాన కోశం), మరియు ఆనందమయ కోశం. ఈ ఐదింటిలోనూ శుద్ధి జరిగినప్పుడే పరమాత్మ విషయం అర్థమవుతుంది. లేకపోతే మన జ్ఞానం కేవలం సాధారణ ప్రాపంచిక విషయాలకే పరిమితమవుతుంది.
9. అన్నమయ కోశంలో శుద్ధి కలగాలంటే, మనం ఉపవాసాలు, వ్రతాలు ఆచరిస్తూ, ప్రతిరోజూ తీసుకునే సాధారణ ఆహారాన్ని తగ్గించాలి. పరబ్రహ్మం అనే ఉన్నతమైన ఆహారాన్ని అందించి పోషించాలి.
10. ప్రాణమయ కోశం శుద్ధి కావడానికి ప్రాణాయామం చేయాలి. సంధ్యావందన సమయంలో కనీసం పది ప్రాణాయామాలు చేయాలని నిర్దేశించబడింది. ప్రాణమయ కోశంలో శుద్ధి జరిగితే మన శరీరంలోని పంచ వాయువులు సక్రమంగా ఉంటాయి. ఇవి సక్రమంగా ఉంటే చేతులు, కాళ్లు బాగా పనిచేస్తాయి, నడకలో అందం, చూపులో తీక్ష్ణత మరియు వాక్శుద్ధి కలుగుతాయి.
11. మనోమయ కోశం (మానసిక కోశం) శుద్ధి కావడానికి, మన మనస్సును భగవంతుని ఉన్నతమైన పాదాలపై లగ్నం చేయాలి. ఈ ప్రపంచంలోని ప్రతి చర్య వెనుక ఉన్నది ఆయనే అని గ్రహించి మనం ప్రతి పనినీ చేయాలి. మనోమయ కోశాన్ని శుద్ధి చేయడానికి, స్వామి దేశికన్ అనుగ్రహించిన “పరమార్థ స్తుతి” అనే గొప్ప స్తోత్రాన్ని ప్రతిరోజూ పదకొండు సార్లు పఠించడం మంచిది.
12. విజ్ఞానమయ కోశంలో శుద్ధి కలగాలంటే, ఏది మంచి, ఏది చెడు అని విచక్షణ చేయగల జ్ఞానాన్ని పెంపొందించుకోవాలి. చెడును వదిలి మంచిని గ్రహించాలి.
13. ఆనందమయ కోశంలో శుద్ధి జరిగితే భగవంతుడు సాక్షాత్కరిస్తాడు. ఆ శుద్ధి జరగాలంటే ఆయన గుణాలను అర్థం చేసుకోవాలి. భగవంతుని లెక్కలేనన్ని కళ్యాణ గుణాలలో, ముఖ్యంగా కింద పేర్కొన్న తొమ్మిది ప్రధాన దివ్య గుణాలను మనం స్పష్టంగా గ్రహించాలి. అలా గ్రహించినప్పుడు అన్నీ సిద్ధిస్తాయి.
14. మొదటి గుణం ‘సర్వేశ్వరత్వం‘. అంతటా వ్యాపించి, అన్ని పదార్థాలలో నిండి ఉండి, సమస్తాన్ని నియంత్రించేవాడు కాబట్టి భగవంతుడే సర్వేశ్వరుడు. ఈ గుణం వల్లే ఆయన నిలబెట్టే ఆధారంగానూ, నియంత్రించే దేవునిగానూ విరాజిల్లుతున్నాడు.
15. రెండవ గుణం ‘శ్రియఃపతిత్వం‘. మహాలక్ష్మికి ఆయన పతి. ఆయనతో పాటు మహాలక్ష్మి కూడా అన్ని పదార్థాలలో నిండి ఉంటుంది. కాబట్టి సర్వేశ్వరుడైన నారాయణుడు వచ్చాడు అని చెబితే, లక్ష్మీ సమేతంగా వచ్చాడని అర్థం.
16. అపహతపాప్మత్వం (పాపరహితుడు కావడం) అనేది భగవంతుని మూడవ ముఖ్యమైన గుణం. పరమాత్మ ఎలాంటి పాపం అంటనివాడు (మచ్చలేనివాడు).
17. నాల్గవ గుణం ‘విమృత్యుత్వం‘ (మరణం లేనివాడు). మృత్యు భయం లేనివాడు. మృత్యువుకే మృత్యువుగా ఉండేవాడు పరమాత్మ.
18. ఐదవ గుణం ‘విజ్వరత్వం‘. జ్వరం, రోగం వంటివి లేనివాడు పరమాత్మ.
19. ఆరవ గుణం ‘సత్యకామత్వం‘. కామం అంటే ఆలోచన (కోరిక). ఎన్నటికీ వ్యర్థం కాని (మచ్చలేని) ఆలోచనలు కలిగిన స్థితినే “సత్యకామత్వం” అంటారు. భగవంతుడు మనసులో ఒకటి అనుకుంటే దానిని అలాగే చేసి చూపిస్తాడు. ఆయన ఆలోచనలు ఎప్పటికీ నశించవు, వ్యర్థం కావు.
20. ఏడవ గుణం ‘సత్యసంకల్పత్వం‘ అనగా ఆయన తన సంకల్పాన్ని లేదా కోరికను నెరవేర్చుకునేవాడు. ఆయన తన స్వంత సంకల్పంతో సమస్త విశ్వాన్ని నిర్దేశిస్తాడు. రామ, కృష్ణాది అవతారాలు దాల్చుతాడు. దేవాలయాలలో అర్చారూపంలో (విగ్రహ రూపంలో) కొలువై ఉంటాడు. తన సంకల్పంతోనే చరాచర ప్రాణులన్నింటిలో ఆయన నివసిస్తున్నాడు.
21. ఎనిమిదవ గుణం ‘సర్వాంతర్యామిత్వం‘. పరమాత్మ అన్నింటి లోపల ఉండి నడిపించేవాడుగా ఉంటాడు (అంతర్యామి). ఆయనే అన్నింటినీ అనుభవించేవాడు (భోక్త). ఆయనే అనుభవించబడే వస్తువు (భోగ్యం) కూడా. ఆయనే అన్నింటినీ ప్రేరేపించి నడిపించేవాడు (ప్రేరకుడు).
22. తొమ్మిదవ గుణం ‘సర్వజ్ఞత్వం‘. పరమాత్మకు అన్నీ ఉన్నవి ఉన్నట్లుగా తెలుసు. ఆయన అన్నింటినీ చూస్తున్నాడు. ఆయనకు తెలియకుండా మనం ఏ పనీ చేయలేము.
23. ఈశ్వర సంహితలో పరమశివుడు తొమ్మిది పదాలతో శ్రీ నృసింహుని కీర్తించాడు. ముముక్షువులకు (మోక్షం కోరుకునేవారికి) ఉపాస్య దేవత అయిన లక్ష్మీనృసింహునికి మంత్రరాజ పద స్తోత్రం ద్వారా శివుడు ఆత్మ సమర్పణం చేసుకున్నాడు. ఈ మంత్రరాజ పద స్తోత్రం అత్యంత పవిత్రమైనది మరియు దీనిని మూడు మతాల (అద్వైత, విశిష్టాద్వైత, ద్వైత) ఆచార్యులూ ప్రమాణంగా స్వీకరించారు.
24. పైన పేర్కొన్న భగవంతుని తొమ్మిది గుణాలు “మంత్రరాజ పద స్తోత్రం”లోని తొమ్మిది పదాలలో వివరించబడ్డాయి. ప్రతి పదమూ భగవంతుని ఈ తొమ్మిది దివ్య గుణాలను తెలియజేస్తుంది.
25. అహోబిల మహాక్షేత్రంలో కొలువై ఉన్న నవ నారసింహులు ఈ తొమ్మిది గుణాలను విడివిడిగానూ మరియు సమిష్టిగానూ వ్యక్తపరుస్తారు.
26. జ్వాలా, అహోబిల, మాలోల, క్రోడ, కారంజ, భార్గవ, యోగానంద, ఛత్రవట మరియు పావన నరసింహులు అనే ఈ నవ నారసింహులను ఈ తొమ్మిది దివ్యమైన, శుభప్రదమైన గుణాలతో మనం కీర్తించవచ్చు.
27. అహోబిల క్షేత్రంలో కొలువై ఉన్న క్రోడ నరసింహుడే సింహాచల మహాక్షేత్రంలో వరాహ నృసింహుడిగా కొలువై ఉన్నాడు.
28. అహోబిల నృసింహుడు “గ్రమ్” అనే అక్షరంలో నివసిస్తాడు. ఆయన మనల్ని “అగ్రమ్“గా (ముందుకు) నడిపిస్తాడు.
29. అహోబిలంలో “యోగానంద నృసింహుడిగా” కొలువై ఉన్న భగవంతుడే, మట్టపల్లి మహాక్షేత్రంలో “రాజ్యలక్ష్మీ చెంచులక్ష్మీ నాయికా సమేత భక్తప్రహ్లాద యోగానంద లక్ష్మీనృసింహుడిగా” ఆదిశేషుని నీడలో పవిత్రమైన వేదగుహలో కొలువై ఉన్నాడు.
30. మట్టపల్లి నాథుడు తనకు శరణాగతులైన వారిని రక్షించడానికి యోగ నిద్రలో (ధ్యాన స్థితిలో) ఉన్నాడు. తన పాదపద్మాలను ఆశ్రయించిన వారిని ఆయన తప్పక రక్షిస్తాడు. ఆయన ఆలోచనలు ఎల్లప్పుడూ మచ్చలేనివి (సత్యకాముడు) మరియు ఆయన తాను కోరుకున్నదంతా నెరవేర్చుకోగలడు (సత్యసంకల్పుడు).
31. మట్టపల్లి నాథుడు ఆనందమయుడు. ఈ క్రింది తొమ్మిది దివ్య గుణాలకు ఆయన ప్రతిరూపం అని గ్రహించి మనం ఆయన్ను పూజించాలి:
a. సర్వేశ్వరత్వం
b. శ్రియఃపతిత్వం
c. అపహతపాప్మత్వం
d. విమృత్యుత్వం
e. విజ్వరత్వం
f. సత్యకామత్వం
g. సత్యసంకల్పత్వం
h. సర్వాంతర్యామిత్వం
i. సర్వజ్ఞత్వం
ఈ విషయాలను గ్రహించి సేవించడం ద్వారా మనకు ఆనందమయ కోశంలో శుద్ధి కలుగుతుంది.
32. “బిలం” అంటే గుహ. ఈ పవిత్రమైన రోజున, వేద గుహలో కొలువై ఉన్న మట్టపల్లి నాథుడైన యోగానంద లక్ష్మీనృసింహుడు మన హృదయ గుహలో నివసించి బ్రహ్మానందాన్ని ప్రసాదించాలని ఆయన పాదపద్మాలకు శరణాగతి చేద్దాం.
|| సకలం భద్రమశ్నుతే! ||
శ్రీ:
శ్రీమతే శ్రీ లక్ష్మీనృసింహ పరబ్రహ్మణే నమః
లోటులేని పరిపూర్ణ జీవితానికి వేదం ఉపదేశించే మార్గం
( 3 ) వీమ్
(శ్రీ ఉ.వే ముక్కూర్ లక్ష్మీనరసింహాచార్యార్)
(సంకలనం: శ్రీ ఉ.వే ముక్కూర్ శ్రీనివాసన్)
1. శ్రియఃపతి అయిన భగవానుడు శ్రీకృష్ణావతార సమయంలో తన కాలి బొటనవేలును తన సున్నితమైన పెదవులతో చీకి రుచి చూస్తాడు. ఎందుకు? వేదాలు చెప్పినదానిని ఆయన స్వయంగా పరీక్షించి చూస్తున్నాడు. వేదాలు ఇలా చెబుతున్నాయి, “చుట్టూ ఉన్నదంతా తేనెలా మధురంగా ఉండాలి; ఆవులన్నీ తేనెలాంటి మధురమైన పాలను ఇవ్వాలి; ఈ వృక్ష సంపద అంతా తేనెలాంటి కాయగూరలను, పండ్లను ఇవ్వాలి; ప్రపంచమంతా మధురంగా… తేనెలా మారాలి. ఇవన్నీ జరగాలంటే భగవంతుని శ్రీపాదాల నుండి స్రవించే ఆ మధువును ధ్యానించు“. అంతకంటే మించి, “నా నాలుకపై ఎల్లప్పుడూ తేనె స్రవించనీ, మధురంగా మాట్లాడే సామర్థ్యం ఎప్పుడూ నా నాలుకకు అమరనీ” అని సంకల్పించి, వేదం చెబుతున్న తన శ్రీపాదాల యొక్క ఫలాన్ని, దివ్య శక్తిని ఆయన స్వయంగా పరీక్షించి చూస్తున్నాడు.
2. శ్రీకృష్ణునికి ఉన్న మరో దివ్యనామం వాసుదేవుడు. ఆ ‘వాసుదేవ’ అనే దివ్యనామంలో సాక్షాత్తూ భగవానుడు కొలువై ఉన్నాడు. “సర్వత్ర వసతి వాసుదేవః” – ఈ విశ్వమంతటా, చరాచర ప్రాణులన్నింటిలోనూ అంతర్యామిగా వ్యాపించి ఉన్నందున ఆయనకు ఆ దివ్యనామం ఆపాదించబడింది.
3. వేదాలు ఆ వాసుదేవుడిని ఏక స్వరూపునిగానూ, బహురూపునిగానూ వర్ణిస్తాయి. సరి, బేసి సంఖ్యలను ఉపయోగిస్తూ ఆయనను కీర్తిస్తాయి. “ఒకటి, మూడు, ఐదు, ఏడు మరియు తొమ్మిదింటిలో ఉన్నవాడా” అనీ, అలాగే “నాలుగు, ఎనిమిది మరియు పన్నెండింటిలో నివసించేవాడా” అనీ ఆయనను స్తుతిస్తాయి. ఒక్కడిగా ఉన్నవాడే మూడుగా ఉన్నాడు అంటే, “ఆయనే బ్రహ్మ, విష్ణు, మహేశ్వరులుగా మారాడు, వారిలో అంతరాత్మగా నివసిస్తున్నాడు” అని అర్థం. ఐదుగా మారాడు అంటే “ఆయనే పంచభూతాలుగా అవతరించాడు” అని అర్థం.
