துயரரு சுடரடி

யதா4  ஸம்ஹரதே சாயம் கூர்மோங்கா3நீவ ஸர்வஸ3:
இந்த்3ரியாணி இந்த்3ரியார்த்தேப்4ய தஸ்ய ப்ரஜ்ஞா ப்ரதிஷ்டிதா ||

ஸ்ரீ:

திருவாய்மொழி

முதல் பத்து – முதல் திருவாய்மொழி

மூன்றாம் பாசுரம்

மூல பாடம்:

இலனது உடையனிதென நினைவரியவன் *
நிலனிடை விசும்பிடை யுருவின னருவினன் *
புலனொடு புலனலனொழிவிலன் பரந்த அந் *
நலனுடை யொருவனை நணுகினம் நாமே.

பத பாடம்:

அது இலன் | இது உடையன் | என நினைவு அரியவன் *
நிலன் இடை | விசும்பு இடை | உருவினன் | அருவினன் *
புலனொடு | புலன் அலன் | ஒழிவு இலன் | 
பரந்த அந் நலன் உடை ஒருவனை | நாம் | நணுகினம் |

விளக்க உரை:

பகவான் லீலாவிபூதி என்று சொல்லப்படும் இந்த ஈரேழு பதினான்கு லோகங்களையும் உடையவன் என்பதை இந்தப் பாசுரத்தில் ஆழ்வார் அருளிச்செய்கிறார்.

பகவானுக்கு இதெல்லாம் உண்டு என்றோ, இதெல்லாம் இல்லை என்றோ நினைக்கமுடியாது. பின் பகவானுடைய ஐஸ்வர்யத்தை எப்படிப் பேசுவது? என்று சொன்னால், வேதத்தில் சொல்லியபடி ‘பதிம் விச்வ:‘ என்பதைத் தமிழ்ப்படுத்தி ஆழ்வார் ‘நிலனிடை விசும்பிடை உருவினன் அருவினன்‘ என்கிறார். அதாவது பகவான் ‘ஸர்வ ஸ்வாமி‘ – எல்லாவற்றையும் உடையவன் என்கிறார்.

அப்படிப்பட்ட ஸர்வேச்வரனான பகவான் இந்த லீலாவிபூதியின் ரக்ஷணத்தில் (காப்பதில்) உறுதியுடையவனாய் இருக்கிறான் என்கிறார். அதனால், நமக்குப் புலப்படும் ஸர்வ பதார்த்தங்களினுள்ளேயும் அந்தர்யாமியாக நிறைந்துள்ளான். அவ்வாறு ஸர்வ பதார்த்தங்களிலும் நிறைந்திருந்தாலும் அவ்வஸ்துக்களின் தோஷங்கள் அவனிடம் ஒட்டுவதில்லை.

அதுமட்டுமல்ல, சில காலங்களில் இருக்கிறான் சில காலங்களில் இல்லை என்பதல்லாமல், ஸர்வ காலங்களிலும் அவ்வாறே நிறைந்து இருக்கிறான் என்று பகவானுடைய ‘ஸர்வ வ்யாப்தித்வம்‘ (எங்கும் நிறைந்திருத்தல்) என்கிற குணத்தைச் சொல்லி, அப்படிப்பட்ட பகவானைத் தான் அனுபவிக்கப் பெற்றோம் என்று நினைத்து ஆழ்வார் இங்கு ஆனந்தப்படுகிறார்.

விசேஷ அர்த்தங்கள்:

(1) லீலாவிபூதி எனப்படும் ஐஸ்வர்யத்தை உடையவன் பகவான்

பிரம்மா உட்கார்ந்திருக்கும் ஸத்ய லோகத்தில் இருந்து பதினான்கு லோகங்களை உள்ளடக்கியது லீலாவிபூதி. இதில் நாம் இருக்கக்கூடிய பூ லோகம், அதற்கு மேல் புவர் லோகம், ஸுவர் லோகம், மஹர் லோகம், ஜனோ லோகம், தபோ லோகம், ஸத்ய லோகம் ஆகிய ஏழும், மேல் லோகங்கள் எனப்படும். அதுபோல் அதல, விதல, ஸுதல, தலாதல, மஹாதல, ரஸாதல, பாதாள என்கிற ஏழு லோகங்கள் கீழ் லோகங்கள் எனப்படும். இவையெல்லாம் ப்ரக்ருதி என்கிற தத்துவத்திலிருந்து தோன்றியபடியால் ‘ப்ரக்ருதி மண்டலம்’ எனப்படும். இவையெல்லாம் பகவானுடையது என்பது இப்பாசுரத்தின் முதல் விசேஷார்த்தம்.

