---

ஸ்ரீ:

திருவாய்மொழி

முதல் பத்து – முதல் திருவாய்மொழி

மூன்றாம் பாசுரம்

மூல பாடம்:

இலனது உடையனிதென நினைவரியவன் *
நிலனிடை விசும்பிடை யுருவின னருவினன் *
புலனொடு புலனலனொழிவிலன் பரந்த அந் *
நலனுடை யொருவனை நணுகினம் நாமே.

பத பாடம்:

அது இலன் | இது உடையன் | என நினைவு அரியவன் *
நிலன் இடை | விசும்பு இடை | உருவினன் | அருவினன் *
புலனொடு | புலன் அலன் | ஒழிவு இலன் | 
பரந்த அந் நலன் உடை ஒருவனை | நாம் | நணுகினம் |

விளக்க உரை:

பகவான் லீலாவிபூதி என்று சொல்லப்படும் இந்த ஈரேழு பதினான்கு லோகங்களையும் உடையவன் என்பதை இந்தப் பாசுரத்தில் ஆழ்வார் அருளிச்செய்கிறார்.

பகவானுக்கு இதெல்லாம் உண்டு என்றோ, இதெல்லாம் இல்லை என்றோ நினைக்கமுடியாது. பின் பகவானுடைய ஐஸ்வர்யத்தை எப்படிப் பேசுவது? என்று சொன்னால், வேதத்தில் சொல்லியபடி ‘பதிம் விச்வ:‘ என்பதைத் தமிழ்ப்படுத்தி ஆழ்வார் ‘நிலனிடை விசும்பிடை உருவினன் அருவினன்‘ என்கிறார். அதாவது பகவான் ‘ஸர்வ ஸ்வாமி‘ – எல்லாவற்றையும் உடையவன் என்கிறார்.

அப்படிப்பட்ட ஸர்வேச்வரனான பகவான் இந்த லீலாவிபூதியின் ரக்ஷணத்தில் (காப்பதில்) உறுதியுடையவனாய் இருக்கிறான் என்கிறார். அதனால், நமக்குப் புலப்படும் ஸர்வ பதார்த்தங்களினுள்ளேயும் அந்தர்யாமியாக நிறைந்துள்ளான். அவ்வாறு ஸர்வ பதார்த்தங்களிலும் நிறைந்திருந்தாலும் அவ்வஸ்துக்களின் தோஷங்கள் அவனிடம் ஒட்டுவதில்லை.

அதுமட்டுமல்ல, சில காலங்களில் இருக்கிறான் சில காலங்களில் இல்லை என்பதல்லாமல், ஸர்வ காலங்களிலும் அவ்வாறே நிறைந்து இருக்கிறான் என்று பகவானுடைய ‘ஸர்வ வ்யாப்தித்வம்‘ (எங்கும் நிறைந்திருத்தல்) என்கிற குணத்தைச் சொல்லி, அப்படிப்பட்ட பகவானைத் தான் அனுபவிக்கப் பெற்றோம் என்று நினைத்து ஆழ்வார் இங்கு ஆனந்தப்படுகிறார்.

விசேஷ அர்த்தங்கள்:

(1) லீலாவிபூதி எனப்படும் ஐஸ்வர்யத்தை உடையவன் பகவான்

பிரம்மா உட்கார்ந்திருக்கும் ஸத்ய லோகத்தில் இருந்து பதினான்கு லோகங்களை உள்ளடக்கியது லீலாவிபூதி. இதில் நாம் இருக்கக்கூடிய பூ லோகம், அதற்கு மேல் புவர் லோகம், ஸுவர் லோகம், மஹர் லோகம், ஜனோ லோகம், தபோ லோகம், ஸத்ய லோகம் ஆகிய ஏழும், மேல் லோகங்கள் எனப்படும். அதுபோல் அதல, விதல, ஸுதல, தலாதல, மஹாதல, ரஸாதல, பாதாள என்கிற ஏழு லோகங்கள் கீழ் லோகங்கள் எனப்படும். இவையெல்லாம் ப்ரக்ருதி என்கிற தத்துவத்திலிருந்து தோன்றியபடியால் ‘ப்ரக்ருதி மண்டலம்’ எனப்படும். இவையெல்லாம் பகவானுடையது என்பது இப்பாசுரத்தின் முதல் விசேஷார்த்தம்.

முதல் பாசுரத்தில் இந்த லீலாவிபூதிக்கு அப்பால் விரஜா நதியைத் தாண்டியிருக்கும் நித்ய விபூதியான ஸ்ரீ வைகுண்டத்தை உடையவன் பகவான் என்றார், இந்த மூன்றாம் பாசுரத்தில் இந்த லீலாவிபூதியும் பகவான் நாராயணனுடையதே என்கிறார்..!

ஈரேழு பதினான்கு லோகங்களும் பகவானுடையதே என்பது மூன்றாம் பாசுரத்தில் காட்டித்தரப்படும் முதல் விசேஷார்த்தம்.

(2) பகவானுக்கு அது உண்டு என்றோ அல்லது அது இல்லை என்றோ… நினைக்க இயலாது..!

நம்முடைய மனதினால் இப்பிரபஞ்சத்தை முழுமையாக நினைக்க முடியாது, அளக்க முடியாது. அதனால் மனதின் நினைவுக்கு தோஷங்கள் ஏற்படும். அத்தோஷங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவன் பகவான் என்பதனால் ‘நினைவு அரியவன்‘ என்கிறார்..! என்ன தோஷம்? இப்பொழுது பகவான் அது உடையவன் என்று ஒன்றைப் பார்த்துச் சொன்னால் மற்றொன்றைப் பார்க்கும்போது அது இல்லாதவனா என நினைக்கத்தோன்றும். உதாரணத்திற்கு ‘ரகுவிற்கு தமிழ் தெரியும் என்று சொன்னால், தெலுங்கு தெரியாதா?’ என்கிற சந்தேகம் எழும்.

அதனால் பகவானுக்கு அது உண்டு என்றோ அல்லது அது இல்லை என்றோ நாம் நினைக்க இயலாது..! எல்லாம் அவனுடையது என்பது இங்கு இரண்டாம் விசேஷார்த்தம்.!

(3) பகவானுடைய ஐஸ்வர்யத்தை அளக்க இயலாது

வேதமானது ‘பதிம் விச்வ:‘ என்பதையும், ஸ்ரீ விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்தின் ஆரம்பத்திலேயே சொல்லப்படும் ‘விச்வம்‘ என்கிற திருநாமத்தின் தேர்ந்த அர்த்தங்களையும் ஆழ்வார் இங்கு ‘நிலனிடை விசும்பிடை உருவினன் அருவினன்‘ என்கிறார். உரு என்றால் ரூபமுடைய வடிவுடைய ஒன்று. நம்மால் காணக்கூடிய வஸ்துக்கள், பொருள்கள் எல்லாம் உரு.

அரு என்றால் ரூபமற்ற ஜீவாத்மா. அதாவது மாறுபட்ட ரூபமற்றது, ஆத்மாக்கள் எல்லாம் ஒரே மாதிரி இருக்கும். அவற்றைக் கண்கள் போன்ற இந்திரியங்களால் காண இயலாது. ஆகையால் நிலனிடை – பூமி முதல்கொண்டு கீழ் உலகங்களிலோ அல்லது விசும்பிடை – ஆகாசம் முதலான மேல் உலகங்களிலோ உள்ள அனைத்து வஸ்துக்களையும் உடையவன், அவை அனைத்திற்கும் ஸ்வாமியானவன் பகவான் என்கிறார்.

ரூபி, அரூபி என்கிற ஸமஸ்க்ருத பதங்களை உரு, அரு என்று ஆழ்வார் இங்கு தமிழ்ப்படுத்தும் அழகை நாம் கவனிக்க வேண்டும்..!

பகவானுடைய ஐஸ்வர்யத்தை அளக்க இயலாது என்பது இப்பாசுரத்தில் காட்டித்தரப்படும் மூன்றாவது விசேஷார்த்தம்.!

(4) பகவான் சிறந்த ஸௌலப்யம் மற்றும் ஸௌசீல்யம் என்கிற குணங்களை உடையவன்.

பகவான் ஸௌலப்யம் என்கிற உயர்ந்த குணத்தை உடையவன், சுலபமானவன் என்கிறார். அதாவது அவன் இவை அனைத்திற்கும் எஜமான் என்று உணர்ந்தவர்களுக்குத் தன்னைத் தாழ இட்டுக்கொண்டு சுலபமாய்த் தான் அடைகிறான், தன்னை அடைவிக்கிறான்.

அடுத்து தன் உயர்த்தியைப் பாராட்டாது, மற்றவர்களுடைய தாழ்த்தியைப் பாராது இரண்டறக் கலந்து நிற்பது ஸௌசீல்யம் என்கிற குணம். பாலிலே நீரைக் கலந்தால் பாலானது தன் உயர்ந்த வெண்மை நிறத்தையும், மணத்தையும் நீருக்கு அளித்துத் தன்னைப் போலவே ஆக்குகிறது. பகவானுடைய ஸௌசீல்யமானது அளவிடமுடியாதது. இந்த லீலாவிபூதியில் தன் உயர்ந்த ஸௌசீல்ய குணத்தைப் பல அவதாரங்களில் வெளிப்படுத்தினான் பகவான்.

உதாரணமாக, அசுரக்குழந்தையான ப்ரஹ்லாதனுடைய வாக்கைக் காப்பதற்காக ந்ருஸிம்ஹாவதாரம் செய்து, இரணியனை முடித்து, ப்ரஹ்லாதனைத் தன் மடியில் அமர்த்தி தான் அணுகுவதற்குச் சுலபன் என்பதைத் தன்னுடைய உயர்நலம் – ஸௌலப்யம் என்கிற குணத்தின் மூலம் காட்டினான்.

குகனுடன் சேர்ந்து ‘ஐவரானோம்’ என்றான் ராமாவதாரத்திலே. அர்ஜுனனுடன் தோழமை பூண்டு அவனுக்கே சாரதியாய் நின்றான் கிருஷ்ணாவதாரத்திலே. தன்னுடைய மேன்மையைப் பாராட்டாது, மற்றவர்களின் கீழ்மையைப் பாராது கலந்து நின்றான். அதனால் அவனுடைய ஸௌசீல்யம் எனும் குணமானது நன்கு அனைவருக்கும் புலப்பட்டது.

ஆழ்வார் பகவானின் இவ்வுயர்ந்த கல்யாண குணங்களைக் கருத்தில் கொண்டு ‘பரந்த அந்நலனுடை‘ என்று சொல்லி இந்த விசேஷ அர்த்தத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்.

முதல் பாசுரத்தில் ‘உயர் நலம்‘ என்ற ஆழ்வார், இரண்டாம் பாசுரத்தில் ‘மிகுநலம்‘ என்றார். இங்கு மூன்றாம் பாசுரத்தில் ‘பரந்த அந்நலன்‘ என்கிறார்..!இந்நலன்களைக் கருத்தில் கொண்டால் நாம் நலமாக இருக்கலாம்..!

பகவான் சிறந்த ஸௌலப்யம் மற்றும் ஸௌசீல்யம் என்கிற குணங்களை உடையவன் என்பது இங்கு நான்காவது விசேஷார்த்தம்.!

(5) பகவானை நாம் எளிதாக அணுகலாம்

பகவானை நாம் எளிதில் அணுகலாம் என்பதை ‘நணுகினம்‘ என்று விசேஷமாகக் குறிப்பிடுகிறார். பசுவாக இருந்தாலும், பக்ஷியாக இருந்தாலும், மனிதனாக இருந்தாலும் அவனைச் சரணடையலாம். ப்ரஹ்லாதன், சுக்ரீவன், ஜடாயு, விபீஷணன், கோபஸ்த்ரீகள் என்று நீண்ட பட்டியலிட்டுக்கொண்டே போகலாம். அதனால் முதலில் அவனுடைய ஸௌலப்யாதி குணங்களைச் சொல்லி நாம் எல்லோரும் அவனை அணுகவேண்டிய நிலையில் சுலபனானவன் என்கிறார்.

அதனால் அணுகுவதற்குச் சுலபன் பகவான் என்பது இங்கு ஐந்தாவது விசேஷார்த்தம்.!

(6) ஆழ்வாரின் மகிழ்ச்சியை இந்தப் பாசுரத்தில் காணலாம்

முதல் பாசுரத்தில் பகவானின் நித்ய விபூதியான ஸ்ரீவைகுண்டத்தின் ஆட்சியைச் சொன்னார். இரண்டாவது பாசுரத்தில் பகவான் அளவிடமுடியாதவன், அவனைப் பூர்த்தியாக அறிய இயலாது என்று சொன்னார். இந்தப் பாசுரத்தில் அவனுடைய ஆட்சியானது லீலா விபூதி என்று சொல்லப்படும் இங்கும் பரவியுள்ளது என்பதைச் சொன்ன பின் அவனுடைய அவதார விசேஷங்களை நினைவு கூர்ந்து ஆனந்தம் அடைகிறார் ஆழ்வார். பிறவிக்கடலிலே நெடுங்காலமாக அழுந்தி பகவானுடைய உயர்ந்த குணங்களாகிய வாசனையே அறியாமலிருந்த நாம் இப்படி அவனைப் பூரணமாக அனுபவிக்கப்பெற்றோமே என்று ‘நணுகினம் நாமே‘ என்று மகிழ்ச்சி ஆழ்வாருக்கு…!