4. భగవంతుడు ఏక స్వరూపునిగానూ, బహురూపునిగానూ ఉన్నాడని గ్రహించడానికి భక్తి అనేది చాలా ముఖ్యం. జ్ఞానం, భక్తి, వైరాగ్యం అని మూడింటిని చెబుతారు. జ్ఞానం మొదటగా, వైరాగ్యం చివరగా పేర్కొనబడ్డాయి. భక్తి సరిగ్గా మధ్యలో ఉంచబడింది. దీని అర్థం ఏమిటంటే, మనలో భక్తి ఉద్భవిస్తే, జ్ఞానం మరియు వైరాగ్యం వాటంతట అవే వచ్చి చేరతాయి. భక్తి లేకుండా జ్ఞానాన్ని సంపాదించలేము. భక్తి లేకుండా వైరాగ్యం ఎన్నటికీ కలుగదు.
5. ఆండాళ్ తన తిరుప్పావైలో ఆ వాసుదేవుని ధ్యానిస్తూ, “మేలైయార్ శెయ్‌వనగళ్ వేండువన కేట్టియేల్” అని పాడుతుంది, అంటే మన పెద్దలు ఆచరించిన దానిని మనం తప్పక అనుసరించాలి అని అర్థం. పెద్దలు చేసినదంతా మనం పూర్తిగా చేయలేకపోవచ్చు, కానీ మన సామర్థ్యం మేరకు ఏది చేయగలమో, దానిని కచ్చితంగా చేయాలి.
6. భగవద్గీతలో శ్రీకృష్ణుడు “నీవు చేయలేని పనులన్నింటినీ వదిలిపెట్టు” అని చెప్పాడు. అలా చెబుతూనే వెంటనే “వాటిని వదిలిన చోట, నా పాదాలను పట్టుకో” అని అన్నాడు. ఆయన మన కోసం మార్గాన్ని ఎంత సులభతరం చేశాడో చూస్తే ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది.
7. అందువల్ల, మనం లౌకిక విషయాలలో (ప్రాపంచిక వ్యవహారాలు) మునిగిపోవడాన్ని తగ్గించి, భగవత్ విషయాలలో లోతుగా నిమగ్నం కావాలి. మనం లౌకిక విషయాలలో మునిగిపోతే, భగవత్ విషయం మనకు దూరం అవుతుంది. అదే మనం భగవత్ విషయంలో మునిగిపోతే, ఈ లౌకిక బంధాలన్నీ వాటంతట అవే తొలగిపోతాయి. “ఆయనే లభిస్తాడు” అనేది ఆయన దివ్య పాదాలను పట్టుకోవడం వల్ల లభించే అంతిమ ఫలం.
8. సర్వాంతర్యామి అయిన వాసుదేవుడు/గోవిందుడు మన హృదయాలను కూడా పూర్తిగా నింపుతున్నాడని గ్రహించి, మనలో నివసిస్తున్న ఆ భగవానునికి భక్తితో అన్నాన్ని నివేదించాలి, ఆపై మన ఆత్మను సైతం ఆయనకు అర్పించాలి. ఉపనిషత్తులు అంతర్యామికి చేసే ఈ అంతర్గత సమర్పణను “యజ్ఞం” అని పిలుస్తాయి. బాహ్యంగా చేసే యజ్ఞంలో, మనం బయటి ప్రపంచంలోని హోమ గుండంలో హవిస్సులను అర్పిస్తాము. కానీ ఇది — మనలోని అంతరాత్మకు చేయబడే యజ్ఞం.
9. భగవంతుని పట్ల ప్రగాఢమైన భక్తిని పెంపొందించుకోవాలంటే, ఆయనపై మనకు అచంచలమైన విశ్వాసం ఉండాలి. పరమాత్మనే అన్నింటినీ నడిపిస్తాడు; ఆయనే అన్నింటికీ మూలకారణం. ఆయన లేకుండా ఒక అణువు కూడా కదలదు అని మనం నిజంగా అర్థం చేసుకుంటే, దుఃఖం మరియు ఆందోళన మన మనస్సును ఎప్పుడూ పీడించవు. మనస్సు ఇష్టానుసారంగా గెంతడానికి అవకాశం ఉండదు. కాబట్టి, మనం ఆయనపై పూర్తి నమ్మకాన్ని ఉంచాలి మరియు ఇతర విషయాలను పట్టుకోకూడదు.
10. అటువంటి సంపూర్ణ విశ్వాసాన్ని పెంపొందించుకోవడానికి, మనం భగవత్ చరిత్రలలో లీనం కావాలి. విష్ణు పురాణంలో, మైత్రేయ మహర్షి పరాశర మహర్షిని ఇలా అడుగుతాడు: “ఈ ప్రపంచం ఎక్కడి నుండి పుట్టింది? దీనిని ఎవరు రక్షిస్తున్నారు? వీటన్నింటికీ మూలకారణం ఎవరు?” పరాశర మహర్షి వీటన్నింటికీ ఒకే శ్లోకంలో సమాధానం ఇస్తాడు: “ఓ మైత్రేయా! వీటన్నింటికీ కారణాన్ని ఒక్కొక్కటిగా అడిగావు కదా. సమస్తం విష్ణువు నుండే ఉద్భవించాయి. వీటిని సృష్టించడానికి ఆయన ఎక్కడి నుంచో సామగ్రిని తీసుకురాలేదు; అన్నీ ఆయన లోపలి నుండే వ్యక్తమయ్యాయి. ఈ విశ్వమంతా ఆయనలోనే నివసిస్తోంది. జగత్తు మొత్తానికీ ఏకైక కారణం విష్ణువే!” ఈ పచ్చి నిజాన్ని గ్రహిస్తే భయం పోయి అచంచలమైన భక్తి కలుగుతుంది.
11. మనం పూర్తి విశ్వాసంతో భగవంతునికి శరణాగతి చేయాలి. మనం అలా చేసినప్పుడు, భగవానుడు తాను చేసే యజ్ఞం నుండి మనకు దక్షిణ (ఫలం) ఇస్తాడు. భగవంతుడు చేసే యజ్ఞాన్ని ‘శరణాగత రక్షణం‘ (శరణుజొచ్చిన వారిని రక్షించడం) అంటారు. ఆయన తప్ప మరెవరూ ఈ శరణాగత రక్షణమనే యజ్ఞాన్ని చేయలేరు. భగవంతుడు ఎవరిని రక్షిస్తాడు? అందరినీ — శరణాగతి అని వచ్చిన వారందరినీ ఆయన రక్షిస్తాడు. ఆయన రక్షణ లేకపోతే గొప్ప పండితులు, మేధావులు కూడా వ్యర్థంగా నశించిపోతారు.
12. మన సొంత ఇంద్రియాలే మన ఆంతరంగిక (అంతర్గత) శత్రువులు. ఈ ఇంద్రియాలను నియంత్రించి జయించడానికి, శ్రీ మహావిష్ణువే ఏకైక శరణ్యం. ఆయన మనకు దూరంగా బయట పొంచి ఉన్న పాపాలను తొలగిస్తాడు, అలాగే ఆంతరంగిక శత్రువులైన ఇంద్రియాలను కూడా నాశనం చేస్తాడు. అల్పమైన విషయాల వైపు మన మనస్సు పోకుండా అడ్డుకుంటాడు. దీని కోసం భగవంతుడు ఏమి చేస్తాడు? ఆయన ఎప్పుడూ మనతోనే ఉండి మనల్ని రక్షిస్తాడు — ఆయన దివ్య పాదాలను పట్టుకున్న ప్రతి ఒక్కరినీ ఆయన రక్షిస్తాడు. ఎక్కడి నుండో రావాలంటే సమయం పడుతుంది కాబట్టి, రక్షణ కల్పించడానికి ఆయన మన పక్కనే ఉంటాడు.
13. భగవంతునికి మృత్యువు, జ్వరం, రోగం వంటివి లేవని వేదాలు ఘోషిస్తున్నాయి. “ప్రథమో దైవ్యో భిషక్” అని వేదం ప్రకటిస్తోంది. మొదటి వైద్యుడు ఎవరు? భగవంతుడే అని వేదం సమాధానం చెబుతోంది. సహస్రనామాల్లో, ఆయన “భేషజం భిషక్” అని కీర్తించబడ్డాడు. భేషజం అంటే మందు, భిషక్ అంటే వైద్యుడు. వైద్యుడు ఎవరు? భగవంతుడే. ఆయనే ఔషధం కూడా. ఆయన వైద్యుడిగా నిలబడతాడు, అలాగే ఆయనే స్వయంగా ఔషధంగా మారుతాడు.
14. ప్రహ్లాదుని చరిత్రలో భగవంతుడు తానే స్వయంగా ఔషధమని నిరూపించాడు. కర్కోటక సర్పం యొక్క విషాన్ని ప్రహ్లాదునికి ఇవ్వాలని హిరణ్యకశిపుడు ఆజ్ఞాపించాడు. కర్కోటక సర్పం విషం మీదుగా గాలి వీచి మనకు తగిలినా చాలు ప్రాణాలు పోతాయి; ఆ పాము కరవాల్సిన అవసరం కూడా లేదు. అది అంతటి ప్రాణాంతకమైనది! అయినా, నామక్కల్ అనే పవిత్ర క్షేత్రంలో, స్వామి సరిగ్గా ఇదే కర్కోటక సర్పం మీద పవళించి (కర్కోటక శయనం) ఉన్నాడు. ఆ కర్కోటక విషాన్ని ప్రహ్లాదుడు తాగేలా చేశారు. “ఈ విషమే నాకు ఔషధంగా మారదా?” అని భావించి, ఆ బాలుడు దానిని తీసుకుని “నారాయణా” అని జపిస్తూ వేగంగా మింగేశాడు. పరమాత్మ తన దివ్య నామామృతం ద్వారా ఆ బిడ్డను రక్షించాడు. ఆ బాలుడు ఏ ఆపదా లేకుండా చెక్కుచెదరకుండా నిలబడ్డాడు. భగవంతుని నామామృతం అత్యంత భయంకరమైన విషాన్ని సైతం జయిస్తుంది. అందువల్ల, ఆయనే ఔషధం మరియు ఆయనే వైద్యుడు!
15. మనల్ని రక్షించడానికి భగవంతుడు “ఇది మంచి; ఇది చెడు” అని ఎత్తి చూపుతాడు. ఒక క్షణం పాటు, ఆత్మకు ఆయన స్వేచ్ఛను ప్రసాదిస్తాడు. అయినా, ఆయన లేకుండా ఒక అణువు కూడా కదలదు కాబట్టి, అంతిమంగా దీనికి కూడా ఆయనే కారణం. ఇది ఆయన దివ్య లీల. మనం మంచిని పట్టుకుంటే, ఆయన మనల్ని సరైన మార్గంలో నడిపించి రక్షిస్తాడు. మనం చెడును పట్టుకుంటే, కొంతకాలం ఆ మార్గంలో ప్రయాణించనిస్తాడు, కానీ అంతిమంగా మనకు అత్యున్నతమైన సద్గతిని (మోక్షాన్ని) ప్రసాదిస్తాడు.
16. జీవాత్మకు పరమాత్మనే అంతిమ శరణ్యం (గతి). పరమాత్మ సృష్టించబడలేదు; కాబట్టి, ఆయనకు వినాశనం లేదు. అదేవిధంగా జీవాత్మ కూడా సృష్టించబడలేదు, కాబట్టి దానికి కూడా వినాశనం లేదు. అయితే, సృష్టించబడిన ప్రతిదీ నాశనానికి గురవుతుంది. “ఒకరు పుట్టారు” అని చెబితే, “వారు చనిపోతారు” అనేది నిశ్చయం అవుతుంది. ఇక్కడ, జననం మరియు మరణం భౌతిక శరీరానికి మాత్రమే వర్తిస్తాయి, ఆత్మకు కాదు.
17. మనల్ని రక్షించడానికి, భగవంతుడు స్వయంగా లోతైన వేదాంత సత్యాలను బోధిస్తాడు మరియు ఆయన వివిధ మహానుభావుల (గొప్ప మునుల) ద్వారా కూడా వాటిని పలికిస్తాడు. ఏ సమయంలో, ఏ ప్రదేశంలో, ఎవరు చెబితే జరుగుతుందో అటువంటి మహానుభావులను ఆయనే స్వయంగా ఎంచుకుంటాడు.
18. భగవంతుడిని మహానుభావులు సత్యకాముడు అని కీర్తిస్తారు. మన మనస్సులో ఒక కోరికను ఉంచుకుని “విష్ణువు సత్యకాముడు” అని చెబితే, విష్ణువు మన నిజమైన కోరికను (సత్యకామాన్ని) నెరవేరుస్తాడు. మీకు కావాలంటే దీనిని పరీక్షించి చూడవచ్చు. మీరు ఇలా ప్రార్థించాలి: “హే ప్రభో! నేను నీ నుండి కేవలం లౌకికమైన కోరికనే అడుగుతున్నాను. ఈ కోరిక నెరవేరకపోతే నేను ఇప్పుడు బతకలేను. నా కుటుంబాన్ని రక్షించుకోవాల్సిన బాధ్యత నాకు ఉంది. నిజానికి, వారిని రక్షించేది నీవే… కానీ నా అజ్ఞానం కొద్దీ నేనే రక్షకుడినని అనుకుంటున్నాను. కాబట్టి, నేను ఇప్పుడు ఏమనుకుంటున్నానో దానిని నీవే నెరవేర్చాలి…” ఆ తర్వాత, “ఓం విష్ణవే నమః, ఓం సత్యకామాయ నమః” అనే రెండు దివ్యనామాలను 1008 సార్లు జపించాలి. ఇలా జపిస్తూ మనసులో ఒక కోరికను తలుచుకుంటే అది కచ్చితంగా నెరవేరుతుంది.