முதல் பாசுரத்தில் இந்த லீலாவிபூதிக்கு அப்பால் விரஜா நதியைத் தாண்டியிருக்கும் நித்ய விபூதியான ஸ்ரீ வைகுண்டத்தை உடையவன் பகவான் என்றார், இந்த மூன்றாம் பாசுரத்தில் இந்த லீலாவிபூதியும் பகவான் நாராயணனுடையதே என்கிறார்..!

ஈரேழு பதினான்கு லோகங்களும் பகவானுடையதே என்பது மூன்றாம் பாசுரத்தில் காட்டித்தரப்படும் முதல் விசேஷார்த்தம்.

(2) பகவானுக்கு அது உண்டு என்றோ அல்லது அது இல்லை என்றோ… நினைக்க இயலாது..!

நம்முடைய மனதினால் இப்பிரபஞ்சத்தை முழுமையாக நினைக்க முடியாது, அளக்க முடியாது. அதனால் மனதின் நினைவுக்கு தோஷங்கள் ஏற்படும். அத்தோஷங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவன் பகவான் என்பதனால் ‘நினைவு அரியவன்‘ என்கிறார்..! என்ன தோஷம்? இப்பொழுது பகவான் அது உடையவன் என்று ஒன்றைப் பார்த்துச் சொன்னால் மற்றொன்றைப் பார்க்கும்போது அது இல்லாதவனா என நினைக்கத்தோன்றும். உதாரணத்திற்கு ‘ரகுவிற்கு தமிழ் தெரியும் என்று சொன்னால், தெலுங்கு தெரியாதா?’ என்கிற சந்தேகம் எழும்.

அதனால் பகவானுக்கு அது உண்டு என்றோ அல்லது அது இல்லை என்றோ நாம் நினைக்க இயலாது..! எல்லாம் அவனுடையது என்பது இங்கு இரண்டாம் விசேஷார்த்தம்.!

(3) பகவானுடைய ஐஸ்வர்யத்தை அளக்க இயலாது

வேதமானது ‘பதிம் விச்வ:‘ என்பதையும், ஸ்ரீ விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்தின் ஆரம்பத்திலேயே சொல்லப்படும் ‘விச்வம்‘ என்கிற திருநாமத்தின் தேர்ந்த அர்த்தங்களையும் ஆழ்வார் இங்கு ‘நிலனிடை விசும்பிடை உருவினன் அருவினன்‘ என்கிறார். உரு என்றால் ரூபமுடைய வடிவுடைய ஒன்று. நம்மால் காணக்கூடிய வஸ்துக்கள், பொருள்கள் எல்லாம் உரு.

அரு என்றால் ரூபமற்ற ஜீவாத்மா. அதாவது மாறுபட்ட ரூபமற்றது, ஆத்மாக்கள் எல்லாம் ஒரே மாதிரி இருக்கும். அவற்றைக் கண்கள் போன்ற இந்திரியங்களால் காண இயலாது. ஆகையால் நிலனிடை – பூமி முதல்கொண்டு கீழ் உலகங்களிலோ அல்லது விசும்பிடை – ஆகாசம் முதலான மேல் உலகங்களிலோ உள்ள அனைத்து வஸ்துக்களையும் உடையவன், அவை அனைத்திற்கும் ஸ்வாமியானவன் பகவான் என்கிறார்.

ரூபி, அரூபி என்கிற ஸமஸ்க்ருத பதங்களை உரு, அரு என்று ஆழ்வார் இங்கு தமிழ்ப்படுத்தும் அழகை நாம் கவனிக்க வேண்டும்..!

பகவானுடைய ஐஸ்வர்யத்தை அளக்க இயலாது என்பது இப்பாசுரத்தில் காட்டித்தரப்படும் மூன்றாவது விசேஷார்த்தம்.!

(4) பகவான் சிறந்த ஸௌலப்யம் மற்றும் ஸௌசீல்யம் என்கிற குணங்களை உடையவன்.