அதனால் இப்பிறவிப் பெருங்கடலில் தத்தளிக்கும் நமக்கு அவனுடைய குணங்களைப் பற்றி நினைப்பதுதான் உண்மையான மகிழ்ச்சி – ஆனந்தம் என்பது இந்தப் பாசுரத்தில் காட்டித்தரப்படும் ஆறாவது விசேஷார்த்தம்.

(7) முதல் பதம் கடைசி பதம் சேர்த்து இலன் நாம் ~ நாம் இலன் என்று பொருள் கொள்ளலாம்.

இப்பாசுரத்தின் முதல் பதம் ‘இலன்‘, கடைசி பதம் ‘நாம்‘. இவை இரண்டையும் சேர்த்து ‘இலன் நாம்‘ மற்றும் ‘நாம் இலன்‘ என இரு வாக்கியங்களாகப் பொருள் காணலாம்.

‘இலன் நாம்‘ எனும்பொழுது பகவானுடைய சம்பந்தம் இன்றி நாம் எப்பொழுதும் இல்லை என்று பொருள்படும். அதாவது இந்தப் ப்ரக்ருதி மண்டலத்தில் நம்மைத் தொலைத்தவன் பகவான். நம்மை அவனிடம் சேர்த்துக்கொள்வதே அவனுடைய சங்கல்பம் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

நாமும் அவன் இல்லாமல் அதாவது அவனுடைய பந்தம் இல்லாமல் தனித்து இருக்க முடியாது. அறுக்க முடியாத பந்தம் இது. அதனால் ‘நாம் இலன்‘.!

இதனை மேலும் இனிமையாகப் புரிந்துகொள்ள, பகவத் கீதையில் ஸ்ரீக்ருஷ்ணன் அருளிய ஒரு அற்புதமான ஸ்லோகத்தை உதாரணமாகக் காணலாம்:

மத்த: பரதரம் நாந்யத் கிஞ்சிதஸ்தி தநஞ்ஜய |
மயி ஸர்வமிதம் ப்ரோதம் ஸூத்ரே மணிகணா இவ || (கீதை 7.7)

பொருள்: “தனஞ்சயனே! என்னைக் காட்டிலும் மேலான காரணம் அல்லது பொருள் வேறொன்றும் இல்லை. ஒரு நூலில் கோர்க்கப்பட்ட பல மணிகளைப் போல, இவை அனைத்தும் (சகல பிரபஞ்சமும், ஜீவராசிகளும்) என்னிடத்திலேயே கோர்க்கப்பட்டுள்ளன.”

விளக்கம்: ஒரு அழகிய மாலையில் உள்ள மணிகள் (முத்துக்கள்) சிதறிப்போகாமல் இருக்க வேண்டுமானால், அவற்றின் உள்ளே ஊடுருவி நிற்கும் ஒரு ‘நூல்’ மிகவும் அவசியம். அந்த நூல் வெளியே தெரிவதில்லை; ஆனால் அந்த நூல் இல்லாவிடில் மணிகளுக்குத் தனித்து ஓர் இருப்போ, அழகோ, மதிப்போ கிடையாது; அவை சிதறி வீழ்ந்துவிடும்.

அதுபோலவே, ஜீவாத்மாக்களாகிய நாமும் அந்த நூலாகிய பரமாத்மாவுடன் எக்காலத்தும் பிரிக்க முடியாத பந்தத்தைக் கொண்டுள்ளோம். பகவானே அந்த நூல்; நாமே அந்த மணிகள். ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தமான ஸ்ரீவிசிஷ்டாத்வைதம் இதனையே ‘சரீர-சரீரி பாவம்’ (உடல்-உயிர் சம்பந்தம்) என்றும் ‘அப்ருதக்-ஸித்தி’ (பிரியா நிலை) என்றும் மிக அழகாகக் கொண்டாடுகிறது.

நூல் இல்லாமல் மணிகள் தனித்து இருக்க முடியாதது போல், பகவானுடைய திருவருளும் அவனுடனான பந்தமும் இல்லாமல் ஜீவாத்மாவாகிய ‘நாம்’ தனித்து இயங்கவோ, இருக்கவோ முடியாது. அவனன்றி ஓர் அணுவும் அசையாது. அந்த அறுக்க முடியாத பந்தத்தின் ஆழத்தையே, அவனை விட்டால் நமக்கு வேறு புகலில்லை (அநந்ய கதித்வம்) என்கிற உயர்ந்த தத்துவத்தையே ஆழ்வார் இங்கு ‘நாம் இலன்’ (அவனன்றி நாம் இல்லை) என்று கொண்டாடுகிறார்..!

இந்த லோகத்தில் நாம் சொல்வதெல்லாம் நிரந்தரமான உறவுகள் அல்ல. பகவான் ஒருவனே நமக்கு ஸர்வ விதத்திலேயும் ஸர்வ காலத்திலேயும் பந்துவானதால் அவனை நாம் பயமில்லாமல் அணுகி அவன் துயரறு சுடரடியை வணங்கி மேன்மையுறலாம்..! என்பதுதான் இந்தப் பாசுரம் காட்டும் விசேஷ அர்த்தம்.

ஆக, பகவான் சுலபன், எளிமையானவன் என்பதை உணர்ந்து அவன் துயரறு சுடரடியை நினைப்போர்க்குக் குறையொன்றுமில்லையே..!!

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் தேஶிகன் அழகியஶிங்கர் திருவடிகளே ஶரணம்
நம்ஸ்வாமி திருவடிகளே ஶரணம்

---

ஸ்ரீ:

திருவாய்மொழி

முதல் பத்து – முதல் திருவாய்மொழி

நான்காம் பாசுரம்

மூல பாடம்:

நாமவனிவனுவன் அவளிவளுவளெவள்
தாமவரிவருவர் அதுவிதுவுதுவெது
வீமவையிவையுவை அவைநலம் தீங்கவை
ஆமவை ஆயவை ஆய்நின்ற அவரே.

பத பாடம்:

ஆய்நின்ற | அவரே | நாம் | அவன் | இவன் | உவன்| எவன் |
அவள் இவள் உவள் | எவள் | தாம் | அவர் இவர் உவர் | எவர் |
அது இது உது | எது | நலம் அவை தீங்கு அவை | 
வீம் அவை இவை உவை | ஆம் அவை | ஆய் அவை |

விளக்க உரை:

நம்மாழ்வாருக்கு எதிரே மதுரகவி ஆழ்வார் கைகட்டி நின்றுகொண்டு திருவாய்மொழி உபதேசங்களைக் கேட்டுக்கொண்டு இருக்கிறார். இந்த பாசுரத்தின் விளக்கங்களை நம்மாழ்வாருக்கும் மதுரகவி ஆழ்வாருக்கும் நடக்கும் ஸம்பாஷணையாக (सम्भाषण) அதாவது கேள்வி-பதில் முறையாக நாம் அனுபவிக்கலாம்..!

நம்மாழ்வார் ‘ஆய் நின்ற அவரே..!‘ என்றார்.

உடனே மதுரகவி ஆழ்வார் ‘எவரே..?’ என்று கேட்டார்.

அதற்கு ஆழ்வார் ‘மூன்றாம் பாட்டில் தேறிய பொருளாகச் சொல்லப்பட்டவன், முதல் இரண்டு பாடல்களில் சொல்லப்பட்ட அவரே, அந்த நாராயணனே ..!’ என்றார்.

அதற்கு மேல் ‘நாம்‘ என்கிற நானும், நீங்களும்; ‘அவன்‘ – அதோ தூரத்தில் ஒருவன் தெரிகிறான் பாரும் அவன்; இங்கு பக்கத்தில் ஒருவன் இருக்கிறான் பாரும் ‘இவன்‘ என்றார்.

அப்பொழுது தூரத்தில் இருப்பவனுக்கும், அருகில் இருப்பவனுக்கும் இடையே ஒருவன் நின்று கொண்டிருந்தான். அந்த இடையில் இருப்பவனைப் பார்த்து மதுரகவி ஆழ்வாருக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது. அதை குறிப்பால் உணர்ந்த ஆழ்வார் ‘உவன்‘ என்றார். உவன் என்றால் இடையில் இருப்பவன்.

அதற்கு மேல் ஆழ்வார் ‘எவன்‘ என்றார். எவன் என்றால் எங்கு இருப்பவர்களும். அதாவது இங்கு இருப்பவர்கள் மட்டும் அல்ல இந்த ப்ரக்ருதியில் (प्रकृति – Prakriti) இருக்கக்கூடிய அனைத்து புருஷர்களும் என்றார்.

சரி… ஆண்களை மட்டும் சொல்கிறார் என்று அர்த்தம் செய்துக்கொள்ளக்கூடாதென்று ‘அவள் இவள் உவள் எவள்‘ என்று ஸ்திரீகளையும் சொன்னார்.

அப்பொழுது அங்கு ஒரு பெரிய வித்வான் மகான் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார். அவரை கௌரவமில்லாமல் ‘அவன்’ என்று சொன்னார் என்ற சந்தேகத்திற்கு இடம் கொடுக்காமல் ‘அவர் இவர் உவர் எவர்‘ என்றார்.

அதற்கு மேல் அசேதனங்களை (अचेतन) – உயிரற்ற பொருள்களை ‘அது இது உது எது‘ என்று சொன்னார்.

அப்பொழுது மதுரகவி கேட்டார் ‘ஆத்மா (आत्मा) என்பது ஒரே மாதிரி உருவம் கொண்டிருக்கும், அவற்றில் மாறுபாடு இல்லை என்பது புரிகிறது. ஆனால் உயிரற்ற பொருள்கள் இருக்கின்றனவே, அவற்றின் ரூபமானது மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றதே?’ என்று கேட்டார். இவ்வுலகமானது மாறிக்கொண்டே இருக்கிறதல்லவா.!

ஆழ்வார் அந்த மாறுதல்களையும் அதாவது, மற்ற வஸ்துக்களின் பரிமாணங்களை ‘வீம் அவை இவை உவை எவை‘ என்று அழகாக குறிப்பிட்டார்.

அதற்கு மேல் ‘நலம் அவை தீங்கு அவை‘ என்பதனால் அவற்றில் நல்ல குணங்களுள்ளவை, தோஷமுள்ளவை என்பதையும் குறிப்பிடுகிறார்.

அதற்கு மேல் ‘ஆம் அவை ஆயவை‘ என்று சொல்லி, அதன் மூலம் எதிர் காலம், கடந்த காலம் முதலியவற்றிலும் இவையெல்லாம் அவரே..! என்றார்.

ஆக நிகழ்காலத்தைக் குறிப்பிட்டார். கடந்த காலம், எதிர் காலம் என்பதையும் சொல்கிறார்.

மதுரகவி கேட்டார் ‘ஸ்வாமி, இவையெல்லாம் அவரே.! என்று சொன்னால் இவையும் அவரும் ஒன்றா..? என்று கேட்டார்.

ஆழ்வார் அதற்கு அழகாக பதில் சொல்கிறார். ‘இவையெல்லாம் அவரே என்றால் இப்பொழுது சொல்லப்பட்டது எல்லாம் பகவானுடையது, அவனுடைய அதீனமானது, அவனுக்கு சொந்தமானது என்பதுதான் இந்த பாசுரத்தின் தேரிய பொருள்’ என்றார்.

ஆகையினால் ‘இவை எல்லாம் அவனுடையது என்பதன் மூலம் இந்த ஆத்மா, மற்றைய வஸ்த்துக்கள் எல்லாம் வேறு, பகவான் வேறு ‘விசிஷ்டம்‘ (विशिष्टम्) என்பதை இப்பாசுரத்தில் தெளிவுப்படுத்துகிறார்..!!

விசேஷ அர்த்தங்கள்:

(1) காரணம் ஒன்று அதன் காரியம் பலவானது

முந்தைய பாசுரத்தில் ‘ப்ரக்ருதி மண்டலம்’ (प्रकृति मण्डलम्) என்றால் என்ன என்பதை பார்த்தோம். இது உண்டாவதற்கு காரணமானவன் யார்..? இவையனைத்திற்கும் காரணம் பரப்ரும்மமாகிய (परब्रह्म) அந்த பகவான் ஒருவனே..! இந்த ப்ரக்ருதி மண்டலத்தில் விவிதமான லோகங்கள், பல விதமான வஸ்துக்கள் எல்லாம் நிறைந்துள்ளன. இவையெல்லாம் என்ன..? என்று கேட்டால், இவையெல்லாம் அந்த பரப்ரும்மத்தின் காரியம் எனப்படும்.

அதனால்தான் காரணமான பரப்ரும்மத்திடமிருந்து காரியமான இவ்வுலகம் தோன்றிற்று என்கிறது வேதம் தைத்தரீய உபநிஷத்திலே!.

यतो वा इमानि भूतानि जायन्ते । येन जातानि जीवन्ति । 
यत्प्रयन्त्यभिसंविशन्ति । तद्विजिज्ञासस्व । तद्ब्रह्मेति ॥

யதோ வா இமானி பூதானி ஜாயந்தே | யேன ஜாதானி ஜீவந்தி | 
யத்ப்ரயந்த்யபிஸம்விஶந்தி | தத்விஜிஜ்ஞாஸஸ்வ | தத்ப்ரஹ்மேதி ||

என்கிறது. அதாவது “எதிலிருந்து இந்த உயிர்கள் அனைத்தும் பிறக்கின்றனவோ; பிறந்த அவை எதனால் வாழ்கின்றனவோ; முடிவில் அவை எதைச் சென்றடைந்து அதனுள் ஒடுங்குகின்றனவோ—அதை அறிய முற்படுவாயாக (தத்விஜிஜ்ஞாஸஸ்வ). அதுவே பிரம்மம்” என்கிறது.