19. భగవంతుడు సత్యకాముడు కాబట్టి, ఆయన మన కోరికలనే కాదు బ్రహ్మాది దేవతల కోరికలను కూడా నెరవేరుస్తాడు. పూర్వకాలంలో బ్రహ్మదేవుడు ఒక మహోన్నతమైన యజ్ఞాన్ని చేశాడు! ప్రపంచంలోని వారందరికీ అన్నం దొరకాలనే ఉద్దేశ్యంతో ఆయన దానిని చేశాడు. ప్రసాదం (ఆహారం) కోసం ఎవరూ కష్టపడకూడదని ఆయన ఆ యజ్ఞాన్ని చేశాడు. దీనికోసం ఆయన అశ్వమేధ మహాయజ్ఞాన్ని నిర్వహించాడు. ఆ అశ్వమేధ యజ్ఞం నుండి అవతరించిన వాడే సత్యవ్రత క్షేత్రమైన కాంచీపురంలో వెలసిన దేవాధిరాజు (శ్రీ వరదరాజస్వామి). ఆయన బ్రహ్మదేవుని కోరికను నెరవేర్చాడు. నేటికీ, ఆయన సత్యకాముడిగా నిలిచి మన కోరికలను నెరవేరుస్తూనే ఉన్నాడు.
20. ఈ విధంగా, భగవానుడు అనేక క్షేత్రాలలో అర్చారూపంలో (విగ్రహ రూపంలో) కొలువై ఉన్నాడు. పరమాత్మ ఏకాకిగా ఉండటంలో ఎలాంటి ఆనందాన్ని పొందలేడని ఉపనిషత్తులు చెబుతున్నాయి. పరమాత్మ ఎప్పుడు ఆనందిస్తాడు? భక్తులు మరియు భాగవతోత్తములు ఆయన మహిమలను కీర్తించడంలో మునిగిపోయినప్పుడు ఆయన ఆనందిస్తాడు! సంతోషంతో ఉప్పొంగిపోయిన భక్తుల ఆనంద భాష్పాలతో తన ఆలయ ప్రాంగణం బురదగా మారినప్పుడు ఆయన పరమానందం పొందుతాడు.
21. భగవంతుడు అటువంటి భక్తులను ఆస్వాదిస్తాడు (అనుభవిస్తాడు). ఉపనిషత్తులు ఈ విషయాలను తెలుసుకోమని మనల్ని ప్రోత్సహిస్తాయి: భోక్త ఎవరు? భోగ్యం ఏది? ప్రేరకుడు ఎవరు? భోక్త అంటే అనుభవించేవాడు. భోగ్యం అంటే అనుభవించబడే వస్తువు. ప్రేరకుడు అంటే ఆ అనుభవాన్ని కలిగించేవాడు. మన లౌకిక వ్యవహారాలలో, ఈ మూడూ పూర్తిగా భిన్నంగా ఉంటాయి. కానీ భగవత్ విషయంలో, ఈ మూడూ — భోక్త, భోగ్యం మరియు ప్రేరకుడు — భగవంతుడే.
22. భగవంతుడు తనకు ఇష్టమైన వారిని తానే చేరుకుంటాడు, వారు తనను చేరుకునేలా చేస్తాడు. ఆయన ప్రేమకు పాత్రులయ్యేందుకు, ఆయన నిర్దేశించిన కర్మలను మనం ఆచరించాలి, మరియు ఈ ఆత్మను ఆయన ఆస్తిగా, ఆయన అంగీకరించే రీతిలో సమర్పించాలి. అలాంటి ఉన్నతమైన ఆత్మ సమర్పణను సులభతరం చేయడానికే, ఆయన సర్వాంతర్యామిగా మనలో నివసిస్తున్నాడు.
23. ఆళ్వార్లు భగవంతుడిని అమలన్, విమలన్, మరియు నిర్మలన్ అని పలు విధాలుగా కీర్తించారు. మలం అంటే మురికి లేదా అపవిత్రత. పరమాత్మ దానికి సరిగ్గా వ్యతిరేకం. ఆయనకు అసంఖ్యాకమైన శుభ గుణాలు ఉన్నాయి. ఒకచోట, వేదం ఆయనను “నిర్గుణః నిరంజనః” అని వర్ణిస్తూ, ఆయనకు గుణాలు లేవని పైకి చెబుతున్నట్లు అనిపిస్తుంది. ఆచార్యులు దీనిని స్పష్టం చేశారు: “నిర్గుణుడు అంటే గుణాలు లేనివాడని అర్థం కాదు. ఆయనలో ఎలాంటి చెడ్డ గుణాలు లేవని దాని అర్థం. ఆయన లక్షణాలన్నీ సుగుణాలే (శుభ లక్షణాలు).“
24. సుగుణాలతో నిండిన భగవానుడు, వివిధ దివ్య దేశాలలో అద్భుతమైన రూపాల్లో మనల్ని ఆశీర్వదిస్తాడు. ఈ దివ్య దేశాలన్నింటిలో అవతరించి, ఆయన మనల్ని ఆకర్షించి పాలిస్తాడు. ఆయన వైకుంఠంలో నివసిస్తున్నాడు… ఆయన దివ్య దేశాలలో ఉన్నాడు… ఆయన రామ, కృష్ణుల వంటి అవతారాలను ధరిస్తాడు… అంతకు మించి, ఆయన క్షీరసాగరంలో (తిరుప్పాఱ్కడల్) శయనించి ఉన్నాడు. వీటన్నింటికీ మించి, ఆయన అంతర్యామిగా ప్రతిదానిలోనూ ఉన్నాడని ఉపనిషత్తు వెల్లడిస్తోంది.
25. ఆగమాల ప్రకారం ప్రతిష్ఠించబడిన బింబాలలో (మూర్తులు) మరియు విగ్రహాలలో భగవంతుడు కరుణతో వెలుస్తాడు. మహానుభావులు ఆరాధన (పూజ) చేసేటప్పుడు, ఎంతో భక్తిశ్రద్ధలతో, అత్యంత జాగ్రత్తగా చేస్తారు ఎందుకంటే భగవంతుడు ‘నేను ఈ బింబంలో పూర్తిగా ఉన్నాను’ అని సంకల్పించి, అందులో కొలువై ఉంటాడు. భగవంతుడు ఈ బింబాలలో నాలుగు విధాలుగా కొలువై ఉంటాడు: దైవం, మానుషం, ఆర్షం, మరియు వీటన్నింటికీ మించి స్వయం వ్యక్తం. దైవం అంటే దేవతల ప్రార్థనల ద్వారా ప్రతిష్ఠించబడినది. ఆర్షం అంటే ఆయన మహర్షులకు ప్రత్యక్షమై, వారి ప్రార్థనల మేరకు, ఆయా క్షేత్రాలలో అదే రూపంలో ఉండిపోవడం. ఆగమ నియమాల ప్రకారం మానవులచే ప్రతిష్ఠించబడినవి మానుషం. స్వయం వ్యక్తం అంటే ఆయన పూర్తిగా తన స్వచ్ఛందంగా కొన్ని ప్రదేశాలలో స్వయంగా అవతరించడం.
26. భగవంతుని ఆరాధించడానికి యజ్ఞమే అత్యుత్తమమైన మార్గమని వేదం ఘోషిస్తోంది: “యజ్ఞో హి శ్రేష్ఠతమం కర్మ“. రోహిణీ నక్షత్రం రోజున చేయాల్సిన ఒక నిర్దిష్ట యజ్ఞాన్ని వేదం సూచిస్తోంది. ఓదన సవం అని పిలువబడే ఈ యజ్ఞం, ప్రపంచంలోని జీవరాశులన్నింటికీ అన్నం దొరకాలనే ప్రార్థనతో చేయబడుతుంది. ఈ యజ్ఞాన్ని సూర్యోదయం సమయంలోనే ప్రారంభించాలి.
27. అటువంటి యజ్ఞాన్ని నిర్వహించే యజమానులకు, నిష్కళంకుడైన భగవానుడు (అమలన్), “సుమతిం భజామహే” అనే ప్రార్థనను నెరవేరుస్తూ, స్వచ్ఛమైన, మచ్చలేని బుద్ధిని ప్రసాదిస్తాడు. మన బుద్ధి కచ్చితంగా స్వచ్ఛంగా ఉండాలి. బుద్ధికి అన్యథా జ్ఞానం, విపరీత జ్ఞానం, సంశయం వంటి దోషాలు వచ్చే అవకాశం ఉంది. ఒకదాన్ని మరొకటిగా అపార్థం చేసుకోవడం అన్యథా జ్ఞానం. చెప్పబడిన దానికి కచ్చితమైన వ్యతిరేకార్థాన్ని గ్రహించడం విపరీత జ్ఞానం. ప్రతిదానినీ అనుమానిస్తూ, ‘ఇదా అదా?’ అని గందరగోళానికి గురికావడం సంశయం. మచ్చలేని ఆ భగవానుడు (అమలన్) ఈ మాలిన్యాలన్నింటినీ తొలగించి, యజ్ఞం యొక్క అంతిమ ఫలాన్ని ప్రసాదిస్తాడు.
28. యజ్ఞ ఫలాలను ప్రసాదించే ఆ భగవానుడు ఆశ్రిత వత్సలుడు. మనం పిలిచిన వెంటనే పరుగెత్తుకుంటూ రావడానికి ఆయన మనకు దగ్గరగానే ఉంటాడు. దూడ ఆవు వెనుక ఎలా పరుగెత్తుతుందో, దూడను ముందుకు నడిపిస్తే ఆవు ఎలా అనుసరిస్తుందో, అదే విధంగా పరమాత్మ మనల్ని ఎన్నడూ వదిలిపెట్టడు. వాత్సల్యం అంటే అదే. మనకు ఏమవుతుందోనన్న భయంతో… ఆయన ఒక్క క్షణం కూడా మనల్ని విడిచిపెట్టడు!
29. పరమాత్మ మన పట్ల ఆశ్రిత వత్సలుడిగా, అపారమైన, ప్రత్యేకమైన ప్రేమతో ఉన్నప్పుడు, మనం ఆయనను సమీపించి ఇలా అనాలి, “హే ప్రభో! నా పట్ల నీకున్న ప్రేమ అపారమైనది! నీ పట్ల నాకున్న ప్రేమ చాలా తక్కువ.” భగవద్గీతలో ఆయన స్వయంగా ఈ విషయాన్ని చెప్పాడు. అందువల్ల, మనం ఎన్నడూ “భగవంతుడు మనల్ని ప్రేమించడం మంచిదా, లేదా మనం భగవంతుడిని ప్రేమించడం మంచిదా?” అని అడగకూడదు. బదులుగా, మనం ఆ ప్రశ్నను ఇలా మార్చుకోవాలి: “భగవంతుని పట్ల నీకున్న ప్రేమ గొప్పదా? లేదా నీ పట్ల భగవంతునికున్న ప్రేమ గొప్పదా?“
30. అదే సమయంలో, యజ్ఞం వంటి కర్మలు ఖ్యాతి కోసం — కీర్తి కోసం, లాభం కోసం లేదా పూజ కోసం (ఇతరులు మనల్ని పొగిడి, ఘనంగా కీర్తించాలని) చేస్తే — భగవంతుడు ఆ కర్మను లేదా చర్యను ఎన్నటికీ అంగీకరించడు.
31. అందువల్ల, భగవంతుడు అర్జునుడి పక్కనే ఉండి అతనికి బోధించిన వాటిని మనం ఎప్పుడూ గుర్తుంచుకోవాలి. “మన ఈ భౌతిక శరీరమే ఒక రథం. ఇంద్రియాలన్నీ గుర్రాలు; మనస్సే కళ్లెం; బుద్ధి రథసారథి. పరమాత్మ మన బుద్ధిలో ప్రవేశించి చర్యను నడిపిస్తాడు. ఆయన మన పక్కనే ఉండి మనల్ని రక్షిస్తాడు.“
32. ఈ విధంగా, అన్ని ప్రదేశాలలో, అన్ని వేళలా మనల్ని రక్షించే భగవానుడు అహోబిల క్షేత్రంలో పరశురాముడికి తన దివ్య సేవను (దర్శనాన్ని) ప్రసాదించిన గంభీరమైన పెరియ పెరుమాళ్‌గా, “భార్గవ నరసింహస్వామిగా” కొలువై ఉన్నాడు. మట్టపల్లి మహా క్షేత్రంలోని యజ్ఞవాటికలో మూడవ అక్షరమైన “వీమ్” స్తంభంలో నివసిస్తున్నది కూడా ఆయనే. ఈ పవిత్ర దినాన ఆయనను ధ్యానించే వారి శారీరక రుగ్మతలను ఆయన నయం చేస్తాడు, రజో, తమో గుణాలను పారద్రోలి, సత్వ గుణాన్ని ప్రసాదించి వారిని రక్షిస్తాడు. ఎలాంటి లోటు లేదు! (కురైయొండ్రుమిల్లై!)
|| సకలం భద్రమశ్నుతే! ||
శ్రీ:
శ్రీమతే శ్రీలక్ష్మీనృసింహ పరబ్రహ్మణే నమః
లోపము లేకుండా పరిపూర్ణంగా జీవించడానికి వేదాలు నిర్దేశించిన మార్గాలు
( 4 ) రమ్
(శ్రీ ఉ.వే. ముక్కూర్ లక్ష్మీనరసింహాచారియార్)
(సంకలనం: శ్రీ ఉ.వే. ముక్కూర్ శ్రీనివాసన్)
1. భగవాన్ శ్రీ లక్ష్మీనృసింహుడు నాలుగవ అక్షరమైన “రమ్” లో కొలువై ఉన్నాడు.
2. “రమ్” అనగా రమింపజేసేవాడు—మనల్ని తనవైపు ఆకర్షించేవాడు అని అర్థం.
3. విశేషమైన దివ్య మంగళ స్వరూపం కలిగిన ఎంపెరుమాన్ (భగవంతుడు), ఈ క్రింది 9 కళ్యాణ గుణాల ద్వారా అందరినీ ఆకర్షిస్తాడు. అవి అమలత్వం, ఆశ్రిత వాత్సల్యత్వం, ఉపాయత్వం, ఉపేయత్వం, భోగ్యత్వం, భోక్తృత్వం, నియంతృత్వం, శుభాశ్రయత్వం మరియు సర్వతోముఖత్వం.