பகவான் ஸௌலப்யம் என்கிற உயர்ந்த குணத்தை உடையவன், சுலபமானவன் என்கிறார். அதாவது அவன் இவை அனைத்திற்கும் எஜமான் என்று உணர்ந்தவர்களுக்குத் தன்னைத் தாழ இட்டுக்கொண்டு சுலபமாய்த் தான் அடைகிறான், தன்னை அடைவிக்கிறான்.

அடுத்து தன் உயர்த்தியைப் பாராட்டாது, மற்றவர்களுடைய தாழ்த்தியைப் பாராது இரண்டறக் கலந்து நிற்பது ஸௌசீல்யம் என்கிற குணம். பாலிலே நீரைக் கலந்தால் பாலானது தன் உயர்ந்த வெண்மை நிறத்தையும், மணத்தையும் நீருக்கு அளித்துத் தன்னைப் போலவே ஆக்குகிறது. பகவானுடைய ஸௌசீல்யமானது அளவிடமுடியாதது. இந்த லீலாவிபூதியில் தன் உயர்ந்த ஸௌசீல்ய குணத்தைப் பல அவதாரங்களில் வெளிப்படுத்தினான் பகவான்.

உதாரணமாக, அசுரக்குழந்தையான ப்ரஹ்லாதனுடைய வாக்கைக் காப்பதற்காக ந்ருஸிம்ஹாவதாரம் செய்து, இரணியனை முடித்து, ப்ரஹ்லாதனைத் தன் மடியில் அமர்த்தி தான் அணுகுவதற்குச் சுலபன் என்பதைத் தன்னுடைய உயர்நலம் – ஸௌலப்யம் என்கிற குணத்தின் மூலம் காட்டினான்.

குகனுடன் சேர்ந்து ‘ஐவரானோம்’ என்றான் ராமாவதாரத்திலே. அர்ஜுனனுடன் தோழமை பூண்டு அவனுக்கே சாரதியாய் நின்றான் கிருஷ்ணாவதாரத்திலே. தன்னுடைய மேன்மையைப் பாராட்டாது, மற்றவர்களின் கீழ்மையைப் பாராது கலந்து நின்றான். அதனால் அவனுடைய ஸௌசீல்யம் எனும் குணமானது நன்கு அனைவருக்கும் புலப்பட்டது.

ஆழ்வார் பகவானின் இவ்வுயர்ந்த கல்யாண குணங்களைக் கருத்தில் கொண்டு ‘பரந்த அந்நலனுடை‘ என்று சொல்லி இந்த விசேஷ அர்த்தத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்.

முதல் பாசுரத்தில் ‘உயர் நலம்‘ என்ற ஆழ்வார், இரண்டாம் பாசுரத்தில் ‘மிகுநலம்‘ என்றார். இங்கு மூன்றாம் பாசுரத்தில் ‘பரந்த அந்நலன்‘ என்கிறார்..!இந்நலன்களைக் கருத்தில் கொண்டால் நாம் நலமாக இருக்கலாம்..!

பகவான் சிறந்த ஸௌலப்யம் மற்றும் ஸௌசீல்யம் என்கிற குணங்களை உடையவன் என்பது இங்கு நான்காவது விசேஷார்த்தம்.!

(5) பகவானை நாம் எளிதாக அணுகலாம்

பகவானை நாம் எளிதில் அணுகலாம் என்பதை ‘நணுகினம்‘ என்று விசேஷமாகக் குறிப்பிடுகிறார். பசுவாக இருந்தாலும், பக்ஷியாக இருந்தாலும், மனிதனாக இருந்தாலும் அவனைச் சரணடையலாம். ப்ரஹ்லாதன், சுக்ரீவன், ஜடாயு, விபீஷணன், கோபஸ்த்ரீகள் என்று நீண்ட பட்டியலிட்டுக்கொண்டே போகலாம். அதனால் முதலில் அவனுடைய ஸௌலப்யாதி குணங்களைச் சொல்லி நாம் எல்லோரும் அவனை அணுகவேண்டிய நிலையில் சுலபனானவன் என்கிறார்.

அதனால் அணுகுவதற்குச் சுலபன் பகவான் என்பது இங்கு ஐந்தாவது விசேஷார்த்தம்.!