வேதாந்திகள் இதனை தடஸ்த லக்ஷணம் (तटस्थ लक्षणम्) என்று சொல்வார்கள் —அதாவது, பிரம்மத்தை அதன் சார்புப் பண்புகளின் (பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு, காத்தல் மற்றும் ஒடுக்கம்) வாயிலாக மறைமுகமாக வரையறுப்பது – ஒன்றைக் கொண்டு மற்றதை அறிவது.

அதுமட்டுமல்ல காரியமான இப் ப்ரபஞ்சத்தை கொண்டு காரணமாகிய ப்ரப்ரம்மத்தை தெரிந்து கொள் என்கிறது சாந்தோக்ய உபநிஷத்.

यथा सोम्यैकेन मृत्पिण्डेन सर्वं मृन्मयं विज्ञातं 
स्याद्वाचारम्भणं विकारो नामधेयं मृत्तिकेत्येव सत्यम् ॥ 

யதா ஸோம்யைகேன ம்ருத்பிண்டேன ஸர்வம் ம்ருன்மயம் விஜ்ஞாதம் 
ஸ்யாத்வாசாரம்பணம் விகாரோ நாமதேயம் ம்ருத்திகேத்யேவ ஸத்யம் ||

“எப்படி ஒரு களிமண் உருண்டையை அறிந்துகொள்வதன் மூலம் களிமண்ணால் செய்யப்பட்ட அனைத்தையும் அறிந்துகொள்ள முடிகிறதோ—அதன் மாற்றங்கள் (பானை போன்ற வடிவங்கள்) யாவும் வெறும் பேச்சளவிலான பெயர்களே தவிர வேறில்லை, உண்மையில் அது களிமண் (காரணம்) என்பதே சத்தியமாகும்.” என்று அழகாக இவை அனைத்திற்கும் காரணம் பரப்ரம்மாகிய பகவான் ஒருவனே என்கிறது.

அதனால் பகவானே காரணமாகவும், காரியமாகவும் இருக்கிறான். இந்த தத்துவத்தை ஆழ்வார் ‘ஆய் நின்ற அவரே‘ என்று சொல்கிறார். ‘காரணமும் அவனே, இந்த காரியமும் அவனே; வாரணந்தனை காக்க வந்த நாரணனும் அவனே..!’ என்கிற ப்ரபலமான பாடல் வரிகள் நம்ஸ்வாமிக்கு மிகவும் பிடித்தது, இந்த தத்துவத்தை அழகாக விளக்குகிறது..

அதனால், நாம் காணக்கூடிய இந்த லோகமானது, ப்ரக்ருதியானது பகவானுடய காரியம்; இவையனைத்திற்கும் காரணமாய் இருப்பவன் அந்த பகவான் ஒருவனே என்பது இந்த பாசுரத்தின் முதல் விசேஷார்த்தம்.

(2) அசேதனங்கள் அதாவது உயிரற்ற பொருள்களெல்லாம் ஸ்வருபத்தில் மாறுபாடு அடையும்.

நாம் தினமும் நடைமுறையில் பார்க்கும் விஷயம் இது. இந்த உலகமானது மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. பஞ்சு அழிகிறது. அது நூலாக மாறுகிறது. நூல் அழிகிறது மாறுகிறது. அது வஸ்த்ரமாகிறது அதாவது துணியாகிறது.

களிமண் அழிகிறது. பானையாக மாறுகிறது. அங்கு ஒரு குழந்தை வருகிறது. அந்த பானையை ஓங்கி ஒரு கொம்பால் அடிக்கிறது. இப்பொழுது அது பானையாக இல்லை, சுக்கு நூறாக உடைந்து ஒட்டான்சல்லியாக மாறி நிற்கிறது.

நம் சரீரத்திலேயும் மாறுபாடு ஏற்படுகிறது. குழந்தையிலிருந்து ஆரம்பித்து முதிய வயது வரை மாறுதல் அடைந்துகொண்டே வருகிறது. பால்யம், யௌவனம், கிழட்டுத் தன்மை என்று பல மாறுதல்கள்.

ஒருநாள் இதனுள்ளே இருக்கும் ஆத்மா வெளிக்கிளம்பியவுடன் கீழே விழுந்து விடுகிறது. பஞ்ச பூதங்களில் கலந்துவிடுகிறது.

அதனால் அசேதனம் என்று சொல்லப்படும் உயிறற்ற வஸ்த்துக்கள் எல்லாம் ஸ்வருபத்தில் – உருவத்தில் மாறுதல் அடைந்துக்கொண்டே இருக்கின்றன.

அப்படிப்பட்ட மாறுதல் அடையும் இந்த அசேதன வஸ்துக்களையெல்லாம் ஆழ்வார் இந்த பாசுரத்திலே ‘அது இது உது எது‘ என்று குறிப்பிடுகிறார்..

அதனால் அசேதனங்கள் அதாவது உயிரற்ற பொருள்களெல்லாம் ஸ்வருபத்தில் மாறுபாடு அடையும் என்பது இப்பாசுரத்தில் காட்டித்தரப்படும் இரண்டாவது விசேஷார்த்தம்.

(3) ஆத்மாவிற்கு ஸ்வரூபத்தில் பரிமாணம் – வித்தியாஸம் கிடையாது.

ஆத்மா எல்லாம் ஒரே மாதிரி இருக்கும். அதாவது அரிசி என்பதின் உருவத்தை நாம் உதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டால், அதன் உருவம் ஒரே மாதிரி இருக்கிறதல்லவா. அது போன்று ஆத்மாவின் உருவம் பார்ப்பதற்கு ஒரே மாதிரி இருக்கும்.

முக்காலமும் உணர்ந்த ஞானி ஒருவர் தன் ஆஸ்ரமத்தின் வாசலில் அமர்ந்து இருந்தார். அங்கு அந்த தேசத்து ராஜா தன் மகனுடன் வேட்டைக்கு வந்திருந்தான். அவன் தன் மகனுடன் அந்த ஞானியை வணங்கி தன் மகனை அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தினான். அந்த ஞானி அந்த இளவரசனை மேலும் கீழும் பார்த்து ‘பன்றி’ என்றார்.! உடனே ராஜாவிற்கு மஹா கோபம் வந்துவிட்டது. அதற்குள் அவனுடன் வந்த சேனாதிபதி உடைவாளை கையில் எடுத்துவிட்டார் அந்த ஞானியின் தலையை சீவுவதற்காக.

ராஜா தன் சேனாதிபதியை சமாதனப்படுத்தி, பின் ஞானியை பார்த்து ‘ஏன் ஸ்வாமி என் மகனை பன்றி என்று வைதீர்கள் ?’ என்றான்.

அதற்கு அந்த ஞானி ‘இவன் இப்பொழுது வேண்டுமானால் உன் மகன். ஆனால் முன் ஜன்மத்தில் இவன் இந்த ஆஸ்ரமத்திற்கு அருகில் பன்றியாக இருந்தவன். அதன் நினைவிலே அவ்வாறு அழைத்துவிட்டேன்’ என்றார்.

உண்மையில் அந்த பன்றியின் உள்ளே இருந்த ஆத்மாவிற்கு இப்பொழுது மனித சரீரம் கிடைத்திருக்கிறது. ஆத்மாவில் வித்தியாஸம் இல்லை சரீரத்தில்தான் வித்தியாஸம்.

இதை ஆழ்வார் ‘அவன் இவன் உவன் எவன், அவள் இவள் உவள் யெவள்‘ என்று சரீரத்தை சொல்கிறார். ஆத்மாவில் ஆணான ஆத்மா, பெண்ணான ஆத்மா என்று கிடையாது.

அதனால், ஆத்மாவிற்கு ஸ்வரூபத்தில் பரிமாணம் – வித்தியாஸம் கிடையாது என்பது இப்பாசுரத்தில் காட்டித்தரப்படும் மூன்றாம் விசேஷார்த்தம்.

(4) ஆத்மாவிற்கு ஞானத்திலே வித்தியாஸம் உண்டு

ஆத்மாக்கள் எல்லாம் காண ஒரே மாதிரி இருந்தாலும் அவற்றின் கர்ம வினைகளுக்கு ஏற்ப ஞானத்தில் வித்தியாஸம் இருக்கும், ஞானம் விரிவடையும், குறுகும்.

ஒருவரை மஹான் என்கிறோம். அவரா அவர் பிறவியிலேயே பெரிய இசை மேதை என்கிறோம். இன்னொருவரைப் பார்த்து ‘அவரா… அவர் பத்து வருஷமா சங்கீதம் கத்துக்கொண்டு இருக்கிறார், இன்னும் ஸ ரி க ம தாண்டவில்லை’. என்கிறோம்.

இது ஞானத்தில் ஏற்படும் வித்தியாசம். அந்த ஞானமுள்ள ஆத்மா உள்ள சரீரங்களை ‘அவர் இவர் உவர் எவர்‘ என்கிறார் ஆழ்வார்.

பகவத் கீதையில் பகவான் க்ருஷ்ணன்

लोकेऽस्मिन् द्विविधा निष्ठा पुरा प्रोक्ता मयानघ ।
லோகேஸ்மிந் த்4விவிதா3 நிஷ்டா புரா ப்ரோக்தா மயாநக3 |

என்கிறான். அதாவது இவ்வுலகத்திலுள்ளவர்கள் அனைவரும் எல்லா விதத்திலும் ஒரே ரீதியில் இருப்பவர்களல்ல. ஒருவனுக்கு உள்ள தகுதி மற்றவனுக்கு இருக்காது. ஒருவன் விரும்புவதை மற்றொருவன் விரும்பமாட்டான் என்கிறான். இதற்கான காரணங்களில் முக்கியமானது கர்ம வாசனையினால் ஆத்மாவிற்கு ஏற்படும் ஞான வித்தியாசங்கள்.

அதனால், ஆத்மாவிற்கு ஞானத்திலே வித்தியாஸம் உண்டு என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் நான்காம் விசேஷார்த்தம்

(5) நல்லவை, தீயவை, கடந்தவை, வருபவை எல்லாம் பகவானுடைய அதீனங்களே

இந்த உலகத்திலே சில பொருள்களை நல்ல வஸ்துக்கள் என்கிறோம். சிலவற்றை தோஷமுள்ளவை என்கிறோம். அவையெல்லாமும் பகவத் அதீனங்களே. அவற்றில் உள்ள நிறை குறைகள் பகவானிடம் ஒட்டாது.

ஸூரியனுடைய ஓளியானது ஒரு கோபுரத்தின் மேல் விழுகிறது. ஒரு குப்பை மேட்டிலும் விழுகிறது. அதனால் ஸூரியனுக்கு தோஷம் ஏற்படுகிறதா.? என்றால்.. இல்லையே. அதுபோன்று, இந்த ப்ரக்ருதி மண்டலத்தில் உள்ள பொருள்கள், உயர்ந்தவை, தாழ்ந்தவை எல்லாம் பகவானுடையதேயானாலும், அவற்றின் பெருமைகள், தோஷங்கள் அவனிடம் ஒட்டாது. அதை இங்கு ஆழ்வார் ‘நலம் அவை தீங்கு அவை‘ என்கிறார்.

அது போன்று, ஒருவர் ‘இந்த புதிய வீடு வாங்கி இருக்கிறேன்’ என்றார். ஏற்கனேவே இருந்ந்த வீட்டை விற்றுவிட்டேன் என்கிறார். அதனால் அந்த வீடு என்னுடையதில்லை என்கிறார்.

இப்பொழுது என்ன ஆயிற்று. அந்த பழைய வீடு இப்பொழுது அவருடையதில்லை என்று ஆகிறது. இன்னும் கொஞ்சம் பணம் சேர்த்திருக்கிறேன், அடுத்த மாதம் புதிய வீடு வாங்கப்போகிறேன் என்கிறார். அடுத்த மாதம் முதல் அந்த புதிய வீடு அவருடையது என்கிறார். இவ்வாறு மாறுதல் அடைகிறது நம் சொந்தம் என்று சொல்லப்படக்கூடிய பொருள்கள் எல்லாம்.

ஆனால், பகவானுக்கு அதீனத்தில் மாறுபாடு காலத்தினால் கிடையாது என்பதை ‘ஆமவை, ஆயவை‘ என்கிறார் ஆழ்வார். அது போன்று ‘வீமவை இவை உவை எவை‘ என்பதன் மூலம் ஒரு பொருள் இன்றொன்றாக மாறுவதனால் இன்னொருவருடையதாகாது என்கிறார். எப்பொழுதும் எந்த நிலையிலும் பகவானுடையதே என்கிறார்.

அதனால், நல்லவை, தீயவை, கடந்தவை, வருபவை எல்லாம் பகவானுடைய அதீனங்களே என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் ஐந்தாவது விசேஷார்த்தம்.