4. మొదటి గుణం “అమలత్వం“. ‘మలం’ అంటే మాలిన్యం లేదా మురికి. ‘అమలం’ అంటే ఏ మచ్చా లేనిది (మురికి లేనిది). అంటే పరమాత్మ ఎలాంటి మాలిన్యాలు లేనివాడని దీని అర్థం.
5. భగవంతుడు మచ్చలేనివాడని నిరూపిస్తూ, స్వామి దేశికన్ ఆయనను “అమలన్, అవియాత సుడర్, అలవిల్లా ఆరముదమ్” (మచ్చలేనివాడు, ఆరని జ్యోతి, అవధులు లేని అమృతం) అని కీర్తించారు. తిరుప్పాణాళ్వార్ అమలనాదిపిరాన్‌లో, “అమలనాదిపిరాన్; అడియార్క్కు ఎన్నై ఆట్పడుత విమలన్” (మచ్చలేని ఆది దేవుడు; తన భక్తులకు నన్ను దాసునిగా చేసిన పవిత్రుడు) అని గానం చేశారు.
6. భగవంతుడు మచ్చలేని తిరుమేని (దివ్య శరీరాన్ని) కలిగి ఉన్నట్లే, ఆయన లోపములేని గుణాలను కూడా కలిగి ఉన్నాడు. ఆయనలో ఉన్నవన్నీ సుగుణాలే (మంచి గుణాలే)!
7. ఆది శంకరాచార్యులు సగుణోపాసన (గుణాలతో కూడిన భగవంతుని ఆరాధించడం) గురించి మరియు దానికి మించిన నిర్గుణోపాసన గురించి చెప్పారు. సగుణోపాసన అందరినీ ఆకర్షిస్తుంది. ఎలాంటి వారి హృదయాన్నైనా ఆకర్షించే అత్యున్నత శక్తి దీనికి ఉంది.
8. ఆయన ఇలా అంటారు, “జీవన్ ముక్తోపి లీలయా, విగ్రహం కృత్వా భజంతే“. అన్నీ వదిలేసిన జీవన్ముక్తులు (జ్ఞానులు) సైతం విగ్రహ ఆరాధనను—భగవంతుని దివ్య రూపం యొక్క మనోహరమైన సౌందర్యాన్ని—చూసినప్పుడు, వారు కూడా ఆరాధన చేయాలనే కోరికను పొందుతారు!
9. కాబట్టి, ఆయన దివ్య రూపంలో లీనమై, ఆయన పాదపద్మాల వద్ద కైంకర్యం (సేవ) చేసేవారు మాత్రమే నిజమైన జీవితాన్ని గడుపుతున్నట్లు.
10. మనం చాలా అందంగా జీవిస్తున్నామని అనుకోవచ్చు. కానీ ఉపనిషత్తులు మనల్ని “వాళావెట్టి” (విడిపోయిన భార్య / ఏకాకి) అని పిలుస్తాయి. ఆయన సకల లోకాలకు అధిపతి; ఆయన భర్త. మనం ఆయన్ను విడిచిపెడితే, మనం వాళావెట్టి కాదా? కాబట్టి, మనం భగవంతునితో శాశ్వతంగా కలిసి ఉన్నప్పుడే నిజంగా జీవిస్తాము.
11. శ్రీ వైకుంఠానికి వెళ్లి అక్కడ భగవంతుని యొక్క ఆనందాన్ని అనుభవించేవారు కూడా, తిరువేంకటం (తిరుమల) చూసినప్పుడు ఇలా కోరుకుంటారట: “మనం భూలోకంలో మళ్లీ పుట్టలేమా? ‘గోవిందా, గోవిందా’ అని పాడుతూ తిరువేంకటానికి యాత్ర చేయలేమా?” మచ్చలేని తిరువేంకటముడైయాన్ (వెంకటేశ్వర స్వామి) రూపం అంతగా మనల్ని ఆకర్షిస్తుంది!
12. తిరునీర్మలైలో, భగవంతుడు నడన్తాన్ (నడుస్తూ), కిడన్తాన్ (పవళించి), నిన్రాన్ (నిలబడి), అమర్న్తాన్ (కూర్చుని) అనే నాలుగు భంగిమల్లో దర్శనమిచ్చి మనల్ని రమింపజేస్తున్నాడు.
13. భగవంతుడు పూర్తిగా మహాలక్ష్మి (తాయార్) ముఖ కవళికలను బట్టి మాత్రమే పనిచేస్తాడు. ఆమె కనుబొమ్మలను కదిపితే చాలు, ఆయన మనకు అన్నీ ప్రసాదిస్తాడు.
14. మహాలక్ష్మికి ఎంపెరుమాన్ (భగవంతుని) మీద చాలా వాలభ్యం (ప్రభావం) ఉంది. మనపై ఉన్న వాత్సల్యం (ప్రేమ) వల్ల, ఆమె ఆ ప్రభావాన్ని ఉపయోగించి ఆయన అనుగ్రహాన్ని మనకు అందిస్తుంది.
15. భగవంతుడు శ్రీ వైకుంఠంలో ఉన్నా, విగ్రహ రూపంలో ఉన్నా, మనలో అంతర్యామిగా ఉన్నా, ఎన్ని రూపాలు ధరించినా, ఆయన ఎప్పటికీ అమలన్ (మచ్చలేనివాడు) గానే ఉంటాడు.
16. వీటిలో, శ్రీ వైకుంఠం అనేది ఎలాంటి విచారాలు లేకుండా భగవంతుని అనుభవించే అత్యున్నత స్థితి. దీనిని అనుభవ భోగ్యం అంటారు.
17. ఇక్కడి నుండి వెళ్ళే ముక్త పురుషులు (మోక్షం పొందినవారు) భగవంతుని అనుభవిస్తారు, మరియు ఆయన వారిని అనుభవిస్తాడు. వేదాలు ఈ ఉన్నత స్థితిని సాయుజ్యం అని వివరిస్తాయి.
18. ఆ వైకుంఠ భోగ్యాన్ని ఇక్కడే ఎలా అనుభవించాలి? దేవాలయాలలో అర్చా (విగ్రహ) రూపంలో ఉన్న పరమాత్మను అనుభవించడం ద్వారా ఇక్కడే ఆ మోక్షానుభవం మనకు కలుగుతుంది!
19. భగవంతుడు అర్చా రూపంలో నాలుగు విధాలుగా వ్యక్తమవుతాడు: దైవం (దేవతలచే ప్రతిష్ఠించబడినది); ఆర్షం (మహర్షులకు ప్రత్యక్షమై, వారి ప్రార్థనతో అక్కడే కొలువై ఉన్నది); స్వయం వ్యక్తం (తనంతట తానుగా కొన్ని ప్రదేశాలలో వెలిసింది); మరియు మానుషం (ఆగమ శాస్త్రాల ప్రకారం మనుష్యులచే ప్రతిష్ఠించబడినది).
20. మట్టపల్లి మహాక్షేత్రంలో కొలువై ఉన్న శ్రీ యోగానంద లక్ష్మీనృసింహుడు స్వయం వ్యక్తం (తనంతట తానుగా వెలిసినవాడు).
21. సంధ్యా కాలాల్లో—సూర్యోదయం మరియు సూర్యాస్తమయ సమయాల్లో—నిద్రపోకుండా మేల్కొని భగవద్ ధ్యానం చేయాలి.
22. సంధ్యా సమయాల్లో నిద్రపోయే వారికి ఇతరులు చేసే ఘోరమైన పాపాలు కూడా అంటుకుంటాయి. రామాయణంలో భరతుని ప్రమాణాలు (‘భరత ప్రతిజ్ఞ’) దీనిని స్పష్టంగా వివరిస్తాయి.
23. సంధ్యావందనం సమయంలో, మనల్ని ఆశీర్వదించడానికి ప్రత్యక్ష దేవతగా వచ్చే సూర్యుడిని మనం స్వాగతించాలి. సూర్యోదయానికి ముందు మరియు సూర్యాస్తమయానికి ముందు మనం అర్ఘ్యం (నీటి సమర్పణ) వదలాలి.
24. సూర్యుడు మన కన్ను లాంటివాడు అని వేదాలు చెబుతున్నాయి. అంతేకాకుండా, “బ్రహ్మవాదినో వదన్తి”—ఇది నేను మాత్రమే చెప్పడం లేదు; బ్రహ్మవిదులు మరియు వేదవిదులు (జ్ఞానులు) కూడా ఈ సత్యాన్ని అంగీకరిస్తున్నారు అని చెబుతున్నాయి.
25. సూర్యుడు ఎలాగైతే అమలన్ (మచ్చలేనివాడు) గా ఉంటూ ఎలాంటి దోషాలు అంటకుండా ఉంటాడో, అదేవిధంగా ఎంపెరుమాన్ శ్రీ మహావిష్ణువు అగ్ని మండలం లోపల అంతర్వర్తిగా (లోపల ఉండేవాడిగా) ఉండి సూర్యనారాయణుడిగా ప్రకాశిస్తున్నాడు.
26. బ్రహ్మసూత్రాలలోని జ్యోతిర్ అధికరణంలో ఇలా చెప్పబడింది: “పరమాత్మ జ్యోతి స్వరూపుడిగా అన్నింటిలోనూ వ్యాపించి ఉన్నాడు… ఆ జ్యోతిని నేను ఉపాసిస్తున్నాను.”
27. వాడపల్లి క్షేత్రంలో, నృసింహ మంత్రంలో “జ్వలతే! జ్వలతే! జ్వలతే!” అని కీర్తించబడే భగవంతుడు అగస్త్య మునికి ప్రత్యక్షమయ్యాడు.
28. జ్వలతే అంటే “స్వయం ప్రకాశం—భగవంతుడు తనంతట తానుగా ప్రకాశించే అత్యున్నత జ్యోతి” అని అర్థం.
29. సూర్యనారాయణుడిగా (“జ్వలతే”) ప్రకాశిస్తున్న ఆ భగవంతుడినే మనం గాయత్రీ మంత్రం ద్వారా ఆరాధిస్తాము. గాయత్రీ, సావిత్రి, మరియు సరస్వతి రూపాలను దాల్చి మనల్ని రక్షించేది పరమాత్మ విష్ణువే అని గ్రహించడం ద్వారా, ఆయన అమలన్ (మచ్చలేనివాడు) అని స్పష్టమవుతుంది!
30. ఆయన మనలోని మాలిన్యాలను (పాపాలను) పోగొడతాడు కాబట్టి అమలన్; ఆయనకు ఎలాంటి మాలిన్యం లేదు కాబట్టి అమలన్!
31. మనకు ఈ అమలత్వం ఎలా సిద్ధిస్తుంది? ఈ దుర్వాసన వచ్చే భౌతిక శరీరం చర్మంతో కప్పబడి ఉంది; ఈ చర్మం లేకపోతే, ఈగలు ముసురుతాయి. ఈ అపవిత్రమైన శరీరం ఎంపెరుమాన్‌తో ఉన్న సంబంధం (సంబంధం) ద్వారా మాత్రమే మచ్చలేనిదిగా మారుతుంది. చివరికి ఆయన తన లాంటి ప్రకాశవంతమైన తిరుమేనిని (శరీరాన్ని) మనకు ప్రసాదిస్తాడు.
32. “రమ్” అనే అక్షరంలో ఆకర్షణీయంగా మరియు మచ్చలేకుండా ప్రకాశించే భగవంతుడు, మట్టపల్లి మహాక్షేత్రంలోని నాలుగో స్తంభం వద్ద “ఖడ్గ నృసింహుడిగా (చేతిలో కత్తితో), వేదాద్రి క్షేత్రంలో కొలువై ఉన్న అదే భగవంతుడిగా” మనకు దర్శనమిస్తున్నాడు. ఈ అత్యంత పవిత్రమైన రోజున, ఆయన తన ఖడ్గంతో మన మాలిన్యాలను తొలగించి, మనల్ని కూడా అమలన్ (మచ్చలేనివారిగా) చేయాలని ప్రార్థిద్దాం. నిజంగానే మనకు ఎలాంటి లోపమూ లేదు (కురై ఒండ్రుమ్ ఇల్లై)!!
|| సకలం భద్రమశ్నుతే! ||
శ్రీ:
శ్రీమతే శ్రీలక్ష్మీనృసింహ పరబ్రహ్మణే నమః
లోపము లేకుండా పరిపూర్ణంగా జీవించడానికి వేదాలు నిర్దేశించిన మార్గాలు
( 5 ) మమ్
(శ్రీ ఉ.వే. ముక్కూర్ లక్ష్మీనరసింహాచారియార్)
(సంకలనం: శ్రీ ఉ.వే. ముక్కూర్ శ్రీనివాసన్)
1. భగవాన్ శ్రీ లక్ష్మీనృసింహుడు ఐదవ అక్షరమైన “మమ్” లో కొలువై ఉన్నాడు. దీని ద్వారా, ఆయన సకల ‘జీవరాసులకు’ (ప్రాణులకు) చెందినవాడని మరియు వారిపై అవధులు లేని, అత్యున్నతమైన ప్రేమను కలిగి ఉన్నాడని తెలియజేస్తున్నాడు.
2. “మమ్” లో, “మ” అనే అక్షరం జీవాత్మను సూచిస్తుంది. ఆ జీవాత్మను కలిగి ఉండి, రక్షించే పరమాత్మ “మమ్” అనే బీజాక్షరంలో నివసిస్తున్నాడు!
3. “మమ్” అనే అక్షరం భగవంతుని యొక్క విశేషమైన కళ్యాణ గుణమైన “ఆశ్రిత వాత్సల్యత్వం” అనగా తనకు శరణాగతులైన జీవాత్మల పట్ల ఆయనకు ఉన్న అనంతమైన, అపారమైన ప్రేమను తెలియజేస్తుంది.