(6) ஆழ்வாரின் மகிழ்ச்சியை இந்தப் பாசுரத்தில் காணலாம்

முதல் பாசுரத்தில் பகவானின் நித்ய விபூதியான ஸ்ரீவைகுண்டத்தின் ஆட்சியைச் சொன்னார். இரண்டாவது பாசுரத்தில் பகவான் அளவிடமுடியாதவன், அவனைப் பூர்த்தியாக அறிய இயலாது என்று சொன்னார். இந்தப் பாசுரத்தில் அவனுடைய ஆட்சியானது லீலா விபூதி என்று சொல்லப்படும் இங்கும் பரவியுள்ளது என்பதைச் சொன்ன பின் அவனுடைய அவதார விசேஷங்களை நினைவு கூர்ந்து ஆனந்தம் அடைகிறார் ஆழ்வார். பிறவிக்கடலிலே நெடுங்காலமாக அழுந்தி பகவானுடைய உயர்ந்த குணங்களாகிய வாசனையே அறியாமலிருந்த நாம் இப்படி அவனைப் பூரணமாக அனுபவிக்கப்பெற்றோமே என்று ‘நணுகினம் நாமே‘ என்று மகிழ்ச்சி ஆழ்வாருக்கு…!

அதனால் இப்பிறவிப் பெருங்கடலில் தத்தளிக்கும் நமக்கு அவனுடைய குணங்களைப் பற்றி நினைப்பதுதான் உண்மையான மகிழ்ச்சி – ஆனந்தம் என்பது இந்தப் பாசுரத்தில் காட்டித்தரப்படும் ஆறாவது விசேஷார்த்தம்.

(7) முதல் பதம் கடைசி பதம் சேர்த்து இலன் நாம் ~ நாம் இலன் என்று பொருள் கொள்ளலாம்.

இப்பாசுரத்தின் முதல் பதம் ‘இலன்‘, கடைசி பதம் ‘நாம்‘. இவை இரண்டையும் சேர்த்து ‘இலன் நாம்‘ மற்றும் ‘நாம் இலன்‘ என இரு வாக்கியங்களாகப் பொருள் காணலாம்.

‘இலன் நாம்‘ எனும்பொழுது பகவானுடைய சம்பந்தம் இன்றி நாம் எப்பொழுதும் இல்லை என்று பொருள்படும். அதாவது இந்தப் ப்ரக்ருதி மண்டலத்தில் நம்மைத் தொலைத்தவன் பகவான். நம்மை அவனிடம் சேர்த்துக்கொள்வதே அவனுடைய சங்கல்பம் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

நாமும் அவன் இல்லாமல் அதாவது அவனுடைய பந்தம் இல்லாமல் தனித்து இருக்க முடியாது. அறுக்க முடியாத பந்தம் இது. அதனால் ‘நாம் இலன்‘.!

இதனை மேலும் இனிமையாகப் புரிந்துகொள்ள, பகவத் கீதையில் ஸ்ரீக்ருஷ்ணன் அருளிய ஒரு அற்புதமான ஸ்லோகத்தை உதாரணமாகக் காணலாம்:

மத்த: பரதரம் நாந்யத் கிஞ்சிதஸ்தி தநஞ்ஜய |
மயி ஸர்வமிதம் ப்ரோதம் ஸூத்ரே மணிகணா இவ || (கீதை 7.7)

பொருள்: “தனஞ்சயனே! என்னைக் காட்டிலும் மேலான காரணம் அல்லது பொருள் வேறொன்றும் இல்லை. ஒரு நூலில் கோர்க்கப்பட்ட பல மணிகளைப் போல, இவை அனைத்தும் (சகல பிரபஞ்சமும், ஜீவராசிகளும்) என்னிடத்திலேயே கோர்க்கப்பட்டுள்ளன.”

விளக்கம்: ஒரு அழகிய மாலையில் உள்ள மணிகள் (முத்துக்கள்) சிதறிப்போகாமல் இருக்க வேண்டுமானால், அவற்றின் உள்ளே ஊடுருவி நிற்கும் ஒரு ‘நூல்’ மிகவும் அவசியம். அந்த நூல் வெளியே தெரிவதில்லை; ஆனால் அந்த நூல் இல்லாவிடில் மணிகளுக்குத் தனித்து ஓர் இருப்போ, அழகோ, மதிப்போ கிடையாது; அவை சிதறி வீழ்ந்துவிடும்.

அதுபோலவே, ஜீவாத்மாக்களாகிய நாமும் அந்த நூலாகிய பரமாத்மாவுடன் எக்காலத்தும் பிரிக்க முடியாத பந்தத்தைக் கொண்டுள்ளோம். பகவானே அந்த நூல்; நாமே அந்த மணிகள். ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தமான ஸ்ரீவிசிஷ்டாத்வைதம் இதனையே ‘சரீர-சரீரி பாவம்’ (உடல்-உயிர் சம்பந்தம்) என்றும் ‘அப்ருதக்-ஸித்தி’ (பிரியா நிலை) என்றும் மிக அழகாகக் கொண்டாடுகிறது.