(6) எல்லாமும் அவனே எல்லாவற்றினுள்ளேயும் அவனே

விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாம ஆரம்பத்திலேயே பீஷ்மாச்சார்யார், ‘விஶ்வம் (विश्वं), விஷ்ணு: (विष्णुः)” என்ற முதல் இரண்டு திருநாமங்கள் மூலம் ‘பகவான் எல்லாவுமாகவும் இருக்கிறான், எல்லாவற்றினுள்ளேயும் இருக்கிறான்” என்கிற உயர்ந்த தத்துவத்தை தெரியப்படுத்துகிறார்.

இதற்கு உயர்ந்த ‘நாராயண தத்வம்‘ (नारायण तत्त्वम्) என்று பெயர். ‘எவனொருவன் இப்ப்ரபஞ்சமாகவும், இதன் பொருள்கள் அனைத்திற்கும் உள்ளேயும் இருக்கிறானோ அவன்தான் நாராயணன்” என்கிற தத்வமானது ‘விஶ்வம், விஷ்ணு:’ என்கிற திருநாமங்கள் மூலம் காட்டித்தரப்படுகின்றன.

இந்த விசேஷ தத்வத்தை நமக்கு நன்கு உணர்த்துவதற்காக ‘ஆத்ம சரீர பாவத்தை‘ (आत्म शरीर भाव) பல படியாக சொல்கிறார் ஆழ்வார் இந்த பாசுரத்திலே. ஏனென்றால் பகவானை உணர்வதற்கு அதாவது பகவான் அந்தர்யாமியாக இருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்துகொள்வதற்கு ஆத்ம ஞானம் என்பது மிகவும் முக்கியம்.

ஒருவர் விலை உயர்ந்த ரத்தினத்தை ஒரு பட்டுத்துணியில் மூடி பத்திரமாக வைத்து இருந்தார். ஒரு நாள் அந்த வைரம் காணவில்லை. அவர் எதை தேடுவார் முதலில்..? அந்த பட்டுத்துணியைத்தான் தேடுவார். ஏனென்றால் வைரமானது அந்த பட்டுத்துணியில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருப்பதினால். அது போன்று இந்த ஆத்மாவுக்கு அந்தராத்மாவாக பகவான் இருக்கிறான். அவனை அறிய முதலில் இந்த ஆத்ம ஞானம் கைவர வேண்டும்.

அதனால், ‘எல்லாமும் அவனே எல்லாவற்றினுள்ளேயும் அவனே’ என்கிற மிக உயர்ந்த நாராயண தத்வம் இப்பாசுரத்தில் காட்டித்தரப்படும் ஆறாவது விசேஷார்த்தம்.

(7) முதல் பதம் நாம் கடைசி பதம் அவர். நாம் அவர் ~ அவர் நாம் என்று சேர்த்து அனுபவிக்கலாம்

இந்த நான்காம் பாசுரத்தின் முதல் பதம் நாம். கடைசி பதம் அவர். இவை இரண்டையும் சேர்த்து ‘நாம் அவர்‘ மற்றும் ‘அவர் நாம்‘ என இரண்டு வாக்கியங்களாக அமைத்து பொருள் காணலாம்.

முதல் வாக்கியமான, நாம் அவர் என்று சொல்லும் பொழுது ‘நாமும் நம்மைச் சேர்ந்த வஸ்துக்களும் அவனுடையது’ என்கிறார். இதை ஸ்வாமி தேஶிகன் ந்யாஸ தசகத்திலே ‘மாம் மதீயம் ச நிகிலம் சேதநா சேதநாத்மகம்‘ என்கிறார் அதாவது ‘யான் என்னுடையது எல்லாம் உன்னுடையது’ என்பது தேரிய பொருள்

அவரே நாம் என்று சொல்லும்பொழுது இவையெல்லாம் அவனுடைய சரீரங்கள் என்று சொல்கிறார். இங்கு நாம் என்கிற ஆத்மாவும் என்னுடையது என்று சொல்கிற சரீரமும் பகவானுக்கு சரீரம் அவன் அதீனம் என்று உணர்ந்தும்படியாக அமைந்திருக்கும் அழகை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

பகவான் பகவத் கீதை 13ம் அத்தியாயத்தில் இந்த ஆத்ம-சரீர பாவத்தை விசேஷமாகச் சொல்கிறான்

क्षेत्रज्ञं चापि मां विद्धि सर्वक्षेत्रेषु भारत । 
क्षेत्रक्षेत्रज्ञयोर्ज्ञानं यत्तज्ज्ञानं मतं मम ॥

க்ஷேத்ரஜ்ஞம் சாபி மாம் வித்தி ஸர்வக்ஷேத்ரேஷு பாரத | 
க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞயோர் ஜ்ஞாநம் யத்தத்ஜ்ஞாநம் மதம் மம || (கீதை 13.3)

பொருள்: “பரதகுலத்தில் உதித்த அர்ஜுனா! எல்லா உடல்களிலும் (க்ஷேத்திரங்களிலும்) உள்ள ஜீவாத்மாவிற்கு (க்ஷேத்திரக்ஞனுக்கு) உள்ளுயிராக, அந்தர்யாமியாக இருப்பவன் நானே என்பதை அறிவாயாக. உடலையும் (க்ஷேத்திரம்), உடலை அறிந்த ஜீவாத்மாவையும் (க்ஷேத்திரக்ஞனையும்), அவற்றுக்குள் உறையும் பரமாத்மாவான என்னையும் பற்றிய இந்தத் தெளிவான அறிவே உண்மையான ஞானம் என்பது என் உறுதியான முடிவாகும்.”

விளக்கம்: அர்ஜுன, எல்லாச் சரீரங்களிலும் அறிபவனாக விளங்கும் ஜீவாத்மாவும் நானே என்பதை நீ தெரிந்துகொள். சரீரத்தையும் ஆத்மாவையும் உள்ளது உள்ளவாறு அறிவதே அறிவாகும் என்பது என் கருத்து என்கிறான் கண்ணன்.

• சரீரம் வேறு, ஆத்மா வேறு என்பதில் வைதிகர்களுக்கு எவ்வித கருத்து வேற்றுமையும் இருக்காது.
• நம் சரீரம் நம்மால் தாங்கப்பெற்றும், நம்மால் நியமிக்கப்பெற்றும், நமக்கு சேஷமாகவும் இருக்கிறபடியால் அது நமக்குச் சரீரமாக இருக்கிறது.
• அதே போல் பகவானால் தரிக்கப்பெற்றும், நியமிக்கப்பெற்றும், அவனுக்கே சேஷமாகவும் இருக்கிறபடியால் அந்தப் பகவானுக்கு நாமும் சரீரங்களே.
• நமக்கும் அவன் ஆத்மா; நம் சரீரத்துக்கும் அவன்தான் ஆத்மா.
• ‘ய: ப்ருதிவ்யாம் திஷ்டந்….ய ஆத்மதி திஷ்டந்‘ என்கிற உபநிஷத் வாக்கியம் கூறுவது போல், பூமி முதலிய அசேதன வஸ்துக்களில் உள்ளும் புறமும் பகவான் வியாபித்து அவற்றுக்கு ஆத்மாவாக இருப்பது போல், ஜீவதத்துவத்திலும் வ்யாபித்துச் சேதனர்களுக்கும் ஆத்மாவாக இருக்கிறான்.
• ஆகையால் இந்த ஸ்லோகத்தில் பகவான் ஆத்மா, ஜகத் சரீரம் என்ற ஸம்பந்தமே (ஸரீராத்ம பாவமே) கூறப்பட்டுள்ளது.

இந்த உயர்ந்த தத்துவத்தை உணர்ந்துவிட்டால், “நான் செய்கிறேன்”, “இது என்னுடையது” என்ற அகங்காரமும், மமகாரமும் நம்மை விட்டு அடியோடு அகன்றுவிடும். நாமும் அவனுடைய உடைமை, நம் உடலும் அவனுடைய உடைமை என்கிற பரம ரகசியத்தை உணர்ந்து, அந்தப் பரமாத்மாவே நமக்கு உற்ற துணை என்று அவன் துயரரு சுடரடிகளில் பூரணமாகச் சரணடைவதே (प्रपत्ति – ப்ரபத்தி) உண்மையான ஞானம்..! என்பதுதான் இந்த பாசுரத்தில் ‘அவரே நாம்‘ என்கிற வாக்கியத்தின் மூலம் காட்டித்தரப்படும் விசேஷ அர்த்தம்.

ஆக, நாமும் நம்மைச் சேர்ந்த வஸ்துக்களும் அவனுடையது என்று உணர்ந்து அந்தப் பரமாத்மாவே நமக்கு உற்ற துணை என்று அவன் துயரரு சுடரடிகளில் பூரணமாகச் சரணடைந்தோற்கு குறையொன்றுமில்லையே..!!

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் தேஶிகன் அழகியஶிங்கர் திருவடிகளே ஶரணம்
நம்ஸ்வாமி திருவடிகளே ஶரணம்

ஸ்ரீ:

திருவாய்மொழி

முதல் பத்து – முதல் திருவாய்மொழி

ஐந்தாம் பாசுரம்

மூல பாடம்:

அவரவர் தமதமது அறிவறி வகைவகை
அவரவ ரிறையவர் எனவடி யடைவர்கள்
அவரவ ரிறையவர் குறைவில ரிறையவர்
அவரவர் விதிவழி அடைய நின்றனரே

பத பாடம்:

அவர் அவர் | தமதமது | அறிவு | அறி | வகைவகை |
அவரவர் | இறையவர் என | அடி அடைவர்கள் |
அவரவர் இறையவர் | குறைவு இலர் | இறையவர் |
அவரவர் | விதிவழி | அடைய | நின்றனர் |

விளக்க உரை:

நான்காம் பாசுரத்திலே ஆழ்வார் எல்லா பொருள்களும் அவற்றின் ஸ்வரூபமும் பகவானுடையது, எல்லாம் அவனுடைய அதீனம் என்றார். இங்கு ஐந்தாம் பாசுரத்தில் அவற்றின் ஸ்திதியும் அதாவது அவற்றின் ரக்ஷணம் (रक्षण) என்கிற காத்தலும் பகவானுடையதே என்கிறார்.

இவ்வுலகத்தில் அவரவர் தங்கள் தங்கள் குணங்களைப் பொருத்து பலவிதமான கோரிக்கைகளுடன் அதை அளிக்கக்கூடிய பல விதமான தெய்வங்களை வேண்டுவர். ஆரோக்கியம், ஐஸ்வர்யம், பணம், குழந்தை பேறு என்று பல கோரிக்கைகள் எல்லொருக்கும் உண்டு. அவற்றை அளிக்கக்கூடிய சக்தி படைத்த தெய்வங்களும் எத்தனையோ உண்டு. அந்த அந்த தெய்வங்களை வேண்டுவதற்கு வகை வகையான முறைகளும் உள்ளன. அதனால் சிலர் த்யானத்தினாலும், சிலர் யஜ்ஞங்களினாலும், சிலர் அர்ச்சனையினாலும், மற்றும் சிலர் நாம சங்கீர்த்தத்தினாலேயும் தங்கள் இஷ்ட தெய்வங்களை வேண்டிக்கொள்வர்.

இங்கு ஆழ்வார் இதர தெய்வங்கள் அனைத்திற்கும் அந்தர்யாமியாக (अन्तर्यामि) அதாவது உள்ளீடாக இருந்து, அந்த தெய்வங்களுக்கு பலன் அளிக்கும் சக்தியைக் கொடுத்து அதன் மூலம் கோருகிறவர்களுக்கு பலன் அளிப்பவன் பகவான் நாராயணன் ஒருவனே என்கிறார். அதனால் பகவான் ஒருவனே ரக்ஷகன் ஆகிறான், காக்கும் கடவுள் என்பது இந்த ஐந்தாம் பாசுரத்தின் தேரிய பொருள்.

விசேஷ அர்த்தங்கள்:

(1) எல்லாவற்றிற்கும் அந்தராத்மாவாக இருந்து அவற்றை ரக்ஷிப்பவன் பகவான் ஒருவனே

நம்மை இவ்வுலகத்தில் ரக்ஷிப்பவன் பகவான் ஒருவனே. உதாரணத்திற்கு சூரியனுடைய சக்தியினால்தான் நமக்கு உயிர் வாழ்வதற்கு ப்ராண வாயுவும், ஆரோக்கியத்திற்கும், நன்கு செயல்படுவதற்கும் உணவுப் பொருட்கள் கிடைக்கிறது. சூரியன் இல்லாமல் நாம் இல்லை. அதுபோன்று சந்திரன் இல்லாமல் ருதுக்கள் இல்லை. அதனால் காய், கனிகள் மற்றும் கிழங்குகள் எல்லாம் சந்திரனுடைய சக்தியினால் கிடைக்கின்றன.

ஆனால் வேதமானது சூரியனுக்கும், சந்திரனுக்கும், நட்சத்திரங்களும் சொந்தமாக சக்தி கிடையாது. சொந்தமாக ஒளி கிடையாது என்கிறது. அவையெல்லாம் பகவானிடத்திலிருந்துதான் ஒளியையும், அதனால் சக்தியையும் பெறுகின்றன என்பதை உபநிஷத்

न तत्र सूर्यो भाति न चन्द्रतारकम्
नेमा विद्युतो भान्ति कुतोऽयमग्निः ।
तमेव भान्तमनुभाति सर्वम्
तस्य भासा सर्वमिदं विभाति ॥

ந தத்ர ஸூர்யோ பாதி ந சந்த்ரதாரகம்
நேமா வித்யுதோ பாந்தி குதோऽயமக்னி: |
தமேவ பாந்தமனுபாதி ஸர்வம்
தஸ்ய பாஸா ஸர்வமிதம் விபாதி ||

என்கிறது.