4. అమలత్వం (మచ్చలేనితనం) అనే స్వచ్ఛమైన గుణం కలిగిన భగవంతుడు, ఎల్లప్పుడూ ఆశ్రిత వత్సలన్ (శరణుజొచ్చిన వారి పట్ల అంతులేని ప్రేమ కలిగినవాడు) గానే ఉంటాడు.
5. భగవంతుడికి ‘వత్సలన్’ అని పేరు. ‘సమాశ్రితులు’ ఎవరైనా సరే వారిని రక్షిస్తానని ఆయన ప్రకటిస్తాడు. “ఆశ్రితులు అంటే భగవంతుని ఆశ్రయించిన వారు—శరణుజొచ్చిన వారు.” తనకు శిరస్సు వంచిన వారికి ఆయన అత్యంత సులభంగా (సులభన్) లభిస్తాడు. శరణాగతికి నిరాకరించేవారు ఆయనను ఎన్నటికీ అర్థం చేసుకోలేరు లేదా పొందలేరు.
6. పాదుకా సహస్రంలో స్వామి దేశికన్ ఇలా అంటారు, “భరతునిచే పూజించబడిన రాముని పాదుకలు, తమను తాము గొప్పగా భావించేవారిని కిందకు దించుతాయి మరియు వినయంతో తమను తాము తక్కువగా భావించేవారిని పైకి లేపుతాయి.” ఇది ఎలా జరుగుతుంది?
7. ఈ క్రూరమైన కలియుగంలో, భగవంతుడు తిరుమలైలో (తిరుమలలో) శ్రీనివాసుడిగా గంభీరంగా నిలబడి ఉన్నాడు. దేవతల ప్రార్థనల మేరకు ఆయన అక్కడ కొలువై ఉన్నాడు. ఆయన ఉన్నత లోకాలలో ఉన్న దేవతలందరినీ కిందకు దిగేలా చేస్తాడు, మరియు మనల్ని (మానవులను) పైకి ఎక్కమని పిలుస్తాడు. వారిని కిందకు దించి, మనల్ని పైకి ఎత్తి… ఆయన దయతో ఈ రెండు సమూహాలను ఏకం చేసి, తన ‘అనుగ్రహం’ కురిపించడానికి వారిని ఒకే అద్భుతమైన ‘గోష్ఠి’ (సమూహం) లో కలిసి ఉండేలా చేస్తాడు.
8. గొప్పవారు, బలవంతులు ఆయనకు నమస్కరించకపోతే, వారు తప్పక కింద పడతారు. అల్పులైనవారు వినయంతో శరణుజొచ్చితే, వారు ఉన్నత స్థాయికి ఎదుగుతారు! భగవంతుడు మన నుండి నిజంగా కోరుకునేది ఏమిటి? కేవలం మన వినయపూర్వకమైన నమస్కారమే! మనం తలవంచినప్పుడు, ఆయన తన దయను కురిపిస్తాడు. తన ఆశ్రయం కోరిన వారికి (ఆశ్రితులకు), ఆయన నిజంగా ఒక వత్సలన్!
9. ఆవుకు తన దూడ పట్ల ఉండే గాఢమైన, సహజమైన ప్రేమను వాత్సల్యం అంటారు. తనకు పెట్టే ఆహారం నుండి దుర్వాసన వస్తే ఆవు దానిని ముట్టుకోవడానికి కూడా ఇష్టపడదు. కానీ, తన దూడ బురదలో దొర్లి, దుర్వాసన వస్తున్నప్పటికీ, ఆ తల్లి ఆవు దానిని ప్రేమగా నాకి శుభ్రం చేసి, తన పాలను కురిపిస్తుంది. ఏమిటీ వింత? ఇదే వాత్సల్యం!
10. భగవంతుడు తనకు శరణాగతులైన వారిపై కచ్చితంగా ఇదే విధమైన ‘వాత్సల్యా’న్ని చూపిస్తాడు. ఒక ఆవుకు ఒక దూడ ఉందనుకోండి. ఆ దూడ పెద్దదవుతుంది. ఆ తర్వాత ఆవు మరో దూడకు జన్మనిస్తుంది. ఈ రెండవ, అప్పుడే పుట్టిన దూడ పాలు తాగడానికి ఆనందంగా గంతులు వేస్తూ వచ్చినప్పుడు, ఒకవేళ పెద్ద దూడ అడ్డుగా నిలబడితే, ఆ తల్లి ఆవు—అది తన సొంత బిడ్డే అయినప్పటికీ—చిన్నదానికి చోటు కల్పించడానికి తన కొమ్ములతో నెమ్మదిగా కానీ దృఢంగా ఆ పెద్ద దూడను పక్కకు నెట్టేస్తుంది. భగవంతుడు కూడా అచ్చం ఇలాగే వ్యవహరిస్తాడు… ఆయన ఇలా ప్రకటిస్తాడు, “ఎంతమంది శరణు కోరి వచ్చినా, నేను వారందరినీ రక్షిస్తాను.” ఆయన తన రక్షణను కేవలం ఒకరికే పరిమితం చేయడు!
11. విభీషణుడిని అంగీకరించడాన్ని సుగ్రీవుడు వ్యతిరేకించినప్పుడు, రాముడు ఇలా బదులిచ్చాడు: “కిష్కింధలో, ఋష్యమూక పర్వత పాదాల వద్ద, నువ్వు నా దగ్గరకు వచ్చావు… నువ్వు ‘శరణాగతి’ చేశావు. నేను నిన్ను రక్షించాను. నువ్వు నా మొదటి దూడవు. ఇప్పుడు, ఇక్కడ సముద్ర తీరంలో, విభీషణుడు శరణు కోరి వచ్చాడు. నేను అతడిని కూడా రక్షిస్తాను. ఈ రెండవ దూడను రక్షించడానికి నువ్వు అడ్డుగా నిలబడితే, నేను నిన్ను పక్కకు నెట్టేయాల్సి వస్తుంది!”
12. భరద్వాజ సంహితలో, భరద్వాజ మహర్షి దీనిని చాలా అందంగా వివరిస్తారు: “భగవంతునిలాంటి కళ్యాణ గుణాలు (మంచి గుణాలు) ఇంకెవరికి ఉన్నాయి? ఒకరు ఆయన పాదపద్మాలను గట్టిగా పట్టుకున్నారంటే, వారు రాక్షస జాతికి చెందినవారైనా, వృక్షమైనా, పక్షి అయినా, లేదా జంతువైనా—వారేమైనప్పటికీ, ఆయన అందరిపైనా సమానమైన, కరుణాపూరితమైన చూపుతో తన ‘అనుగ్రహం’ కురిపిస్తాడు.“
13. భగవంతుడు ‘ఆశ్రిత వత్సలన్’ అని మనకు ఎలా తెలుసు అని అడిగితే, దానికి నిదర్శనం, ఆయన అన్ని పదార్థాలలో నిండి ఉన్నాడు, మరియు మనం ఆయన్ని పిలిచినప్పుడల్లా ఆయన వెంటనే మన దగ్గరకు పరుగెత్తుకు వస్తాడు!
14. ఒక దూడ సహజంగా తన తల్లి ఆవు వెనుక ఎలా పరుగెత్తుతుందో, మరియు దాన్ని ముందుకు నడిపిస్తే ఎలా నమ్మకంగా అనుసరిస్తుందో, అదే విధంగా పరమాత్మ మనల్ని ఎన్నటికీ వదలిపెట్టడు; ఆయన ఎల్లప్పుడూ మనతోనే ఉంటాడు.
15. ఈ ‘ప్రకృతి మండలం’ (భౌతిక ప్రపంచం) లో మనల్ని పోగొట్టుకున్నది భగవంతుడే. మనల్ని తిరిగి తనవద్దకు రప్పించుకుని, తనతో కలుపుకోవడానికి ఆయన నిరంతరం అపారమైన కృషి చేస్తుంటాడు.
16. పవిత్రమైన అగ్నిలో నెయ్యిని ఎలాగైతే ఎడతెగకుండా, నిరంతర ధారగా (సంతత ధారగా) పోస్తారో, అదే విధంగా ఆయన గురించి మన స్మరణ (జ్ఞాపకం) అంతరాయం లేకుండా ఉండాలి. కనీసం ఒక్క క్షణం పాటు ఆయన తలపు మనల్ని వీడినా, మనం పూర్తిగా దిక్కుతోచని స్థితిలో, మరే పనీ చేయలేని నిస్సహాయ స్థితికి చేరుకోవాలి.
17. అటువంటి భగవత్ స్మరణతో (భగవంతుని స్మరిస్తూ) మనం జీవించే కాలమే నిజంగా మనం “జీవించిన” కాలం. ఆయన ఎల్లప్పుడూ మనల్ని స్మరించుకుంటూనే ఉంటాడు… మనం కూడా ఆయన్ని ఎడతెగకుండా స్మరిస్తూనే ఉండాలి!
18. మనమందరం ఒక ఆఖరి ప్రయాణాన్ని ఎదుర్కొంటాం, కదా… వెనక్కి తిరిగి రాలేని ప్రయాణం అది! ఆ ప్రయాణం వరకు మనం ఆయన్ని మన ఆలోచనల్లో ఉంచుకోవాలి. తమ చివరి శ్వాస వరకు ఎంపెరుమాన్ స్మరణతో (భగవంతుని స్మరణతో) జీవించేవారు మాత్రమే నిజంగా పరిపూర్ణమైన జీవితాన్ని గడిపినట్లు.
19. ఒక వ్యక్తి ఎన్ని సంవత్సరాలు జీవించాడు అనేది ముఖ్యం కాదు. వారు ‘భగవత్ స్మరణ’తో జీవించారా లేదా అన్నదే నిజంగా ముఖ్యం. బియ్యాన్ని శుభ్రం చేసేటప్పుడు దుమ్ము, రాళ్లను ఎలా ఏరి పారేస్తామో, అలాగే మిగతా రోజులన్నింటినీ తీసిపారేయాలి. ఆ రోజులు మనం బతికిన రోజులుగా లెక్కలోకి రావు.
20. మార్కండేయ మహర్షి పరాశరుని వైపు చూసి ఇలా అన్నారు, “నేను ఏడు జన్మలు జీవించినప్పటికీ, నేను నిజంగా ‘జీవించిన’ కాలం కేవలం ఐదేళ్లు మాత్రమే… నువ్వు కేవలం ఏడేళ్ల వాడివి—అయినప్పటికీ ఈ ఏడు సంవత్సరాలూ నిరంతరం ‘భగవత్ స్మరణ’లో గడిపావు కాబట్టి, నువ్వు నాకంటే రెండేళ్లు పెద్దవాడివి. అందువల్ల, నేను నీకు నమస్కరిస్తున్నాను.”
21. ఒకరి వయస్సు మరియు పరిపక్వత అనేది కేవలం వారి భౌతిక వయస్సు మీద కాకుండా, పూర్తిగా వారి ‘భగవత్ స్మరణ’ ఆధారంగా నిర్ణయించబడుతుంది. ఎవరైనా ఒక ‘మహాన్’ (గొప్ప జ్ఞాని) అయితే, వారు చిన్న బాలుడైనప్పటికీ, మన భక్తికి, నమస్కారాలకు అర్హులే!
22. ఇద్దరు ‘భాగవతోత్తములు’ (భగవంతుని గొప్ప భక్తులు) ఒకరికొకరు నమస్కరించుకున్నప్పుడు, ఆ నమస్కారం నేరుగా శ్రీ మహావిష్ణువుకు చేరుతుంది, ఆయన వారిద్దరి మధ్య అదృశ్యంగా నిలబడి ఉంటాడు. ఆయన ఆ భక్తిని అంగీకరిస్తాడు కాబట్టి, ఆ భక్తులకు ఎలాంటి ‘దోషం’ అంటదు; దానికి బదులుగా, ఆ ‘భాగవతోత్తముల’ గొప్పదనం మరింత పెరుగుతుంది.
23. భగవంతుడు దేవాలయాలలో అర్చా (విగ్రహ) రూపంలో వెలయడానికి ఏకైక కారణం ఈ అద్భుతమైన ‘ఆశ్రిత వాత్సల్యం’ అనే గుణమే. తన ‘అర్చావతారం’లో మాత్రమే ఆయన ఈ ప్రత్యేకమైన గుణాన్ని అనేక సందర్భాలలో దయతో మనకు వెల్లడించాడు.
24. జీయపురంలో, ఒక తల్లి ఆప్యాయంగా తన బిడ్డను “రంగా! రంగా!” అని పిలిచినప్పుడు, శ్రీరంగంలో పవళించి ఉన్న శ్రీ రంగనాథుడు, ఆ బిడ్డ వేషంలో వచ్చి ఆమె ప్రేమగా తినిపించిన ‘కీరై సాదం’ (ఆకుకూర అన్నం) తిన్నాడు. ఈ దివ్యమైన సంఘటనకు గుర్తుగా, నేటికీ, రంగనాథుడు జీయపురానికి ఊరేగింపుగా వెళ్లి, ‘సుండియ కీరై’ (ఆకుకూర) నైవేద్యాన్ని స్వీకరిస్తాడు. ఆ తర్వాత అది అందరికీ పంచిపెడతారు. మనపట్ల ఆయనకు ఎంతటి అపారమైన కరుణ ఉంది? ఎంతటి అవధులు లేని ‘వాత్సల్యం’!
25. యక్ష ప్రశ్నలో, యక్షుడు ధర్మరాజును, “ఈ లోకంలో నిజంగా అత్యంత సంతోషంగా ఉన్నది ఎవరు?” అని అడిగాడు. దానికి ధర్మరాజు, “ఎవరైతే అప్పుల బాధ లేకుండా తన సొంత ఊరిలో, తన సొంత ఇంట్లో నివసిస్తూ, సాధారణ ఆకుకూరను తింటాడో—అతడే నిజంగా సంతోషంగా ఉన్నవాడు” అని బదులిచ్చాడు. భగవంతుడు నేటికీ శ్రీరంగంలో ఈ సత్యాన్నే నిరూపిస్తూ జీవిస్తున్నాడు..! ‘అర్చా’ రూపంలో ఉన్న శ్రీ రంగనాథుని అద్భుతమైన ‘వాత్సల్యం’ ఇది.