நூல் இல்லாமல் மணிகள் தனித்து இருக்க முடியாதது போல், பகவானுடைய திருவருளும் அவனுடனான பந்தமும் இல்லாமல் ஜீவாத்மாவாகிய ‘நாம்’ தனித்து இயங்கவோ, இருக்கவோ முடியாது. அவனன்றி ஓர் அணுவும் அசையாது. அந்த அறுக்க முடியாத பந்தத்தின் ஆழத்தையே, அவனை விட்டால் நமக்கு வேறு புகலில்லை (அநந்ய கதித்வம்) என்கிற உயர்ந்த தத்துவத்தையே ஆழ்வார் இங்கு ‘நாம் இலன்’ (அவனன்றி நாம் இல்லை) என்று கொண்டாடுகிறார்..!

இந்த லோகத்தில் நாம் சொல்வதெல்லாம் நிரந்தரமான உறவுகள் அல்ல. பகவான் ஒருவனே நமக்கு ஸர்வ விதத்திலேயும் ஸர்வ காலத்திலேயும் பந்துவானதால் அவனை நாம் பயமில்லாமல் அணுகி அவன் துயரறு சுடரடியை வணங்கி மேன்மையுறலாம்..! என்பதுதான் இந்தப் பாசுரம் காட்டும் விசேஷ அர்த்தம்.

ஆக, பகவான் சுலபன், எளிமையானவன் என்பதை உணர்ந்து அவன் துயரறு சுடரடியை நினைப்போர்க்குக் குறையொன்றுமில்லையே..!!

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் தேஶிகன் அழகியஶிங்கர் திருவடிகளே ஶரணம்
நம்ஸ்வாமி திருவடிகளே ஶரணம்

ஸ்ரீ:

திருவாய்மொழி

முதல் பத்து – முதல் திருவாய்மொழி

நான்காம் பாசுரம்

மூல பாடம்:

நாமவனிவனுவன் அவளிவளுவளெவள்
தாமவரிவருவர் அதுவிதுவுதுவெது
வீமவையிவையுவை அவைநலம் தீங்கவை
ஆமவை ஆயவை ஆய்நின்ற அவரே.

பத பாடம்:

ஆய்நின்ற | அவரே | நாம் | அவன் | இவன் | உவன்| எவன் |
அவள் இவள் உவள் | எவள் | தாம் | அவர் இவர் உவர் | எவர் |
அது இது உது | எது | நலம் அவை தீங்கு அவை | 
வீம் அவை இவை உவை | ஆம் அவை | ஆய் அவை |

விளக்க உரை:

நம்மாழ்வாருக்கு எதிரே மதுரகவி ஆழ்வார் கைகட்டி நின்றுகொண்டு திருவாய்மொழி உபதேசங்களைக் கேட்டுக்கொண்டு இருக்கிறார். இந்த பாசுரத்தின் விளக்கங்களை நம்மாழ்வாருக்கும் மதுரகவி ஆழ்வாருக்கும் நடக்கும் ஸம்பாஷணையாக (सम्भाषण) அதாவது கேள்வி-பதில் முறையாக நாம் அனுபவிக்கலாம்..!

நம்மாழ்வார் ‘ஆய் நின்ற அவரே..!‘ என்றார்.

உடனே மதுரகவி ஆழ்வார் ‘எவரே..?’ என்று கேட்டார்.

அதற்கு ஆழ்வார் ‘மூன்றாம் பாட்டில் தேறிய பொருளாகச் சொல்லப்பட்டவன், முதல் இரண்டு பாடல்களில் சொல்லப்பட்ட அவரே, அந்த நாராயணனே ..!’ என்றார்.

அதற்கு மேல் ‘நாம்‘ என்கிற நானும், நீங்களும்; ‘அவன்‘ – அதோ தூரத்தில் ஒருவன் தெரிகிறான் பாரும் அவன்; இங்கு பக்கத்தில் ஒருவன் இருக்கிறான் பாரும் ‘இவன்‘ என்றார்.