“அங்கு சூரியன் ஒளிர்வதில்லை; சந்திரனும் நட்சத்திரங்களும் ஒளிர்வதில்லை; இந்த மின்னல்களும் அங்கு பிரகாசிப்பதில்லை; அப்படியிருக்க, இந்த சாதாரண நெருப்பு எப்படி ஒளிரும்? அவன் (பகவான்) ஒளிர்வதாலேயே மற்ற அனைத்தும் அவனைப் பின்தொடர்ந்து ஒளிர்கின்றன; அவனுடைய ஒளியாலேயே இவ்வுலகம் முழுவதும் பிரகாசிக்கிறது” என்கிறது உபநிஷத்.

அதனால் எல்லாவற்றிற்கும் சக்தியைக் கொடுப்பவன் பகவான்தான். எல்லாவற்றிற்கும் அந்தராத்மாவாக (अन्तरात्मा) இருந்து அவற்றை ரக்ஷிப்பவன் பகவான் ஒருவனே என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் முதல் விசேஷார்த்தம்

(2) ஸர்வ பதார்த்தங்களின் ரக்ஷகனாய் இருப்பதால் பகவான் ஸர்வேச்வரன் என போற்றப்படுகிறான்

சாஸ்திரம் சொல்கிறது

न सम्पदां समाहारे विपदां विनिवर्तने । 
समर्थो दृश्यते कश्चित् तं विना पुरुषोत्तमम् ॥ 
नहि पालनसामर्थ्यम् ऋते सर्वेश्वरं हरिम् ।

ந ஸம்பதாம் ஸமாஹாரே விபதாம் விநிவர்த்தநே |
ஸமர்த்தோ த்ருஶ்யதே கஶ்சித் தம் விநா புருஷோத்தமம் ||
நஹி பாலநஸாமர்த்யம் ருதே ஸர்வேஶ்வரம் ஹரிம் |

என்று. “ எல்லா நன்மைகளையும் தரக்கூடியவன், விரோதிகளை போக்கவல்லவன் புருஷோத்தமனான (पुरुषोत्तम – Purushottama) ஹரி ஒருவனே. மற்றவர்களுக்கு இந்த ரக்ஷகத்வம் கிடையாது” என்கிறது.

வேதம் அவனே ஸர்வேஸ்வரன் (सर्वेश्वर) என்கிறது நாராயண ஸூக்தத்திலே

यद्वेदादौ स्वरः प्रोक्तो वेदान्ते च प्रतिष्ठितः । 
तस्य प्रकृतिलीनस्य यः परः स महेश्वरः ॥

யத்வேதாதௌ ஸ்வர: ப்ரோக்தோ வேதாந்தே ச ப்ரதிஷ்டித: | 
தஸ்ய ப்ரக்ருதிலீநஸ்ய ய: பர: ஸ மஹேஶ்வர: ||

என்கிறது.

“வேதங்களின் தொடக்கத்தில் எந்த ஓர் அக்ஷரம் (ஓம் எனும் பிரணவம்) உச்சரிக்கப்படுகிறதோ, வேதங்களின் முடிவான உபநிஷத்துகளில் எந்த அக்ஷரம் நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளதோ, பிரபஞ்சத்தின் மூலமான பிரகிருதியில் ஒடுங்கும் அந்தப் பிரணவத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவன் எவனோ அவனே ஸர்வேஸ்வரன்” என்கிறது.

அதனால், சர்வ பதார்த்தங்களின் ரக்ஷகனாய் இருப்பதால் பகவானே ஸர்வேச்வரன் என போற்றப்படுகிறான் என்பது இப்பாசுரத்தில் காட்டித்தரப்படும் இரண்டாம் விசேஷார்த்தம்

(3) ஒவ்வொருவரும் இவ்வுலகத்தில் குணம், ருசி, ஞானம், எதிர் பார்க்கும் பலன் இவற்றால் வேறுபட்டிருப்பர்

ப்ரக்ருதி (प्रकृति) என்கிற தத்துவத்திலிருந்து தோன்றியது இந்த ப்ரபஞ்சம். இதில் மூன்று குணங்கள் கலந்து இருக்கும். அவற்றிற்கு ஸத்வம், ரஜஸ், தமஸ் (सत्त्व, रजस्, तमस्) என்று பெயர். ஒவ்வொரு வஸ்த்துக்களும் இவ்வுலகத்தில் இம்மூன்று குணங்ளையும் கொண்டிருக்கும். அவற்றின் விகிதம் – அளவு ஒவ்வொரு பொருட்களிலும் வேறு வேறாக இருக்கும். நாம் ஸத்வ குணம் அதிகமாக உள்ள உணவு பதார்த்தங்களை உட் கொண்டால் ஸத்வ குணம் வளரும். அது போன்று மற்றைய குணங்கள்.

நாம் பகவத் கீதையில் பகவான் கண்ணன் சொன்ன ‘ஞான நிஷ்டையில்’ (ज्ञान निष्ठा) யதமான ஸம்ஜ்யை என்பதை பார்த்தோம். அதிலே இரண்டாவது நிலை வ்யதிரேக ஸம்ஜ்ஞை என்பது. பகவான் சொல்கிறான்

यः सर्वत्रानभिस्नेहस्तत्तत्प्राप्य शुभाशुभम् ।
नाभिनन्दति न द्वेष्टि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥

ய: ஸர்வத்ராநபிஸ்நேஹ: தத் தத் ப்ராப்ய ஶுபாஶுபம் |
நாபிநந்ததி ந த்வேஷ்டி தஸ்ய ப்ரஜ்ஞா ப்ரதிஷ்டிதா ||

இதிலே தகாத விஷயங்களிலே ஆசையை விலக்குவது, அதற்கான முயற்சிகளை செய்வது என்பது ஞான நிஷ்டையின் இரண்டாவது நிலை என்கிறான் கண்ணன். கண்ட கண்ட இடங்களில் கண்ட கண்ட உணவை உட்கொண்டால் ரஜோ குண, தமோ குணங்கள் அதிகமாகும். அதனால் அதிகமாக மண்ணாசை, பொன்னாசை, பெண்ணாசை போன்றவை ஏற்படும். அதனால் பல பல தவறுகளை செய்து மறுபடியும் பல பிறவிகளை அடைந்து இவ்வுலகில் துன்புறுவர். அதனால் வ்யதிரேக ஸம்ஜ்ஞை என்பதில் ஆகார நியமத்துடன் இருத்தல் என்கிற நிஷ்டையும் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

இங்கு ஆழ்வார் ‘அவரவர் விதிவகை‘ என்கிறார்.

இவ்வுலகில் ஒவ்வொருவரும் குணம், ருசி, ஞானம், எதிர் பார்க்கும் பலன் இவற்றால் வேறுபட்டிருப்பர் என்று காட்டித்தரப்படுவது இப்பாசுரத்தின் மூன்றாம் விசேஷார்த்தம்

(4) இப்ருக்ருதியிலே பல விதமான தெய்வங்கள் உண்டு. அவற்றிற்கு அவற்றின் பதவியின் படி ப்ரத்யேக சக்தியும் உண்டு.

ஒவ்வொரு தெய்வத்திற்கும் சில ப்ரத்யேக சக்திகள் உண்டு. வருணனுக்கு மழையை கொடுக்கும் சக்தி உண்டு. ஆனால் அக்னிக்கு உண்டான தகிக்கும் சக்தி வருணனுக்கு கிடையாது. அது போன்று ஒவ்வொரு தெய்வமும். அதை ஆழ்வார் ‘அவரவர் இறையவர் குறைவு இலர்‘ என்கிறார்

அதனால் இப்ருக்ருதியிலே பல விதமான தெய்வங்கள் உண்டு. அவற்றிற்கு அவற்றின் பதவியின் படி ப்ரத்யேக சக்தியும் உண்டு என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் நான்காம் விசேஷார்த்தம்.

(5) இதர தெய்வங்களுக்கு உள்ளிடாக இருந்து பலனை கொடுப்பவன் பகவான் நாராயணன் ஒருவனே

எல்லா சக்திகளையும் உடையவன் நாராயணன் ஒருவனே என்கிறார். அவன் ஒருவனே மற்றைய எல்லா தெய்வங்களுக்கும் சக்தியை அளித்து இந்த லோகத்தின் ஸ்திக்கு காரணமாய் இருக்கிறான் என்பதை ‘இறையவர் அவர் அவர் விதி வழி அடைய‘ என்கிறார்.

பகவான் ஒருவனே இதர தெய்வங்களுக்கும் உள்ளிடாக இருந்து பலனை கொடுப்பவன் என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் ஐந்தாம் விசேஷார்த்தம்

(6) மற்ற கோரிக்கைகள் எதுவும் இல்லாமல் பகவானுடைய ப்ரீதியை மட்டும் கோருபவர்கள் சுத்த ஸாத்விகர்கள் எனப்படுவர்

மோக்ஷத்தை (मोक्ष) அளிக்கக்கூடிய எம்பெருமானை ஆச்ரயித்து எதையும் கோராதவரையும், அவ்வெம்பெருமானிடம் ப்ரதி ப்ரயோஜனம் எதிர் பாராதவர்கள் சுத்த ஸாத்விகர்கள் (शुद्ध सात्त्विक). ரஜோ குணத்தால் தமோ குணத்தால் வரும் தோஷங்கள் அவர்களை அண்டாது. மறந்தும் புறம் தொழா மாந்தர் என்கிறார் ஆழ்வார்.

அதனால் பகவானுடைய ப்ரீதியை மட்டுமே கோர வேண்டும் என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் ஆறாம் விசேஷார்த்தம்.

(7) முதல் பதம் கடைசி பதம் சேர்த்து அவர் நின்றனர் ~ நின்றனர் அவர் என பொருள் காணலாம்

அவர் நின்றனர் என்பதன் மூலம் ஜீவர்கள் தங்கள் பூர்வ ஜன்ம கர்ம வசத்தினால் அல்பமான பலன்களை விரும்புகின்றனர் என்கிறார்.

பகவான் க்ருஷ்ணன் பகவத் கீதை நான்காவது அத்தியாயத்தில்

काङ्क्षन्तः कर्मणां सिद्धिं यजन्त इह देवताः ।
क्षिप्रं हि मानुषे लोके सिद्धिर्भवति कर्मजा ॥

காங்க்ஷந்த: கர்மணாம் ஸித்திம் யஜந்த இஹ தேவதா: | 
க்ஷிப்ரம் ஹி மாநுஷே லோகே ஸித்திர்பவதி கர்மஜா ||

எல்லோருமே பயனில் விருப்பம் உள்ளவர்களாகத்தான் இருக்கின்றனர். “நாளை கிடைக்கும் மயிலைவிட (மோக்ஷம்), இன்று கிடைக்கும் காகமே (அற்ப பலன்கள்) சிறந்தது” என்கிறார்கள். அதனால் பலன் சீக்கிரம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக விவேகமற்று இந்திராதி தேவதைகளை ஆராதிக்கிறார்கள். இதர பலன்களில் ஆசையை விட்டு என்னையே விரும்பி, இந்திரன் முதலானோற்கு அந்தராத்மாவான என்னை ஆராதிப்பதில்லை என்கிறான் பகவான்.

அதனால் அவர் நின்றனர் என்பதன் மூலம் ஜீவர்கள் தங்கள் பூர்வ ஜன்ம கர்ம வசத்தினால் அல்பமான பலன்களை விரும்புகின்றனர் என்பது காட்டித்தரப்படுகிறது.

அடுத்து நின்றனர் அவர் என்பதன் மூலம், பகவானே அந்த தேவதைகள் மூலம் பலன் அளிக்கிறான், அதில் உறுதியாக உள்ளான் என்பதும் காட்டித்தரப்படுகிறது.

ஆக, பகவான்தான் அனைத்து தேவதைகளுக்கும் அந்தராத்மாவாக இருந்து அனைத்து பலன்களையும் அளிக்கிறான் என்பதை உணர்ந்து அவன் துயரறு சுடரடி பற்றுவோற்கு குறையொன்றுமில்லையே!!

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் தேஶிகன் அழகியஶிங்கர் திருவடிகளே ஶரணம்
நம்ஸ்வாமி திருவடிகளே ஶரணம்

---

ஸ்ரீ:

திருவாய்மொழி

முதல் பத்து – முதல் திருவாய்மொழி

ஆறாம் பாசுரம்

மூல பாடம்:

நின்றனரிருந்தனர் கிடந்தனர் திரிந்தனர்
நின்றிலரிருந்திலர் கிடந்திலர் திரிந்திலர்
என்றுமொரியல்வினர் எனநினைவரியவர்
என்றுமொரியல்வொடு நின்றவெந்திடரே

பத பாடம்:

நின்றனர் | இருந்தனர் | கிடந்தனர் | திரிந்தனர் |
நின்றிலர் | இருந்திலர் | கிடந்திலர் | திரிந்திலர் |
என்றும் | ஒர் இயல்வினர் | என நினைவு அரியவர் |
என்றும் | ஓர் இயல்வொடு நின்ற | எம் திடர் |

விளக்க உரை:

பகவான் இந்த உலகின் (लीलाविभूति – லீலா விபூதி) காரணமாகவும், காரியமாகவும் இருக்கிறான் என்பதை நான்காம் பாசுரத்தில் ஆழ்வார் ‘ஆமவை ஆயவை ஆய்நின்ற அவரே’ என்றார். அதனால் காரியமாகிய இப்பிரபஞ்சத்தின் ஸ்வரூபம் பகவத் அதீனம் என்பது தேர்ந்த பொருள்.