26. తిరువేంకటముడైయాన్ (శ్రీనివాసుడు) ముక్కురుంబరుత్త నంబి అని పిలువబడతాడు—అంటే ‘ఖ్యాతి’ (కీర్తి), ‘లాభం’, మరియు ‘పూజ’ (గౌరవింపబడాలనే కోరిక) అనే మూడింటిని పారద్రోలేవాడు. ఎవరైనా ‘ఖ్యాతి’ కోసం (కీర్తి పొందాలని), లేదా ‘పూజ’ కోసం (ఇతరులు తమను పొగడాలని, గౌరవించాలని), లేదా వ్యక్తిగత ‘లాభం’ కోసం ఏదైనా కార్యం చేస్తే, ఆయన దానిని ఎంతమాత్రం అంగీకరించడు.
27. తొండమాన్ చక్రవర్తి ప్రతిరోజూ తన ‘అర్చన’లో తిరువేంకటముడైయాన్ (శ్రీనివాసుడి) కి వెయ్యి బంగారు పూలను సమర్పించేవాడు. అయినప్పటికీ, స్వామి వాటన్నింటినీ పక్కకు నెట్టి, ఒక పేద కుమ్మరి స్వచ్ఛమైన భక్తితో మట్టితో చేసి సమర్పించిన ఒక సాధారణ పువ్వును ఆనందంగా స్వీకరించాడు. ఏమిటిది..? అదే ‘ఆశ్రిత వాత్సల్యం’.
28. కాబట్టి, స్వచ్ఛమైన, అత్యున్నతమైన ‘భక్తి’ కలిగిన వారికి మాత్రమే ఆయన ‘వత్సలన్’ (ప్రేమతో కాపాడేవాడు) అవుతాడు.
29. మట్టపల్లి మహాక్షేత్రంలో కొలువై ఉన్న శ్రీ లక్ష్మీనృసింహుడు అసలు సిసలైన “ఆశ్రిత వత్సలన్“. లెక్కలేనంత మంది పేద మరియు దిక్కులేని భక్తుల యొక్క తీవ్రమైన కష్టాలను తీర్చడానికి ఆయన స్వయంగా జోక్యం చేసుకున్నాడు.
30. “ఆశ్రిత వత్సలన్” గా అక్కడ కొలువై ఉండి, కేవలం “మ” అనే అక్షరంతో సూచించబడే ‘జీవాత్మలను’ ఆశీర్వదించడానికి మరియు వారి బాధలను తుడిచివేయడానికి, ఎవరైనా సులభంగా ఆచరించగలిగే ఒక సాధారణమైన ‘కర్మ’ (పని)ను ఆయన నిర్దేశించాడు. ఏమిటది? ఆయన కేవలం పదకొండు రోజులు మట్టపల్లి క్షేత్రంలో ఉండి, తనకు ‘ప్రదక్షిణం’ చేయమని అడుగుతున్నాడు. “అలా చేసిన వారి పాపాలన్నింటినీ నేను నశింపజేస్తాను, మరియు నేను వారిని ఉన్నత స్థితికి తీసుకువెళతాను..!” అని ఆయన ప్రకటిస్తున్నాడు. ఆయన అపారమైన ‘వాత్సల్యా’న్ని చూడండి..! అందరూ గొప్ప గొప్ప ‘యజ్ఞాలు’, ‘యాగాలు’ చేయగలరా? లేదు! కానీ ఆ ‘యజ్ఞాలు’ చేయడం వల్ల లభించే కచ్చితమైన అత్యున్నత ఫలితాలను కేవలం ఆయనకు ప్రదక్షిణం చేయడం ద్వారా సులభంగా పొందవచ్చు..! అదే సరిగ్గా “ఆశ్రిత వాత్సల్యం“.
31. భక్తులు 11 రోజుల పాటు మట్టపల్లి మహాక్షేత్రంలో ఉండి ‘ప్రదక్షిణం’ చేయడానికి వీలుగా, తన దయతో స్వయంగా ఆయనే అడియేన్ (నా) పేరు మీదుగా “శ్రీ ముక్కూర్ నృహరి నివాసం” పేరుతో 32 గదుల సత్రాన్ని నిర్మించి ఇచ్చాడు. మన ‘తాపత్రయాలను’ (మూడు విధాలైన బాధలను) చల్లార్చడానికి మరియు మన పాపాలను కడిగేయడానికి, ఆయన ఈ ప్రదక్షిణకు ఏర్పాట్లు చేశాడు. అది ఎలా ఉందంటే, ఆయనే బావి తవ్వి, బకెట్ కట్టి, నీరు తోడి, నేరుగా మన చేతుల్లో పోసినట్లుంది. మనము చేయవలసిన ఏకైక పని ఆ పవిత్రమైన జలాన్ని తాగడమే..!
32. “మమ్” అనే ‘అక్షరం’లో ‘ఆశ్రిత వత్సలన్’ గా అద్భుతంగా ప్రకాశించే భగవంతుడు, మట్టపల్లి మహాక్షేత్రంలోని ‘యజ్ఞవాటిక’లో ఐదవ స్తంభం వద్ద “యానక నృసింహుడిగా“—అద్భుతమైన ‘యజ్ఞ వాహన తిరుక్కోలం’ (భంగిమ) లో దర్శనమిస్తున్నాడు. ఆయన తన నాలుగు దివ్య హస్తాలతో ‘శంఖం’, ‘చక్రం’ ధరించి, ‘అభయ ముద్ర’ (రక్షణ చిహ్నం) చూపుతూ మంగళకరమైన ‘మంగళ మూర్తి’గా కనిపిస్తున్నాడు. గరుడుని (వేదాల స్వరూపం) తన వాహనంగా, ఆదిశేషుడిని తన గొడుగుగా చేసుకుని, ఆయన ఏకకాలంలో తన శత్రువులను సంహరిస్తూనే తన భక్తులను రక్షిస్తూ కనిపిస్తున్నాడు. ఆ క్షేత్రాన్ని సందర్శించే భక్తులందరికీ ‘అభయం’ (భయం నుండి విముక్తి) ప్రసాదించడానికి, వారి భయాలను పోగొట్టి, వారికి ‘భగవత్ స్మరణ’ అనే అత్యున్నత ‘జ్ఞానం’ ప్రసాదించడానికి ఆయన ఎంతో ఆతృతగా ఎదురుచూస్తున్నాడు. ఈ అత్యంత పవిత్రమైన రోజున, మనం ఆయనను ప్రార్థిద్దాం మరియు ఆయన అంతులేని ‘వాత్సల్యం’ (ప్రేమ) ద్వారా వృద్ధి చెందుదాం..! నిజంగానే మనకు ఎలాంటి లోపమూ లేదు (కురై ఒండ్రుమ్ ఇల్లై)!!
|| సకలం భద్రమశ్నుతే! ||
శ్రీ:
శ్రీమతే శ్రీలక్ష్మీనృసింహ పరబ్రహ్మణే నమః
లోపము లేకుండా పరిపూర్ణంగా జీవించడానికి వేదాలు నిర్దేశించిన మార్గాలు
( 6 ) హామ్
(శ్రీ ఉ.వే. ముక్కూర్ లక్ష్మీనరసింహాచారియార్)
(సంకలనం: శ్రీ ఉ.వే. ముక్కూర్ శ్రీనివాసన్)
1. భగవాన్ శ్రీ లక్ష్మీనృసింహుడు ఆరవ అక్షరమైన “హామ్” లో కొలువై ఉన్నాడు. దీని ద్వారా, ఆయన మార్గం (ఉపాయం) మరియు ఆ మార్గంలో ప్రయాణించడం ద్వారా చేరుకునే అంతిమ గమ్యం (ఉపేయం) తానే అని తెలియజేస్తున్నాడు.
2. “హామ్” లో, “హా” అనే అక్షరం, శ్రీ వైకుంఠంలో ముక్తులు (మోక్షం పొందిన ఆత్మలు) “హావు, హావు” అని సామవేదం గానం చేస్తూ పొందే అత్యున్నతమైన ఆనందాన్ని సూచిస్తుంది.
3. “హామ్” అనే అక్షరం, భగవంతుని చేరుకోవడానికి ఆయనే ఉపాయం (మార్గం/సాధనం) అని, ఆయన్ని చేరుకున్న తర్వాత ఆయనే ఉపేయం (అంతిమ గమ్యం/అనుభవించే వస్తువు) అని తెలియజేస్తుంది.
4. అమలత్వం మరియు ఆశ్రిత వాత్సల్యం అనే స్వచ్ఛమైన గుణాలు కలిగిన భగవంతుడు, ఉపాయం మరియు ఉపేయం అనే గొప్ప లక్షణాలను కూడా కలిగి ఉన్నాడు.
5. ఉపాయం మరియు ఉపేయం అంటే ఏమిటి? ‘ఉపేయం’ అంటే చేరుకోవాల్సిన గమ్యం; ‘ఉపాయం’ అంటే దాన్ని చేరుకోవడానికి ఉపయోగించే మార్గం లేదా సాధనం.
6. ప్రాపంచిక విషయాలలో మనం గమనిస్తే, మార్గం (ఉపాయం) ఒకటైతే, గమ్యం (ఉపేయం) పూర్తిగా వేరొకటిగా ఉంటుంది.
7. కానీ, భగవత్ విషయంలో (పరమాత్మకు సంబంధించిన విషయాలలో), మనల్ని అక్కడికి తీసుకెళ్లేవాడు ఆయనే, మనం చేరుకునేవాడు కూడా ఆయనే—ఆయనే ఉపాయం మరియు ఉపేయం. మార్గం మరియు ఫలం ఆయనే. ఆయన్ని చేరుకోవడానికి మార్గం ఆయనే!
8. ఆయన దివ్య నామాలలో ఒకటి నయః. “నయతి” అంటే ‘నడిపించడం లేదా దారి చూపించడం’. మనల్ని తన దగ్గరకు చేయి పట్టుకుని నడిపించేవాడు ఆయనే.
9. వరాహ చరమ శ్లోకంలో, తాను ఎవరిని రక్షిస్తాడో మరియు ఎవరిని తన వద్దకు పిలుచుకుంటాడో భగవంతుడు భూదేవికి వివరిస్తాడు. ‘చరమం’ అంటే చివరి లేదా అంతిమ ఉపదేశం.
10. “మనస్సు మంచి, స్థిరమైన స్థితిలో ఉన్నప్పుడు—అది సంచలించడం ప్రారంభించక ముందే—శరీరం ఇంకా ఆరోగ్యం, బలం మరియు శక్తితో ఉన్నప్పుడు, నాడి స్థిరంగా ఉన్నప్పుడు, బుద్ధి పదునుగా మరియు అచంచలంగా ఉన్నప్పుడు, మరియు నరాలు దృఢంగా ఉన్నప్పుడు… ఆ ఉత్తమ సమయంలో ఎవరైతే నా దివ్య నామాలను బిగ్గరగా జపిస్తారో, వారు వెంటనే నా చేత రక్షించబడతారు!” అని భగవంతుడు చరమ శ్లోకంలో ప్రకటించాడు.
11. కాబట్టి, చిన్న వయస్సు నుండే భగవంతుని దివ్య నామాలను జపించాలి. ఆయన పాదపద్మాల వద్ద పూలు సమర్పించి ‘అర్చన’ చేయాలి. తమ యవ్వనంలోనే ‘ఆత్మ సమర్పణం’ (శరణాగతి) చేయాలి. ఇవన్నీ ఆయన్ని చేరుకోవడానికి ఉపాయాలు (మార్గాలు).
12. వృద్ధాప్యంలో, ‘అంతిమ కాలం’లో (జీవితపు చివరి క్షణాల్లో), భౌతికంగా ఇవన్నీ చేయలేకపోవచ్చు. అందుకే, వాటిని యవ్వనంలోనే చేయమని భగవంతుడు మనల్ని కోరుతున్నాడు.
13. అంతిమ క్షణాలు (అంతిమ కాలం) చాలా కష్టమైనవి. ఒక బిడ్డ తన తల్లిదండ్రుల చివరి రోజుల్లో వారికి ‘శుశ్రూష’ (ప్రేమతో సేవ) చేస్తే, తల్లి మరియు తండ్రి ఇద్దరి హృదయాలు ఆ బిడ్డను ఆశీర్వదిస్తాయి. వారి ఆశీస్సులు ఆ బిడ్డ వంశస్థులందరికీ అందుతాయి. అటువంటి వ్యక్తి ఎంతో శ్రేయస్కరమైన మరియు పరిపూర్ణమైన జీవితాన్ని గడుపుతాడు. తల్లిదండ్రులకు సేవ చేయని జీవితం అసలు జీవితమేనా? అని మను స్మృతి ప్రశ్నిస్తోంది.
14. తన పాదపద్మాలను గట్టిగా పట్టుకునేవారి కోసం భగవంతుడు ఇలా ప్రకటిస్తున్నాడు, “వారి అంతిమ క్షణాలలో నేనే స్వయంగా వచ్చి, వారిని నా లోకానికి తీసుకెళ్తాను.“
15. భీష్మాచార్యుని అంతిమ క్షణాలలో, పరమాత్మ స్వయంగా ఆయన వద్దకు వచ్చాడా లేదా? భీష్ముడు దానిని ఆశించాడా? లేదు, భగవంతుడు తనంతట తానే వచ్చాడు. ఆయన వచ్చి తన దివ్య దర్శనం అనుగ్రహించాడు. దీనివల్లే భీష్మ స్తుతి పుట్టింది. భీష్ముడు ఈ గొప్ప ‘స్తోత్రాన్ని’ పఠించి ఆ తర్వాత భగవంతుని పాదపద్మాలను చేరుకున్నాడు.
16. ‘భక్తి యోగం’ ఆచరించేవారు తమ కఠోరమైన స్వయంకృషితో తమ అంతిమ క్షణాలలో భగవంతుని ‘స్మృతి’ (జ్ఞాపకాన్ని) రప్పించుకోవాలి. కానీ శరణాగతి చేసేవారికి, భగవంతుడే స్వయంగా ఆ అంతిమ స్మృతిని ప్రసాదించి, వారిని తన లోకానికి తీసుకువెళతాడు.