அப்பொழுது தூரத்தில் இருப்பவனுக்கும், அருகில் இருப்பவனுக்கும் இடையே ஒருவன் நின்று கொண்டிருந்தான். அந்த இடையில் இருப்பவனைப் பார்த்து மதுரகவி ஆழ்வாருக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது. அதை குறிப்பால் உணர்ந்த ஆழ்வார் ‘உவன்‘ என்றார். உவன் என்றால் இடையில் இருப்பவன்.

அதற்கு மேல் ஆழ்வார் ‘எவன்‘ என்றார். எவன் என்றால் எங்கு இருப்பவர்களும். அதாவது இங்கு இருப்பவர்கள் மட்டும் அல்ல இந்த ப்ரக்ருதியில் (प्रकृति – Prakriti) இருக்கக்கூடிய அனைத்து புருஷர்களும் என்றார்.

சரி… ஆண்களை மட்டும் சொல்கிறார் என்று அர்த்தம் செய்துக்கொள்ளக்கூடாதென்று ‘அவள் இவள் உவள் எவள்‘ என்று ஸ்திரீகளையும் சொன்னார்.

அப்பொழுது அங்கு ஒரு பெரிய வித்வான் மகான் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார். அவரை கௌரவமில்லாமல் ‘அவன்’ என்று சொன்னார் என்ற சந்தேகத்திற்கு இடம் கொடுக்காமல் ‘அவர் இவர் உவர் எவர்‘ என்றார்.

அதற்கு மேல் அசேதனங்களை (अचेतन) – உயிரற்ற பொருள்களை ‘அது இது உது எது‘ என்று சொன்னார்.

அப்பொழுது மதுரகவி கேட்டார் ‘ஆத்மா (आत्मा) என்பது ஒரே மாதிரி உருவம் கொண்டிருக்கும், அவற்றில் மாறுபாடு இல்லை என்பது புரிகிறது. ஆனால் உயிரற்ற பொருள்கள் இருக்கின்றனவே, அவற்றின் ரூபமானது மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றதே?’ என்று கேட்டார். இவ்வுலகமானது மாறிக்கொண்டே இருக்கிறதல்லவா.!

ஆழ்வார் அந்த மாறுதல்களையும் அதாவது, மற்ற வஸ்துக்களின் பரிமாணங்களை ‘வீம் அவை இவை உவை எவை‘ என்று அழகாக குறிப்பிட்டார்.

அதற்கு மேல் ‘நலம் அவை தீங்கு அவை‘ என்பதனால் அவற்றில் நல்ல குணங்களுள்ளவை, தோஷமுள்ளவை என்பதையும் குறிப்பிடுகிறார்.

அதற்கு மேல் ‘ஆம் அவை ஆயவை‘ என்று சொல்லி, அதன் மூலம் எதிர் காலம், கடந்த காலம் முதலியவற்றிலும் இவையெல்லாம் அவரே..! என்றார்.

ஆக நிகழ்காலத்தைக் குறிப்பிட்டார். கடந்த காலம், எதிர் காலம் என்பதையும் சொல்கிறார்.

மதுரகவி கேட்டார் ‘ஸ்வாமி, இவையெல்லாம் அவரே.! என்று சொன்னால் இவையும் அவரும் ஒன்றா..? என்று கேட்டார்.

ஆழ்வார் அதற்கு அழகாக பதில் சொல்கிறார். ‘இவையெல்லாம் அவரே என்றால் இப்பொழுது சொல்லப்பட்டது எல்லாம் பகவானுடையது, அவனுடைய அதீனமானது, அவனுக்கு சொந்தமானது என்பதுதான் இந்த பாசுரத்தின் தேரிய பொருள்’ என்றார்.

ஆகையினால் ‘இவை எல்லாம் அவனுடையது என்பதன் மூலம் இந்த ஆத்மா, மற்றைய வஸ்த்துக்கள் எல்லாம் வேறு, பகவான் வேறு ‘விசிஷ்டம்‘ (विशिष्टम्) என்பதை இப்பாசுரத்தில் தெளிவுப்படுத்துகிறார்..!!