இந்த உலகின் ஸ்திதி – அதனை காத்தலும் பகவானுடைய அதீனமே என்பதை ஆழ்வார் ‘அவரவர் விதிவழி அடைய நின்றனரே’ என்று ஐந்தாம் பாசுரத்தில் எடுத்துரைத்தார்.

இங்கு ஆறாம் பாசுரத்தில் இந்த உலகத்தினுடைய ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்திகளும் (प्रवृत्ति निवृत्ति ), அதாவது இப்ப்ரபஞ்சத்தின் செயல்பாடுகளும், செயலற்ற நிலைகளும் பகவானுடைய அதீனமே என்கிறார்.

விசேஷ அர்த்தங்கள்:

(1) நம் செயல்பாடுகள் அனைத்தும் பகவானுடைய அதீனம்

ஆழ்வார் இதற்கு முன் பாசுரத்தில் ‘நாம், அவன், இவன், உவன்’ என்று இவ்வுலகத்தில் இருப்பவர்களின் ஸ்வரூபத்தை சொல்லி அவையெல்லாம் பகவானின் அதீனமே என்றார்.

இந்த பாசுரத்தில் “நின்றனர், இருந்தனர், கிடந்தனர், திரிந்தனர்” என்பதன் மூலம் நம்முடைய ப்ரவ்ருத்தி (प्रवृत्ति), அதாவது அனைத்து செயல்பாடுகளும் பகவானுடைய அதீனமே என்கிறார்..

அதீனம் என்றால்… ?

அதீனம் (अधीन:) என்றால் தன்னிச்சையாக இயங்கும் திறன் இல்லாமல், முற்றிலுமாக ஒருவரின் கட்டுப்பாட்டில், அவரின் விருப்பத்தின்படியே இயங்குவது என்று பொருள்.

‘பகவத் அதீனம்’ (भगवदधीनम्) என்றால் ஜீவாத்மாக்களாகிய நாமும், நம் செயல்களும் முழுமையாகப் பகவானின் திருவுள்ளத்தில் (சங்கல்பத்தில்) அடங்கியுள்ளன என்பதை உணர்த்துகிறது.
நிற்பது, நடப்பது, இருப்பது, கிடப்பது எல்லாம் சேதனர்கள் (चेतन) அதாவது உயிருள்ளவை செய்யக்கூடிய செயல்கள். ஆனால், அந்தச் செயல்கள் அனைத்தும் கூட பகவத் சங்கல்பத்தினால் மட்டுமே செயல்பாடு அடைகின்றன என்பது இப்பாசுரத்தின் முதல் விசேஷார்த்தம்.

இந்த அதீன தத்துவத்தை ஸ்வாமி தேசிகன் தயாசதகம் முடிவில் விசேஷமாக சொல்கிறார்

वेदान्तदेशिकपदे विनिवेश्य बालं 
देवो दयाशतकमेतदवादयन्माम् । 
वैहारिकेन विधिना समये गृहीतं 
वीणाविशेषमिव वेङ्कटशैलनाथः ॥

வேதாந்ததேசிகபதே விநிவேச்ய பாலம் 
தேவோ தயாசதகமேததவாதயந்மாம் | 
வைஹாரிகேண விதிநா ஸமயே க்ருஹீதம் 
வீணாவிசேஷமிவ வேங்கடசைலநாத: || 
                               (தயாசதகம் 104)

“எதுவும் அறியாத சிறுவனான என்னை ‘வேதாந்த தேஶிகன்‘ என்கிற உயர்ந்த பீடத்தில் அமர்த்தி, திருவேங்கடமுடையான் (ஸ்ரீனிவாசன்) தன் திருவுள்ள உகப்பிற்காக, தகுந்த நேரத்தில் ஒரு சிறந்த வீணையைத் தன் கைகளில் எடுத்து வாசிப்பதைப் போல, என்னை ஒரு கருவியாகக் கொண்டு இந்த ‘தயாசதகம்’ என்னும் பிரபந்தத்தை வாசித்தருளினான்.” என்கிறார்.

இந்த ஸ்லோகத்தின் கருத்தையும், ‘நின்றனர், இருந்தனர்…’ என்ற வரிகளின் ஆழத்தையும் கீழ்க்கண்ட நடைமுறை உதாரணங்கள் மூலம் நாம் அனுபவிக்கலாம்:

• வீணை என்னும் கருவி (வீணா விசேஷம்): ஒரு மிகச் சிறந்த வீணையாக இருந்தாலும், அது சுயமாக இசையை எழுப்ப முடியாது. அதற்கு எவ்வித சுதந்தரமும் (स्वातन्त्र्यम्) கிடையாது. அந்த வீணையின் இருப்பும் இசையும் முற்றிலுமாக கலைஞனின் அதீனம். ஸ்வாமி தேசிகன் தன்னை ஒரு வீணையாகவும், திருவேங்கடமுடையானை அந்த வீணையை மீட்டும் பரம கலைஞனாகவும் உருவகப்படுத்துகிறார். அதேபோலவே, உலகியல் வாழ்வில் நம்முடைய “நின்றனர், இருந்தனர், கிடந்தனர், திரிந்தனர்” போன்ற அனைத்துச் செயல்பாடுகளும் அந்தப் பரமாத்மாவாகிய கலைஞனின் அதீனமேயன்றி நம்முடையவை அல்ல.
  
• அகங்காரம் ஒழிதல் (கர்த்ருத்வமின்மை): “நான் செய்கிறேன்”, “என் திறமையால் இயற்றினேன்” என்கிற கர்த்ருத்வம் (कर्तृत्वम्) விலகுவதே அதீன நிலையை உணர்தலின் உச்சம். ஸ்வாமி தேசிகன் “நான் எழுதினேன்” என்று கூறாமல், “என் மூலம் அவன் வாசித்தான்” (अवादयन् माम् – அவாதயந் மாம்) என்கிறார்.
  
• பச்சிளங்குழந்தையும் தாயும் (மாத்ரு அதீனம்): தன்னைக் காத்துக்கொள்ளத் தெரியாத ஒரு பச்சிளங்குழந்தை எப்படி முழுமையாகத் தாயின் அரவணைப்பில், மாத்ரு அதீனமாக இருக்கிறதோ, அப்படியே நாமும் பகவானின் பாதுகாப்பில் அவனது அதீனமாக இருக்கிறோம். குழந்தை நடப்பதும், இருப்பதும், கிடப்பதும் தாயின் கண்காணிப்பிலேயே நடப்பது போல, நம் ப்ரவ்ருத்திகளும் அவன் சங்கல்பப்படியே நடக்கின்றன.
  

விமானத்தில் ஏறிய பிறகு, பயணத்தின் முழுப் பொறுப்பையும் எப்படி பைலட்டிடம் (Pilot) கொடுத்துவிட்டு நாம் நிம்மதியாக இருக்கிறோமோ, அதுபோலவே சரணாகதி அடைந்த ஜீவாத்மா, தன் வாழ்க்கைப் பயணத்தையும் அதன் விளைவுகளையும் அந்தப் பரமாத்மாவிடமே விட்டுவிட வேண்டும்.

ஆக, “நின்றனர், இருந்தனர், கிடந்தனர், திரிந்தனர்” என்று நாம் நினைக்கும் நம் சுய செயல்கள் யாவும், ‘அவனன்றி ஓர் அணுவும் அசையாது’ என்ற ரீதியில் முற்றிலும் பகவானுடைய அதீனமே. அவன் கருவியாக நம்மை இயக்குகிறான்; அவன் சங்கல்பத்தினால் நாம் வீணையைப் போல இசைந்து கொடுக்கிறோம் என்பதே இவ்வரிகளின் ஆழ்ந்த உட்பொருள்.

ஆக, நிற்பது, நடப்பது எல்லாம் சேதனர்கள் எனப்படும் உயிருள்ளவை செய்யக்கூடிய செயல்கள். அவை பகவத் சங்கல்பத்தினால் செயல்பாடு அடைகின்றன என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் முதல் விசேஷார்த்தம்.

(2) செயல்பாடுகள் அற்றவை கூட பகவத் அதீனமே..!

அடுத்து ஆழ்வார் செயல்பாடுகள் அற்றவை கூட பகவத் அதீனமே என்பதை ‘நின்றிலர், இருந்திலர், கிடந்திலர், திரிந்திலர்’ என்கிறார்.

நிவ்ருத்தியும் அசேதனப் பொருள்களின் ப்ரவ்ருத்தியும்:

ஆழ்வார் தனது பாசுரத்தில் “நின்றிலர், இருந்திலர், கிடந்திலர், திரிந்திலர்” என்று சொல்லும்போது, எந்தவொரு செயலுமே இல்லாத நிலையைக் குறிப்பிடுகிறார். செயல்பாடற்ற இந்த நிலையை வேதாந்தத்தில் நிவ்ருத்தி (निवृत्ति) என்று அழைப்பார்கள்.

உயிருள்ள சேதனர்கள் (चेतनम्) செய்யும் செயல்களான நடப்பது, நிற்பது ஆகியவை பகவான் அதீனம் என்பதை முன்பு பார்த்தோம். ஆனால், அசேதனம் (अचेतनम्) எனப்படும் உயிரற்ற, அறிவற்ற பொருள்களுக்கு எந்தச் செயல்பாடும் (ப்ரவ்ருத்தி) இல்லையா? அவை வெறும் நிவ்ருத்தி நிலையில் மட்டுமே உள்ளனவா?

நிச்சயமாக இல்லை. வெளியிலிருந்து பார்க்க எந்தச் செயலும் இல்லாதது போலத் தோன்றும் அசேதனப் பொருள்களுக்கும் பகவானால் அமைக்கப்பட்ட ஒரு ப்ரவ்ருத்தி (प्रवृत्ति – செயல்பாடு/இயல்பு) உண்டு.

இதை நிஜ வாழ்க்கையின் சில எளிய உதாரணங்கள் மூலம் நாம் மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்:

களிமண் பானையும் குளிர்ச்சியும்: ஒரு களிமண் பானை இருக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அது ஓர் அசேதனம் (உயிரற்ற பொருள்). அதை ஓர் இடத்தில் வைத்தால், அது அங்கேயே அமைதியாக இருக்கும். நாம் அதைப் பார்த்து “எழுந்து நில்” அல்லது “நடந்து வா” என்றால் அது நிற்கவோ, நடக்கவோ செய்யாது. இது அதன் செயல்பாடற்ற நிலை (நிவ்ருத்தி).

ஆனால், அந்தப் பானைக்கும் ஒரு செயல்பாடு (ப்ரவ்ருத்தி) உண்டு..! என்னது அது? அந்தப் பானையில் நாம் தீர்த்தத்தை (நீரை) கொட்டி வைக்கிறோம் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். எந்தச் சலனமுமின்றி இருக்கும் அந்தப் பானை, சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அந்தத் தீர்த்தத்தைக் குளிர்ச்சியாக மாற்றுகிறது. அந்தத் தண்ணீரைத் தன் நுண்துளைகள் மூலம் சுவாசித்துக் குளிர்விப்பது அந்தப் பானையின் செயல்பாடு (ப்ரவ்ருத்தி).

சந்தனக் கட்டையும் நறுமணமும்: ஒரு சந்தனக் கட்டை நிலத்தில் கிடக்கிறது. அதற்குத் தானாக நகரும் தன்மையோ, சிந்திக்கும் ஆற்றலோ கிடையாது (நிவ்ருத்தி நிலை). ஆனால், அதை ஒரு கல்லில் உரைத்து நம் உடலில் பூசிக்கொண்டால், அது உடலுக்குக் குளுமையையும், மனதிற்கு இதமான நறுமணத்தையும் தருகிறது. அசையாமல் கிடந்தாலும், தன்னிடம் வருபவர்களுக்குக் குளிர்ச்சியைத் தருவது அதன் உள்-செயல்பாடு (ப்ரவ்ருத்தி).

நெருப்பும் அதன் வெப்பமும்: நெருப்பு என்பது உயிரற்ற அசேதனப் பொருள். அதற்கென்று எந்தச் சுதந்தரமும் இல்லை. ஆனால், விளக்கில் பற்றவைக்கப்படும் நெருப்பு, இருளை அகற்றி ஒளியைத் தருகிறது; விறகில் பற்றவைத்தால் குளிரைப் போக்கி வெப்பத்தைத் தருகிறது. இது அதன் இயற்கைச் செயல்பாடு.

இந்த உதாரணங்கள் நமக்கு உணர்த்தும் ஆழமான வேதாந்த உண்மை என்னவென்றால்:

உயிருள்ள மனிதர்கள் செய்யும் செயல்களான “நின்றனர், இருந்தனர்” எப்படிப் பகவானின் சங்கல்பத்தால் (திருவுள்ளத்தால்) நடக்கிறதோ, அதேபோல எந்தச் செயலும் அற்றதாகக் கருதப்படும் அசேதனப் பொருட்களின் (பானை, சந்தனம், நெருப்பு) நுட்பமான இயல்புகளும், செயல்பாடுகளும் (ப்ரவ்ருத்தி) பகவானின் சங்கல்பத்தாலேயே நடைபெறுகின்றன.