17. ‘పాపాత్ముల’ కోసం యముని ఇద్దరు దూతలు (యమ కింకరులు) వస్తారు. ‘పుణ్యాత్ముల’ కోసం స్వయంగా యముడే వస్తాడు! కానీ మోక్షాన్ని పొందే వారి కోసం—అంటే తిరిగి రాలేని లోకానికి వెళ్లేవారి కోసం—స్వయంగా భగవంతుడే వస్తాడు!!
18. ఉపేయం—అంతిమ ఫలం—ఆయనే. మనల్ని అక్కడికి తీసుకెళ్లే సాధనం (ఉపాయం) కూడా ఆయనే. ఆయనే మార్గం మరియు ఫలం అని మనకు ఎలా తెలుసు? ఎందుకంటే మనలో ఉన్న తీవ్రమైన ఆటంకాలన్నింటినీ పూర్తిగా తొలగించేది ఆయనే కాబట్టి.
19. భగవంతుడు దూరంగా ఉన్న శత్రువులను నాశనం చేస్తాడు. మనకు అతి దగ్గరగా పొంచి ఉన్న శత్రువులను కూడా ఆయన నాశనం చేస్తాడు.
20. దూరంగా ఉన్న ఈ శత్రువులు ఎవరు? లెక్కలేనన్ని గత జన్మల్లో మనకు తెలియకుండా మనం చేసిన పాపాలే (పాపం)! ఈ పాపాలు నిరంతరం మన శత్రువుల్లా పనిచేస్తాయి. అవి మనల్ని స్తంభింపజేసి, మంచి పనుల్లో పాల్గొనకుండా అడ్డుకుంటాయి. అవి ఒక పెద్ద అవరోధంలా నిలబడతాయి. కానీ మనం భగవంతుని పాదపద్మాలను పట్టుకున్న మరుక్షణం, ఆ పోగుపడిన, తెలియని పాపాలు కూడా మన దరిదాపుల్లోకి రాకుండా ఆయన చూసుకుంటాడు!
21. నిరంతరం పాపాలు చేసే వ్యక్తి చాలా సుఖంగా జీవించడం మనం తరచుగా చూస్తుంటాం… అదే సమయంలో అలుపెరగకుండా ‘పుణ్య కర్మలు’ (మంచి పనులు) చేసేవారు నిరంతరం బాధపడుతున్నట్లు కనిపిస్తారు. సహజంగానే మనకు ఇలా అనిపించవచ్చు, “పుణ్య కర్మలు చేయడం వల్ల ప్రయోజనం ఏమిటి?” అయితే, మనం గుర్తుంచుకోవాల్సింది ఏమిటంటే ఇది మన మొదటి జన్మ కాదు. మనం అప్పటికే లెక్కలేనన్ని జన్మలను గడిపాం.
22. పాపాలు చేసే వ్యక్తి ప్రస్తుతం సుఖంగా జీవిస్తున్నాడంటే, భవిష్యత్తులో ఆ పాపాల ఫలితాలను అనుభవించక తప్పదు. వారు ఇప్పుడు సుఖంగా ఉన్నారంటే, గత జన్మల్లో వారు పోగుచేసుకున్న పుణ్యం యొక్క ఫలితాలను ప్రస్తుతం అనుభవిస్తున్నారని అర్థం.
23. “నేను ఇప్పుడు పుణ్యం చేస్తున్నాను, అయినా నేను కష్టాలు పడుతున్నాను” అని ఎవరూ విచారించకూడదు. దీనిని ఇలా ఆలోచించండి: మీరు ఒక రుచికరమైన మైసూర్ రసం తిన్న తర్వాత, మీ చేతులు కడుక్కున్నప్పటికీ, అరగంట తర్వాత మీ చేతిని ముక్కు దగ్గరకు తీసుకువెళితే, ఆ రసం యొక్క సువాసన ఇంకా అక్కడే ఉంటుంది. అదేవిధంగా, ఈ ‘జీవాత్మ’ జన్మజన్మలుగా పాపాలు చేస్తూనే ఉంది! ఆ పాపాల యొక్క వాసన (వాసనై) వెంటనే పోదు.
24. మనకు దగ్గరగా ఉన్న శత్రువులు ఎవరు? మన స్వంత ‘ఇంద్రియాలే’! మనలో నివసించే ఆ భయంకరమైన శత్రువులైన ఇంద్రియాలను జయించే శక్తిని ప్రసాదించేది ఆ భగవంతుడొక్కడే!!
25. ఎవరైనా ఇలా అడగవచ్చు, “మన పాపాల కోసం మనం ప్రాయశ్చిత్తాలు చేసుకోలేమా?” ఒక ఏనుగును మెరిసేలా బాగా తోమి, దానికి మంచి స్నానం చేయించి, చెట్టు కింద కట్టేసినట్లు ఊహించుకోండి… ఆ ఏనుగు ఏం చేస్తుంది? అది వెంటనే నేలమీద ఉన్న మట్టిని, దుమ్మును తీసుకుని తన తల మీద పోసుకుని మళ్ళీ మురికి చేసుకుంటుంది. మనం చేసే పాపాలు సరిగ్గా ఇలాంటివే. కేవలం ‘ప్రాయశ్చిత్తం’ వల్ల పూర్తి ప్రయోజనం శూన్యం!
25. అకస్మాత్తుగా మంటలు చెలరేగి కాలిపోయిన వెదురు అడవిని తీసుకోండి. ఎంత ఆశ్చర్యం! ఆరు నెలల తర్వాత చూస్తే, ఎక్కడైతే కాలిపోయిన అవశేషాలు ఉన్నాయో, సరిగ్గా అదే చోట తాజాగా, పచ్చగా చిగురులు వేస్తాయి. ఆ మంటలు భూమి పైన ఉన్న భాగాలను మాత్రమే కాల్చాయి; భూమి లోపలికి చొచ్చుకుపోయి వేర్లను నాశనం చేసే శక్తి ఆ మంటలకు లేదు. ‘ప్రాయశ్చిత్త కర్మలు’ కూడా సరిగ్గా అలాంటివే. పాపాలు చేయడానికి మనల్ని ప్రేరేపించే లోతైన, చెడు వాసనలను (దుర్గుణాలను) సమూలంగా నాశనం చేసే శక్తి ఈ కర్మలకు లేదు.
26. పాపాలు చేయకుండా ఉండాలంటే, మనం భగవంతుని పాదపద్మాలను గట్టిగా పట్టుకోవాలి. పాపం చేయడానికి మనల్ని ప్రేరేపించే ఆ చెడు వాసనలను పూర్తిగా నాశనం చేయగల సామర్థ్యం ఆయనకు మాత్రమే ఉంది..!
27. మనం నిరంతరం పాపాలు చేస్తూ ఉంటాం కాబట్టి, ఆ పాపాలు జన్మజన్మలుగా మన వెంట వస్తూనే ఉంటాయి కాబట్టి, వాటి వల్ల వచ్చే బాధలన్నింటినీ తొలగించేది ఆయనే. ఆయన మన పాపాలను పూర్తిగా తుడిచిపెట్టేస్తాడు, వాటి ఆనవాలు కూడా మిగలకుండా చేస్తాడు.
28. మట్టపల్లి మహాక్షేత్రంలోని ఎంపెరుమాన్ ఇలా ప్రకటిస్తున్నాడు, “రాగ-ద్వేష వినాశినే“—తన భక్తులను పాపాలు చేయడానికి ప్రేరేపించే కోరికలను (రాగ) మరియు ద్వేషాన్ని/కోపాన్ని (ద్వేష) తనే నాశనం చేస్తానని ఆయన ప్రకటిస్తున్నాడు!
29. అంతేకాకుండా, ఆయన “సర్వారిష్ట వినాశినే“—అంటే ఆయన అన్ని ‘అరిష్టాలను’ (విపత్తులు మరియు దుష్ట శక్తులు) తొలగిస్తాడని అర్థం.
30. దానికి మించి, ఆయన “సర్వాభీష్ట ప్రదాయినే“—తన భక్తుల ‘అభీష్టాలను’ (ధర్మబద్ధమైన కోరికలను మరియు ప్రార్థనలను) ఆయన నెరవేరుస్తాడని ప్రకటిస్తున్నాడు.
31. మట్టపల్లి మహాక్షేత్రంలో గంభీరంగా కొలువై ఉన్న శ్రీ లక్ష్మీనృసింహుడు మన అంతిమ “ఉపాయం – ఉపేయం“. ఆయనే మార్గం. ఆయనే గమ్యం!
32. మన ‘ఉపాయం’ మరియు ‘ఉపేయం’ రెండింటిగా ప్రకాశించే ఎంపెరుమాన్, మట్టపల్లి మహాక్షేత్రంలోని ‘యజ్ఞవాటిక’లో ఆరవ స్తంభం వద్ద “హామ్” అనే అక్షరంలో “శ్రీ కారంజ నృసింహుడిగా” దయతో దర్శనమిస్తున్నాడు. అహోబిల మహాక్షేత్రంలో కారంజ వృక్షం (కానుగ చెట్టు) కింద వెలయడం వల్ల ఆయనకు ఈ దివ్య నామం వచ్చింది. ఆయన ‘పద్మాసనం’లో కూర్చుని, ఆదిశేషుడిని తన గొడుగుగా చేసుకుని, తన నాలుగు దివ్య హస్తాలతో దర్శనమిస్తున్నాడు. తన కుడిచేతిలో ‘చక్రాన్ని’, ఎడమ చేతిలో విల్లును ధరించి, సాక్షాత్తు శ్రీరాముడిగా హనుమంతుడికి దర్శనమిచ్చిన పరమాత్మ ఆయనే. ఆయనే సాధనం (ఉపాయం) మరియు గమ్యం (ఉపేయం) అని గ్రహించి, మనం ఆయన పాదపద్మాలను పట్టుకుందాం. అలా చేసిన వారి జీవితాల్లో ఎప్పటికీ ఎలాంటి లోటు ఉండదు (కురై ఒండ్రుమ్ ఇల్లై)..!
|| సకలం భద్రమశ్నుతే! ||
శ్రీ:
శ్రీమతే శ్రీలక్ష్మీనృసింహ పరబ్రహ్మణే నమః
లోపము లేకుండా పరిపూర్ణంగా జీవించడానికి వేదాలు నిర్దేశించిన మార్గాలు
( 7 ) విమ్
(శ్రీ ఉ.వే. ముక్కూర్ లక్ష్మీనరసింహాచారియార్)
(సంకలనం: శ్రీ ఉ.వే. ముక్కూర్ శ్రీనివాసన్)
1. భగవాన్ శ్రీ లక్ష్మీనృసింహుడు ఏడవ అక్షరమైన “విమ్” లో కొలువై ఉన్నాడు. ఆయనే అనుభవించేవాడు, అనుభవించబడే వస్తువు మరియు శాసించేవాడు.
2. “విమ్” లో, “వి” అనే అక్షరం భగవాన్ విష్ణువును సూచిస్తుంది. ‘విష్ణు‘ అనే దివ్య నామానికి అంతటా వ్యాపించి, అన్నింటిలోనూ నివసించేవాడు అని అర్థం.
3. “విమ్” అనే అక్షరం, ‘భగవాన్ విష్ణువే అనుభవించే వస్తువులను సృష్టిస్తాడు, వాటిని అనుభవించమని మనల్ని శాసిస్తాడు, మరియు అంతిమంగా, ఆయనే నిజమైన అనుభవించేవాడు’ అనే లోతైన సత్యాన్ని తెలియజేస్తుంది.
4. అమలత్వం మరియు ఆశ్రిత వాత్సల్యం అనే స్వచ్ఛమైన గుణాలు కలిగి ఉండి, ఆయనే ఉపాయం (మార్గం) మరియు ఉపేయం (గమ్యం) గా ఉన్న భగవంతుడు, భోగ్యత్వం, భోక్తృత్వం మరియు నియంతృత్వం అనే దివ్య లక్షణాలను కూడా కలిగి ఉన్నాడు.
5. భోగ్యత్వం, భోక్తృత్వం మరియు నియంతృత్వం అంటే ఏమిటి? భోక్త అంటే అనుభవించేవాడు; భోగ్యం అంటే అనుభవించబడే వస్తువు; నియంతృత్వం లేదా ప్రేరిత అంటే ఆ అనుభవాన్ని ప్రేరేపించే లేదా నియంత్రించే సర్వాధికారి.
6. భగవంతుడిని నియామకన్ (శాసించేవాడు) అని పిలుస్తారు. శ్రీ మహావిష్ణువు శాసించేవాడు, నడిపించేవాడు, మరియు లోపలి నుండి అన్నింటినీ నడిపించేవాడు.
7. భోక్త ఎవరు? అది జీవాత్మ! బాహ్య ప్రపంచంలో, కళ్ళకు, చెవులకు, మరియు రుచికి సంబంధించిన లెక్కలేనన్ని వస్తువులు ఉన్నాయి. వాటిని అనుభవించేవాడే జీవాత్మ అనే భోక్త.
8. జీవాత్మకు స్పృహ (జ్ఞానం) ఉంటుంది. దానిని ‘చేతనం’ అంటారు. అదే అనుభవించేది!
9. అనుభవించబడటానికి ఉద్దేశించిన వస్తువులను భోగ్యం అంటారు. “ఈ రోజు ‘తళిగై’ (నైవేద్యం) ఎలా ఉంది?” అని ఎవరైనా అడిగితే, మనం “చాలా భోగ్యంగా ఉంది” అని చెబుతాం. అంటే అది చాలా ఆనందదాయకంగా, రుచిగా ఉంది అని అర్థం.
10. ‘భోగ్యమైన’ (అనుభవించే) వస్తువులన్నీ ‘అచేతనం’ (ప్రాణం లేనివి). వాటికి స్పృహ ఉండదు. అవి అనుభవించవు; బదులుగా, అవి అనుభవించబడే వస్తువులు.
11. కాబట్టి, ఈ వస్తువులన్నీ ‘భోక్త’ అయిన జీవాత్మ చేత అనుభవించబడే ‘భోగ్యం’గా ఉన్నాయి. ఈ అనుభవాన్ని సాధ్యం చేసేది ఎవరు? అది ప్రేరిత—అంటే నియామకన్—ఈశ్వరుడైన భగవంతుడు.