பானையில் உள்ள குளிர்மையும் அவனே; நெருப்பில் உள்ள வெப்பமும் அவனே. எல்லாப் பொருள்களுக்குள்ளும் அவன் அந்தர்யாமியாக (अन्तर्यामी – உள்ளுறைபவனாக) இருந்து அவற்றை இயக்குகிறான்.

ஆக, உயிருள்ள சேதனங்களின் ப்ரவ்ருத்தியும் (செயல்பாடும்), உயிரற்ற அசேதனங்களின் நிவ்ருத்தியும் (செயல்பாடற்ற நிலையும்) எல்லாமே முழுமையாக அந்தப் பரமாத்மாவின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பகவத் அதீனமே (भगवदधीनम्) என்பதே இந்த வரிகளின் விசேஷமான தத்துவார்த்தமாகும்.

ஆக, செயல்பாடுகள் அற்றவை கூட பகவத் அதீனமே என்பதை ‘நின்றிலர், இருந்திலர், கிடந்திலர், திரிந்திலர்’ என்று ஆழ்வார் கூறுவது இப்பாசுரத்தின் இரண்டாம் விசேஷார்த்தம்.

(3) பகவானுக்கு இல்லை என்பதும் உண்டு என்பதின் ஒரு நிலையே..!

இலர் எனும் சொல் இல்லை என்கிற அர்த்தத்தைக் கொடுக்கும். இல்லை என்பதை அபாவம் (अभाव) என்பார்கள்.

பாவம் (भाव) என்றால் உண்டு. அபாவம் என்றால் இல்லை. நம் ஸம்ப்ரதாயத்தில் அபாவம் என்பதும் பாவத்தில் ஒரு வகை தான்..! அதாவது உண்டு என்பதை சொல்லி பிறகு இல்லை என்று சொல்ல வேண்டுமே ஒழிய அடியோடு இல்லை என்பது சொல்லமுடியாது.

பகவானை இல்லை என்று சொல்பவர்கள் கூட முதலில் உண்டு என்று சொல்லிதான், பிறகு இல்லை என்பதை சொல்லமுடியும்.

அது எப்படி..?

தர்க்க சாஸ்த்ரத்தில் (तर्क शास्त्र), இந்த அபாவம் முக்கியமாக மூன்று வகையாக (ஸம்ஸர்க்க அபாவத்தின் பிரிவுகளாக) விளக்கப்படுகிறது:

முதலாவது ப்ராகபாவம் (प्रागभाव ) – முன்னில்லாமை: ஒரு பொருள் உருவாவதற்கு முன் அது இல்லாத நிலை. உதாரணமாக, ஒரு குயவன் களிமண்ணைக் கொண்டு பானை செய்வதற்கு முன்பு, அங்கு பானை இருந்ததா..? அந்தக் களிமண்ணில் பானை இல்லை. இந்த ‘பானை இல்லாமை’ என்பது பானை உருவாகும் வரை மட்டுமே இருக்கும். களிமண் பானையாக உருவானவுடன் இந்த அபாவம் அழிந்துவிடும்.

அதனால் களிமண்ணாக இருக்கும் வரை பானை தெரிவதில்லை. பானையாக மாறிய பின் களிமண் தெரிவதில்லை.

திருமூலர் என்கிற ஆசார்யர் தன் திருமந்திரம் எனும் நூலில் இதை மிக அழகாக விவரிக்கிறார்

மரத்தை மறைத்தது மாமத யானை
மரத்தில் மறைந்தது மாமத யானை
பரத்தை மறைத்தன பார்முதல் பூதம்
பரத்தில் மறைந்தன பார்முதல் பூதம்

என்கிறார்.

ஒரு மரமானது வெட்டி சாய்க்கப்பட்டு கிடந்தது. அதைப் பார்த்தவர்கள் எல்லாம் ‘தேக்கு மரம்’, நன்றாக இருக்கிறது என்றார்கள். அங்கு ஒரு சிற்பி வந்தான். அந்த மரத்தை அழகான ஒரு யானையாக செதுக்கினான். இப்பொழுது அதைப் பார்த்தவர்கள் எல்லாம் ‘யானை எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது” என்றார்கள். மரமாக இருந்தபொழுது யானை தெரியவில்லை. யானையாக செதுக்கியபின் மரம் தெரியவில்லை. அதனால் மரமாய் இருந்தபொழுது யானை இல்லை, யானையாக செதுக்கியபின் மரம் இல்லை..!

அதுபோன்று, இந்த ப்ரபஞ்சத்தைப் பார்த்தால் பகவான் தெரிவதில்லை. பகவானைப் பார்த்தால் ப்ரபஞ்சம் தெரிவதில்லை.

ஹிரண்யகசிபு பகவானே ‘இல்லை’ என்று சொல்லவில்லை; “இல்லை செய்வேன்’ என்றான்.

அடுத்தது ப்ரத்வம்ஸாபாவம் (प्रध्वंसाभाव ) – அழிந்தபின் இல்லாமை: ஒரு பொருள் உருவான பின், அது ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அழிந்துவிட்டால் ஏற்படும் ‘இல்லாத’ நிலை.

உதாரணமாக, ஒரு குழத்தை வருகிறது. ஓங்கி ஒரு கொம்பால் அந்த செய்து முடிக்கப்பட்ட பானையை அடிக்கிறது. இப்பொழுது அந்த பானை ஓட்டான்சல்லியாக சிதறிக் கிடக்கிறது.

பானை கீழே விழுந்து உடைந்த பின், அங்கு பானை இல்லை. இந்த இல்லை ப்ரத்வம்ஸாபாவம்

மூன்றாவது அத்யந்தாபாவம் (अत्यन्ताभाव) – முற்றின்மை (முக்காலத்திலும் இல்லாமை):ஒரு பொருள் ஒரு இடத்தில் எக்காலத்திலும் (இறந்த, நிகழ், எதிர்காலங்களில்) இல்லாத நிலை. உதாரணமாக, “காற்றில் உருவமோ அல்லது நிறமோ இல்லை” (வாயுவில் ரூபமில்லை). காற்றுக்கு எப்போதுமே நிறம் கிடையாது. இது நிரந்தரமான அபாவம்.

ஒருவர் ஒரு பெரிய தனிகர் க்ரஹத்தின் வாயிலில் வெகு நேரம் நின்றுக்கொண்டிருந்தார். அந்த பக்கமாக சென்ற மற்றோருவர் இவரிடம் ‘ஸ்வாமி, ஏன் இங்கு நின்று கொண்டிருக்கிறீர்கள்..?” என்று கேட்டார்.

அதற்கு அவர் “என் பெண்ணுக்கு கல்யாணம். இவர் பெரிய தனவான் என்று சொன்னார்கள். இவரிடம் யாசிக்கலாம் என்று வந்தேன்” என்றார்.

அதற்கு அந்த மற்றொருவர் “இவர் வீட்டிலா..? இங்கு கொடை – கொடுப்பது என்பது அத்யந்தாபாவம் ஆயிற்றே என்றார்..!

என்ன அர்த்தம் ..? அங்கு தானம் செய்வது என்பது எப்பொழுதும் இல்லை என்பது.

ஆழ்வார் இந்த தத்துவத்தை நின்றிலர், இருந்திலர், கிடந்திலர், திரிந்திலர் என்கிறார். அதாவது, எம்பெருமானுக்கு நம்மைப் போல கர்மாவினால் வரும் லௌகீகமான நிற்பது, இருப்பது, கிடப்பது போன்ற செயல்கள் முக்காலத்திலும் இல்லை (अत्यन्ताभाव – அத்யந்தாபாவம்). ஆனால், அவனுக்கு திவ்யமான, कल्याण गुण – கல்யாண குணங்களோடு கூடிய அருளப்பாடு (भाव – பாவம்) எப்போதுமே உண்டு. ஆக, லௌகீகச் செயல்களின் அபாவத்தைச் சொல்லி, அவனது திவ்யமான இருப்பை (பாவம்) நிலைநிறுத்துகிறார் ஆழ்வார் இங்கு.

அதனால், பகவத் விஷயத்தில் இல்லை என்பதும் உண்டு என்பதின் ஒரு நிலையே என்பது இந்த பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் மூன்றாம் விசேஷார்த்தம்.

(4) ஸ்தாவரங்களின் செயல்பாடுகளும் பகவத் அதீனமே..!

பகவான் ராமனை ஸ்வாமி தேஶிகன் ‘ஜங்கம பாரிஜாதன்’ என்கிறார். அதாவது பாரிஜாத மரமானது ஒரே இடத்தில் இருக்கும். நாம் அதன் அருகில் சென்றால் அதன் உயர்ந்த பாரிஜாத மலரின் வாசனை நமக்கு கிடைக்கும். பகவான் ராமனோ ரிஷிகள் இருக்கும் இடத்திற்கு தான் நேரே சென்று அவர்களுக்கு அனுக்ரஹம் செய்தான். அதனால் நடமாடும் பாரிஜாதம் என்று பொருள்படும்படி ஜங்கம பாரிஜாதன் என்கிறார்.

அதனால் தாவர வர்கங்கள் (स्थावर – ஸ்தாவரங்களின்) உயிருள்ளவை. அவை ஒரே இடத்தில் நின்று கொண்டிருக்கும். அவற்றால் உட்கார முடியாது, நடக்க முடியாது, கிடக்க முடியாது. அவைகளும் பகவத் அதீனமே என்பதை இருந்திலர், கிடந்திலர், திரிந்திலர் என்பதன் மூலம் சொல்கிறார்.

ஸ்தாவரங்களின் செயல்பாடுகளும் பகவத் அதீனமே என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் நான்காம் விசேஷார்த்தம்

(5) ப்ரவ்ருத்தியை சொன்ன விடத்தில் நிவ்ருத்தியையும் சொல்ல வேண்டும்

எம்பார் என்கிற ஆசார்யரிடம் ஒருவர் கேட்டார் ‘ ஸ்வாமி ப்ரவ்ருத்தி அதாவது செயல்பாடுகள் பகவத் அதீனம், அதன் எதிர் மறையான நிவ்ருத்தியை தனியாக சொல்ல வேண்டுமா..? ஒரு கல்லை தூக்கி மேலே எறிகிறோம் அது கீழே விழுந்தது என்பதை சொல்ல வேண்டுமா..? அல்லது அந்த கல் கீழே விழா விட்டால் அது பகவத் சங்கல்பம் என்று கொள்ள வேண்டுமா..? என்றார்.

அதற்கு எம்பார் ‘ ஸ்வர்கத்தில் நின்றும் விழுகிற த்ரிசங்குவை ஶக்திமாந் நிற்கச்சொல்ல நிற்க வேண்டிற்று கண்டாயே; அப்படியே நிவ்ருத்திகும் அவன் வேணுங்கான்‘ என்று சமாதானம் சொன்னார்.

அதாவது த்ரிசங்கு என்று ஒருவன் இருந்தான்…

த்ரிசங்கு இக்ஷ்வாகு குலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு அரசன். அவன் தன் பூத உடலோடு (சரீரத்தோடு) ஸ்வர்க்கம் செல்ல விரும்பினான். வஸிஷ்டர் முதலான முனிவர்கள் மறுக்கவே, விச்வாமித்ரரைச் சரணடைந்தான்.

விச்வாமித்ரர் தனது அளப்பரிய தபோபலத்தினால் அவனை உடலோடு ஸ்வர்க்கத்திற்கு அனுப்பி வைத்தார். ஆனால், இந்திரனும் தேவர்களும், “மானிட உடலோடு இங்கு வர யாருக்கும் அனுமதி இல்லை” என்று கூறி அவனைத் தலைகீழாகப் பூமியை நோக்கித் தள்ளிவிட்டார்கள். மேலே இருந்து அவன் கீழே வேகமாக விழும் அந்தச் செயல்பாடுதான் இயற்கை விதியின்படியான ப்ரவ்ருத்தி (प्रवृत्ति).

தலைகீழாகக் கீழே விழுந்துகொண்டிருந்த த்ரிசங்கு அபயக்குரல் எழுப்ப, விச்வாமித்ரர் தன் தபோ பலத்தால் அவனை “நில்! நில்!” என்று கட்டளையிட்டு, விழும் வேகத்தைத் தடுத்து அந்தரத்திலேயே அப்படியே நிற்கச் செய்தார். கீழே விழுந்துகொண்டிருந்தவன் அந்தரத்தில் எந்தச் செயலுமின்றி ஸ்தம்பித்து நின்றதுதான் நிவ்ருத்தி (निवृत्ति).

இதிலிருந்து எம்பார் ஸ்வாமி விளக்கும் தத்துவம் என்னவென்றால்: ஒரு கல் மேலே வீசப்பட்டு அது இயல்பாகக் கீழே விழுவது (ப்ரவ்ருத்தி) எப்படி இயற்கையோ, அதேபோல விழவேண்டிய கல் அந்தரத்திலேயே நிற்கிறது என்றால் (நிவ்ருத்தி), அந்தச் செயல்பாடற்ற நிலையை நிலைநிறுத்தவும் ஒரு சக்தி வாய்ந்தவரின் கட்டளை தேவைப்படுகிறது.

த்ரிசங்குவின் நிவ்ருத்திக்கு விச்வாமித்ரரின் சக்தி எப்படித் தேவைப்பட்டதோ, அதுபோலவே அகிலாண்ட கோடி பிரம்மாண்டங்களில் உள்ள அனைத்து அசேதனப் பொருள்களின் நிவ்ருத்திக்கும் (செயல்பாடற்ற நிலைக்கும்) எம்பெருமானின் திருவுள்ளம் (सङ्कल्पम् – ஸங்கல்பம்) மிகவும் அவசியம்.

ஆக, உலகப் பொருட்களின் செயல்பாடுகளும் (ப்ரவ்ருத்தி), செயல்பாடற்ற நிலையும் (நிவ்ருத்தி) ஆகிய இரண்டுமே முழுமையாக எம்பெருமானின் கட்டுப்பாட்டில்தான் (भगवदधीनम् – பகவத் அதீனம்) உள்ளன என்பதே இந்த உரையாடலின் ஆழமான கருத்தாகும்.

அதனால், ப்ரவ்ருத்தியை சொன்ன விடத்தில் நிவ்ருத்தியையும் சொல்ல வேண்டும் என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் ஐந்தாம் விசேஷார்த்தம்

(6) பகவானுக்கும் நமக்கும் பாலமாக இருப்பது வேதம்.

பகவான் செய்யும் செயல்கள் எல்லாம் வேதத்தை அடியொற்றியே இருக்கும். நாமும் பகவானை தெரிந்நுகொள்ள வேதத்தை அடியொற்றியே செல்ல வேண்டும் என்பதை ‘எம் திடர்‘ என்கிறார் ஆழ்வார். ஸமஸ்க்ருதத்தில் ‘த்ருடம்‘ என்கிற சொல்லை ஆழ்வார் திடர் என்று தமிழ் படுத்துகிறார். அதனால் எம் திடர் என்றால் ‘த்ருடமான வேதப் ப்ரமாணத்தினால் சித்திப்பவன் – அறியப்படவேண்டியவன் பகவான்‘ என்கிறார்.

ஸ்ரீ பராசர பட்டர் , ஸ்ரீ ரங்கராஜ ஸ்தவம் எனும் உயர்ந்த ஸ்லோகங்களில் ஆழ்வாரின் ‘எம் திடர் – வேதத்தைக் கொண்டு அறியப்படவேண்டியவன் பகவான்” என்பதை விசேஷமாகச் சொல்கிறார்

आदौ वेदाः प्रमाणं स्मृतिरुपकुरुते सेतिहासैः पुराणैः
न्यायैस्सार्धं त्वदर्चाविधिमुपरि परीक्षीयते पूर्वभागः
ऊर्ध्वो भागस्त्वदीहागुणविभवपरिज्ञापने त्वत्पदाब्जौ
वेद्यो वेदैश्च सर्वैरहमिति भगवन् सेन शौ याच कर्ता

ஆதெள வேதா: ப்ரமாணம் ஸ்ம்ருதிர் உப குருதே ஸேதிஹாஸை: புராணை: 
ந்யாயைஸ் ஸார்த்தம் த்வதர்ச்சா விதி முபரி பரீக்ஷீயதே பூர்வ பாக: 
ஊர்த்வோ பாகஸ் த்வதீஹா குண விபவ பரி ஞாபநே த்வத் பதாப்தெள
வேத்யோ வேதைஸ் ச ஸர்வை: அஹமிதி பகவந் ஸே ந சௌ யாச கர்தா

நம்முடைய ஸம்ப்ரதாயத்திற்கு, மதத்திற்கு ஆணி வேர் மூலமானது வேதம்.

ஆதெள வேதா : ப்ரமாணம் ..!

முதல் ப்ரமாணம் எது? அப்படின்னா வேதம் தான். அதாவது மாணம், ப்ரமாணம், பரம ப்ரமாணம், மேயம், ப்ரமேயம், பரம ப்ரமேயம் என்று சொல்வார்கள் பெரியோர்கள்.

இப்பொழுது பாருங்கள் ! …..” மாணம் ” என்றால் எதை நாம் உணர வேண்டுமோ, அதை உணர்த்தும்படியான ஸாதனத்திற்கு ” மாணம்” என்று பெயர். இதைக் கொண்டு தான் அதை நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதற்கு ஸாதனமாக, கருவியாக இருக்கின்றதே, அதற்கு ” மாணம்” என்று பெயர். அதில் உயர்ந்தது ” ப்ரமாணம் “. தந்நிகரற்றது. பரம ப்ரமாணம்,

மேயம், நாம் அறிய வேண்டிவற்றுள்ளே சிறந்தது. ப்ரமேயம் என்றால் மிகவும் சிறந்தது. பரம ப்ரமேயம் என்றால் அதற்கு நிகரில்லாதது, உயர்ந்தது என்று அர்த்தம். பரம ப்ரமாணம் எது? என்றால் வேதம்.

வேதமாகிற பரம ப்ரமாணத்தைக் கொண்டு பரம ப்ரமேயமாகிற பரப்ரஹ்மத்தைக் குறித்துத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

பரம ப்ரமாணமாகிற வேதத்தைக் கொண்டு தான் பரம ப்ரமேயம், நாம் அடைய வேண்டிய அந்த பரப்ரஹ்மத்தினுடைய தன்மையை, உணர வேண்டும் என்று மஹான்களான ஆசார்யர்கள் விவரிக்கிறார்கள். ஆகையால் அவனை உணர அந்த வேதத்தைத் தான் நாம் பார்க்க வேண்டும்.

ஆகையினால மேம்பட்டவன் இல்லாத அந்த சர்வேஸ்வரனுடைய பிரபாவத்த நாம் தெரிந்து கொள்ளணும்னா, அவனை விளக்குவதிலே, அவனை காட்டுவதிலே, உயர்ந்ததாய் அதை காட்டிலும் மேம்பட்டது இல்லாததாய் இருக்கும்படியான வேதத்த தான் பார்க்கணும்..!!

அதனால் எம் திடர் என்பதன் மூலம் பகவானுக்கும் நமக்கும் பாலமாக இருப்பது வேதம் என்று ஆழ்வார் சொல்வது இப்பாசுரத்தில் ஆறாவது விசேஷார்த்தம்.

(7) முதல் பதம் கடைசி பதம் சேர்த்து நின்ற திடர் ~ திடர் நின்ற என்று பொருள் காணலாம்.

நின்ற திடர் எனும் பொழுது பகவான் நமக்கு பலனளிப்பதில் த்ருடமாக உறுதியாக இருக்கின்றான் என்று பொருள் கிடைக்கும்.

பகவான் கீதை எதற்குச் சொன்னான்..? அர்ஜுனன் மேம்படுவதற்காகவா ..? அர்ஜுனனைப் போன்று மனம் கலங்கி நிற்கும் நம்மை மேம்படுத்தி, சிறந்த பலனாகிய மோக்ஷத்தை நமக்கும் கொடுப்பதற்காக..! அதனால் பகவான் நமக்கு பலனளிப்பதில் த்ருடமாக உறுதியாக இருக்கின்றான் என்பதை நின்ற திடர் என்கிற வாக்கியம் காட்டுகிறது

திடர் நின்ற என்று எடுத்துக்கொண்டால் பகவான் நம்மை ரக்ஷிப்பான் என்பதில் நாம் மஹா விஸ்வாசத்துடன் இருக்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டும்.

அதனால் பகவத் அனுக்ரஹம் கிடக்க மஹா விஸ்வாஸம் வேண்டும், மஹா விஸ்வாசம் வர வேண்டும் என்றால் பகவத் அனுக்ரஹம் வேண்டும்.

பகவத் கீதையில் ஞான நிஷ்டையில் நான்கு வகை என்று பார்த்தோம்.

இதிலே யதமாந சம்ஜ்ஞை என்கிற முதல் நிலையை முதல் பாசுரத்திலே அனுபவித்தோம். அதிலே தொடர்ந்து இரண்டாவது நிலை வியதிரேக சம்ஜ்ஞை என்பது, மூன்றாவது ஏகேந்திரிய சம்ஜ்ஞை என்பது, நான்காவது வசீகார சம்ஜ்ஞை என்பது.

பகவான் அர்ஜுனனிடம் சொல்லும்போது இந்த நான்கு நிலையும் எளிதில் கிடைக்காது என்கிறான்.

विषया विनिवर्तन्ते निराहारस्य देहिनः ।
रसवर्जं रसोऽप्यस्य परं दृष्ट्वा निवर्तते ॥

விஷயா விநிவர்தந்த நிராஹாரஸ்ய தே₃ஹிந:
ரஸவர்ஜம் ரஸோಽப்யஸ்ய பரம் த்₃ரு’ஷ்ட்வா நிவர்ததே (பகவத் கீதை 2.59)

பொருள்: “புலனின்பப் பொருட்களை அனுபவிக்காமல் தடுத்து நிறுத்தும் உடலுடையவனுக்கு (ஜீவாத்மாவுக்கு), அப்பொருட்கள் விலகிப் போகின்றன; ஆனால், அவற்றின் மீதான ஆசை விலகுவதில்லை. அந்த ஆசையும் கூட, பரம்பொருளான எம்பெருமானைத் தரிசித்தவுடனேயே முற்றிலுமாக நீங்கிவிடுகிறது” என்கிறான் கீதாசார்யன்.

ஸ்ரீபகவத் கீதையின் இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் (ஸாங்க்ய யோகம்), ஒரு ஸ்திதப்ரக்ஞனின் – உறுதியான அறிவுடையவனின் தன்மைகளை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் படிப்படியாக விளக்குகிறான்.

நாம் நம்முடைய – இந்த்ரிய (इन्द्रिय – புலன்கள்) களை அடக்க வேண்டும் என்று நினைத்து, கட்டாயப்படுத்தி விரதம் (நிராஹாரம்) போன்ற கடுமையான பயிற்சிகளை மேற்கொள்ளலாம். இதனால் வெளியில் உடல் அளவிலான செயல்பாடுகள் நின்றுவிடும். அதாவது விஷய (विषय – புலனின்பப் பொருள்கள்) நம்மை விட்டு விலகியது போலத் தோன்றும்.

ஆனால், மனதின் ஆழத்தில் அவற்றின் மீதான ரஸம் (रस – சுவை அல்லது ஆசை) அப்படியே மறைந்திருக்கும். சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போது அது மீண்டும் வீரியத்துடன் மேலெழுந்து வரும்.

அப்படியானால் இந்த உள்ளுறையும் ஆசையை எப்படி வேரறுப்பது..?

அதற்கான வழியைத்தான் “பரம் த்ருஷ்ட்வா” என்று கீதாசார்யன் காட்டுகிறான்.

பரமாத்மா (परमात्मा) வாகிய எம்பெருமானின் எல்லையற்ற – கல்யாண குணங்களை (कल्याण गुण) அனுபவித்து, அவனது திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தைத் தரிசிக்கும்போது, இந்த அற்பமான உலக இன்பங்களின் மீதான சுவை தானாகவே அழிந்துவிடும்.

அதாவது, உயர்ந்த ஒரு சுவையை (பகவத் அனுபவத்தை) அடையும்போது, தாழ்ந்த சுவைகள் (லௌகீக ஆசைகள்) தாமே உதிர்ந்துவிடும். இதுவே உண்மையான வைராக்யம் (वैराग्य – பற்றின்மை) ஆகும்

உதாரணத்திற்கு, ஓர் அறையில் இருள் சூழ்ந்திருக்கிறது. நாம் ஒரு துடைப்பத்தை எடுத்து அந்த இருளை அடித்து விரட்ட முடியுமா? அல்லது இருளைக் கையால் அள்ளி வெளியே வீச முடியுமா? முடியாது. ஆனால், அந்த அறையில் ஒரு சிறிய தீபத்தை (दीपम् – விளக்கை) ஏற்றினால் போதும்; இருள் இருந்த இடம் தெரியாமல் ஓடிவிடும்.

அதுபோலவே, மனதிற்குள் இருக்கும் ஆசைகளை வெறும் கட்டுப்பாடுகளால் மட்டும் விரட்ட முடியாது. எம்பெருமானின் திருவருள் என்கிற ஞான தீபத்தை ஏற்றினால், அஞ்ஞான இருளும் உலக ஆசைகளும் அடியோடு அகன்றுவிடும்.

ஆக, வெறும் புலனடக்கத்தால் மட்டும் ஆசைகளை வெல்ல முடியாது, எம்பெருமானின் – ஸ்ரீபாதங்களை (श्रीपाद – திருவடிகளை) உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்வதன் மூலமே உலக விஷயங்களில் உள்ள சுவையை முற்றிலுமாக ஒழிக்க முடியும் என்பதே இச்சுலோகம் காட்டும் மிக உயர்ந்த தத்துவமாகும்.

அதனால் பகவத் அனுக்ரஹம் கிடக்க மஹா விஸ்வாஸம் வேண்டும், மஹா விஸ்வாசம் வர வேண்டும் என்றால் பகவத் அனுக்ரஹம் வேண்டும்.

அதனால் திடர் நின்ற என்பதன் மூலம் பகவான் நம்மை ரக்ஷிப்பான் என்பதில் நாம் மஹா விஸ்வாசத்துடன் இருக்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டும்.

ஆக, பகவான்தான் நம்மை ரக்ஷிக்கிறான் என்பதில் உறுதியாக நின்று மஹாவிஶ்வாஸத்துடன் அவன் துயரரு சுடரடி பற்றுவோற்கு குறையொன்றுமில்லையே!!

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் தேஶிகன் அழகியஶிங்கர் திருவடிகளே ஶரணம்
நம்ஸ்வாமி திருவடிகளே ஶரணம்