12. ఇక్కడ ఉన్న ప్రాథమిక తత్త్వం (ఫిలాసఫీ) ఏమిటి? శాస్త్రాలు మూడు మూల తత్వాలను ప్రకటిస్తున్నాయి: చిత్, అచిత్ మరియు ఈశ్వరుడు. ‘చిత్’ అంటే చేతనం—స్పృహ కలిగిన జీవాత్మ. ‘అచిత్’ అంటే అచేతనం—ఈ విశ్వంలో కనిపించే ప్రాణం లేని సాధారణ పదార్థం. ఈ రెండింటినీ నడిపించేవాడు పరమాత్మ. అంతర్యామిగా ఉండి, ఆయన రెండింటినీ నియంత్రిస్తూ నడిపిస్తాడు!
13. ఈ తత్త్వాన్ని మనం అర్జునుని రథంపై చూడవచ్చు. అర్జునుడు కూర్చున్నాడు; అతను ‘చిత్‘. గుర్రాలకు స్పృహ ఉంది; అవి కూడా చేతనం కిందకే వస్తాయి. రథం ‘అచిత్‘. ఈ రెండింటినీ నియంత్రిస్తూ నడిపిస్తున్నది ఎవరు? రథాన్ని తోలుతున్న కృష్ణుడు—ఈశ్వరుడు!
14. నరసింహ అవతారాన్ని తీసుకుంటే, ప్రహ్లాదుడు చిత్; స్తంభం అచిత్. ఆ రెండింటినీ నియంత్రించి నడిపించింది ఎవరు? స్తంభం నుండి ఉద్భవించిన నృసింహ స్వామి!
15. మనం ఎల్లప్పుడూ గొప్ప ఆచార్యులైన శ్రీ ఆళవందార్‌ను ధ్యానిస్తూ, “నమో నమో యామునాయ, యామునాయ నమో నమః” అని జపించాలి. ఆయన స్తోత్ర రత్నం అనే అద్భుతమైన శ్లోకాలను రచించారు. వాటి లోతైన అర్థాలను మనం అర్థం చేసుకుంటే, అది మనలో ‘వైరాగ్యాన్ని’ కలిగిస్తుంది. అది భగవంతుని పట్ల గాఢమైన భక్తిని రగిలిస్తుంది. భగవత్ విషయానికి సంబంధించిన అత్యున్నత జ్ఞానాన్ని మనకు ప్రసాదిస్తుంది.
16. రామ నామాన్ని నాలుగు సార్లు జపించమని ఆది శంకర భగవత్పాదులు మనల్ని కోరుతున్నారు: “భజేహం భజేహం భజేహం భజేహం.” ఎందుకంటే రామ నామం అపారమైన రక్షణనిస్తుంది! కాత్యాయని (పార్వతి) పై ప్రేమతో ఉండే ఈశ్వరుడు (పరమశివుడు), పవిత్రమైన కాశీ నగరంలో మరణిస్తున్న ప్రతి జీవి కుడి చెవి దగ్గరకు వారి అంతిమ క్షణాల్లో పరుగెత్తుకు వెళ్లి, మూడు సార్లు “రామ, రామ, రామ” అని జపిస్తాడని చెబుతారు!
17. అందుకే భగవత్పాదులు నాలుగు సార్లు ఇలా ప్రకటించారు: “మనందరినీ పోషించే ఆ పరబ్రహ్మాన్ని, ఆ సాటిలేని దేవుడిని, ఆయన సాటిలేని దివ్య నామం ద్వారా నేను ఆరాధిస్తున్నాను!”
18. అదేవిధంగా, “నమో నమో యామునాయ…” లో అదే భక్తిని పదే పదే పలకడం భక్తిని తీవ్రతరం చేస్తుంది, దానిని అత్యున్నత శిఖరాలకు చేరుస్తుంది!
19. అసలు పేరు యామునాచార్యులు అయిన శ్రీ ఆళవందార్, చిన్న బాలుడిగా ఉన్నప్పుడే తలపొగరుతో ఉన్న ఆస్థాన పండితుడు ‘ఆక్కి ఆళ్వాన్’ని తార్కిక వాదనలో ఓడించారు.
20. ఆ వాదన సమయంలో, అతను ఆ అహంకార పండితుడికి ఒక సవాలు విసిరాడు: “నేను ‘ఉంది’ అని చెప్పేదాన్ని, నువ్వు ‘లేదు’ అని నిరూపించాలి! నేను ‘లేదు’ అని చెప్పేదాన్ని, నువ్వు ‘ఉంది’ అని నిరూపించాలి. నువ్వు నిరూపించలేకపోతే, నీ ఓటమిని అంగీకరించినట్లే.” పండితుడు అంగీకరించాడు, వాదన మొదలైంది.
21. చిన్న బాలుడైన యామునాచార్యులు మూడు వాక్యాలు చెప్పారు. మొదట, “మీ అమ్మ గొడ్రాలు కాదు” అన్నాడు. పండితుడు తన తల్లి గొడ్రాలు అని వాదించాల్సి వచ్చింది. అలా ఎలా చెప్పగలడు? రెండవది, ఆ పిల్లవాడు, “ఈ రాజు సార్వభౌముడు” అన్నాడు. (సార్వభౌముడు అంటే రాజ్యాధికారం నలుదిక్కులా విస్తరించిన చక్రవర్తి). పండితుడు రాజు సార్వభౌముడు కాదని వాదించాల్సి వచ్చింది. అలా చేస్తే, రాజు అతన్ని వెంటనే దేశ బహిష్కరణ చేస్తాడు. దాంతో అతను మళ్లీ మౌనంగా ఉండిపోయాడు. మూడవది, “మహారాణి మహా పతివ్రత” అని ఆయన పేర్కొన్నాడు. ఇది చాలా ప్రమాదకరమైన ప్రతిపాదన. పండితుడు ఇప్పుడు మహారాణి పతివ్రత కాదని వాదించాల్సి వచ్చింది. ఆ మాటలు ఉచ్ఛరిస్తే, తక్షణం అతడి తల నరికేస్తారు. ఇక చేసేది లేక, అతను తన ఓటమిని అంగీకరించాడు!
22. ఆ తర్వాత యామునాచార్యులు స్వయంగా శాస్త్రాల ఆధారంగా సమాధానాలు ఇచ్చారు. “కాకి ఒక గుడ్డు మాత్రమే పెడుతుంది. అరటి చెట్టు ఒక్క గెల మాత్రమే వేస్తుంది. ఒక్క చెట్టుతో తోట కాదు. మీ అమ్మకు నువ్వు ఒక్కడివే కొడుకువి. కాకిని, అరటి చెట్టును (ఒక్కసారి ఫలితాన్నిచ్చిన తర్వాత) మనం ఎలాగైతే గొడ్రాలుగా భావిస్తామో, శాస్త్రాల ప్రకారం, మీ అమ్మ కూడా గొడ్రాలే,” అని ఆయన వివరించారు.
23. తర్వాత సార్వభౌముడి గురించి. శాస్త్రాల ప్రకారం, సార్వభౌముడు ఏడు ద్వీపాలను (ఖండాలను) పాలించాలి. అతని సామ్రాజ్యంలో సూర్యుడు అస్తమించకూడదు; అంటే, భూమి మొత్తం అతని ఆధిపత్యంలో ఉండాలి. ఈ రాజుకు అంత విశాలమైన సామ్రాజ్యం లేదు కాబట్టి, అతన్ని సార్వభౌముడు అని పిలవలేము.
24. ఆ తర్వాత, వేద సంప్రదాయం ప్రకారం, ఈ ప్రపంచంలో ఒక స్త్రీ జన్మించినప్పుడు, ఆమె ఆత్మ మొదట సోముని (చంద్రుని) రక్షణలో ఉంటుంది. తర్వాత ఆమె గంధర్వుల రక్షణలోకి వస్తుంది… తర్వాత గంధర్వులు ఆమెను అగ్నికి అప్పగిస్తారు. వివాహ మంత్రం ఏం చెబుతుందంటే, (గతంలో ఈ ముగ్గురి సంరక్షణలో ఉన్న) ఈ వధువును అగ్ని దేవుడు ఇప్పుడు భూమిపై ఉన్న మానవ వరుడికి ప్రసాదిస్తున్నాడు. ఇది మహిళలందరికీ వర్తించే సార్వత్రిక వేద సత్యం కాబట్టి, ఇందులో ఎలాంటి దోషం లేదు. అయితే, ఈ కచ్చితమైన శాస్త్ర కోణంలో చూస్తే, రాణిని పతివ్రత అని పిలవలేము అని ఆ బాలుడు వాదించాడు. ఈ అద్భుతమైన వివరణ విన్న రాణి ఆశ్చర్యపోయి, “ఎమ్మై ఆళవందీరో!” (నన్ను/మమ్మల్ని పాలించడానికి వచ్చావా!) అని ఆనందంతో ఆశ్చర్యపోయింది. అందుకే యామునాచార్యులు ‘ఆళవందార్’ అనే అద్భుతమైన పేరుతో కీర్తించబడ్డారు!
25. ప్రతిదానిని శాస్త్రాల లోతైన కోణంలో చూసే శ్రీ ఆళవందార్, తన ‘స్తోత్ర రత్నం’లో భోక్త, భోగ్యం మరియు ప్రేరిత భావనలను వివరంగా వివరించారు. మనం ఆయనను ధ్యానిస్తే, మనం ఆ మూడింటినీ పొందుతాము: జ్ఞానం, భక్తి, మరియు వైరాగ్యం!
26. విష్ణు పురాణంలో, పరాశర మహర్షి చిత్, అచిత్, ఆనందం, భోక్త, భోగ్యం మరియు ప్రేరిత గురించి విస్తృతంగా వివరించారు.
27. మనం గ్రహించవలసిన అతి ముఖ్యమైన సత్యం ఇది: “మనం దేనినైనా అనుభవించాలనుకుంటే, ఆయన దయ లేకుండా మనం దానిని అనుభవించలేము. దేనినైనా ఆస్వాదించడానికి మనం ఎంత జాగ్రత్తగా ప్రణాళిక వేసుకున్నా, భగవత్ సంకల్పం (దేవుని చిత్తం) లేకపోతే, అది మన చేజారిపోతుంది.”
28. స్వామి దేశికన్ శరణాగతి యొక్క సారాంశాన్ని పది శ్లోకాలలో (న్యాస దశకం) సంగ్రహించారు… ఆ శ్లోకాలలో ఒకదానిలో, “ఓ వరదా! దేవాదిరాజా! నువ్వే స్వయంగా దీనిని అంగీకరించాలి” అని ఆయన వేడుకుంటారు. ఆయన దేనిని అంగీకరించాలి? “నన్ను మరియు నాకున్న సమస్తాన్ని సమర్పిస్తున్నాను, ఇవన్నీ పూర్తిగా నీకే చెందుతాయని అంగీకరిస్తున్నాను. దయచేసి ఈ అర్పణను స్వీకరించి నన్ను ఆశీర్వదించు” అని ఆయన ప్రార్థిస్తారు.
29. వేదాలలోని మూడవ కాండంలో ఒక మంత్రం ఉంది. దాని లోతైన అర్థం ఏమిటంటే: “నా ఈ ఆయుష్షు యజ్ఞం కోసం… ప్రాణం యజ్ఞం కోసం… అపాన వాయువు యజ్ఞం కోసం… వినికిడి శక్తి యజ్ఞం కోసం… మనస్సు యజ్ఞం కోసం… వాక్కు యజ్ఞం కోసం… ఆత్మ యజ్ఞం కోసం… నా భార్య, ఆవులు, ఇల్లు మరియు నా సంపద అంతా పూర్తిగా యజ్ఞం కోసమే…”
30. ఒకరు ఒకసారి ఇలా అడిగారు, “అంతా యజ్ఞం కోసమే అయితే, నీకు మిగిలేది ఏముంది?” సమస్తం యజ్ఞం కోసమే అని మనం సమర్పించినప్పటికీ, భగవంతుడు దానిని అనేక రెట్లు పెంచి మనకే తిరిగి ఇస్తాడు. యజ్ఞం చేసేవారికి, ఆయన వారు సమర్పించిన వాటిని అపారంగా పెంచి తిరిగి ఇస్తాడు!
31. కాబట్టి, “మహా యజ్ఞ స్వరూపాయ” అని కీర్తించబడే శ్రీ మట్టపల్లి యోగానంద లక్ష్మీనృసింహునికి మనం సమస్తాన్ని అంకితం చేయాలి. “నాకు చెందినవన్నీ నీ కోసమే” అని ప్రకటిస్తూ మనం శరణాగతి చేయాలి. మనం నిజంగా అలా శరణాగతి చేస్తున్నామా అని ఆయన నిరంతరం గమనిస్తుంటాడు.
32. భోక్త, భోగ్యం మరియు ప్రేరకన్ అయిన ఎంపెరుమాన్ లక్ష్మీనృసింహుడు, మట్టపల్లి యజ్ఞవాటికలోని ఏడవ స్తంభం వద్ద, “విమ్” అనే అక్షరంలో, “గిరిజా నృసింహుడిగా” నాలుగు దివ్య హస్తాలతో గంభీరంగా నిలబడి దర్శనమిస్తాడు. ఆయన కుడి చేతిలో చక్రాన్ని ధరించి వరద ముద్రను (వరాలిచ్చే సంకేతం) చూపుతూ, ఎడమ చేతిలో కమలాన్ని ధరించి అభయ ముద్రను (రక్షణ సంకేతం) చూపుతూ గంభీరంగా నిలబడి ఉంటాడు. మనం ఆయనను ధ్యానిస్తే, పర భక్తి, పర జ్ఞానం మరియు పరమ భక్తిలో మనం స్థిరపడతాము. మన జీవితంలో ఎప్పటికీ ఎలాంటి లోటూ ఉండదు (కురై ఒండ్రుమ్ ఇల్లై)..!!
|| సకలం భద్రమశ్నుతే! ||