விசேஷ அர்த்தங்கள்:

(1) காரணம் ஒன்று அதன் காரியம் பலவானது

முந்தைய பாசுரத்தில் ‘ப்ரக்ருதி மண்டலம்’ (प्रकृति मण्डलम्) என்றால் என்ன என்பதை பார்த்தோம். இது உண்டாவதற்கு காரணமானவன் யார்..? இவையனைத்திற்கும் காரணம் பரப்ரும்மமாகிய (परब्रह्म) அந்த பகவான் ஒருவனே..! இந்த ப்ரக்ருதி மண்டலத்தில் விவிதமான லோகங்கள், பல விதமான வஸ்துக்கள் எல்லாம் நிறைந்துள்ளன. இவையெல்லாம் என்ன..? என்று கேட்டால், இவையெல்லாம் அந்த பரப்ரும்மத்தின் காரியம் எனப்படும்.

அதனால்தான் காரணமான பரப்ரும்மத்திடமிருந்து காரியமான இவ்வுலகம் தோன்றிற்று என்கிறது வேதம் தைத்தரீய உபநிஷத்திலே!.

यतो वा इमानि भूतानि जायन्ते । येन जातानि जीवन्ति । 
यत्प्रयन्त्यभिसंविशन्ति । तद्विजिज्ञासस्व । तद्ब्रह्मेति ॥

யதோ வா இமானி பூதானி ஜாயந்தே | யேன ஜாதானி ஜீவந்தி | 
யத்ப்ரயந்த்யபிஸம்விஶந்தி | தத்விஜிஜ்ஞாஸஸ்வ | தத்ப்ரஹ்மேதி ||

என்கிறது. அதாவது “எதிலிருந்து இந்த உயிர்கள் அனைத்தும் பிறக்கின்றனவோ; பிறந்த அவை எதனால் வாழ்கின்றனவோ; முடிவில் அவை எதைச் சென்றடைந்து அதனுள் ஒடுங்குகின்றனவோ—அதை அறிய முற்படுவாயாக (தத்விஜிஜ்ஞாஸஸ்வ). அதுவே பிரம்மம்” என்கிறது.

வேதாந்திகள் இதனை தடஸ்த லக்ஷணம் (तटस्थ लक्षणम्) என்று சொல்வார்கள் —அதாவது, பிரம்மத்தை அதன் சார்புப் பண்புகளின் (பிரபஞ்சத்தின் படைப்பு, காத்தல் மற்றும் ஒடுக்கம்) வாயிலாக மறைமுகமாக வரையறுப்பது – ஒன்றைக் கொண்டு மற்றதை அறிவது.

அதுமட்டுமல்ல காரியமான இப் ப்ரபஞ்சத்தை கொண்டு காரணமாகிய ப்ரப்ரம்மத்தை தெரிந்து கொள் என்கிறது சாந்தோக்ய உபநிஷத்.

यथा सोम्यैकेन मृत्पिण्डेन सर्वं मृन्मयं विज्ञातं 
स्याद्वाचारम्भणं विकारो नामधेयं मृत्तिकेत्येव सत्यम् ॥ 

யதா ஸோம்யைகேன ம்ருத்பிண்டேன ஸர்வம் ம்ருன்மயம் விஜ்ஞாதம் 
ஸ்யாத்வாசாரம்பணம் விகாரோ நாமதேயம் ம்ருத்திகேத்யேவ ஸத்யம் ||

“எப்படி ஒரு களிமண் உருண்டையை அறிந்துகொள்வதன் மூலம் களிமண்ணால் செய்யப்பட்ட அனைத்தையும் அறிந்துகொள்ள முடிகிறதோ—அதன் மாற்றங்கள் (பானை போன்ற வடிவங்கள்) யாவும் வெறும் பேச்சளவிலான பெயர்களே தவிர வேறில்லை, உண்மையில் அது களிமண் (காரணம்) என்பதே சத்தியமாகும்.” என்று அழகாக இவை அனைத்திற்கும் காரணம் பரப்ரம்மாகிய பகவான் ஒருவனே என்கிறது.

அதனால் பகவானே காரணமாகவும், காரியமாகவும் இருக்கிறான். இந்த தத்துவத்தை ஆழ்வார் ‘ஆய் நின்ற அவரே‘ என்று சொல்கிறார். ‘காரணமும் அவனே, இந்த காரியமும் அவனே; வாரணந்தனை காக்க வந்த நாரணனும் அவனே..!’ என்கிற ப்ரபலமான பாடல் வரிகள் நம்ஸ்வாமிக்கு மிகவும் பிடித்தது, இந்த தத்துவத்தை அழகாக விளக்குகிறது..

அதனால், நாம் காணக்கூடிய இந்த லோகமானது, ப்ரக்ருதியானது பகவானுடய காரியம்; இவையனைத்திற்கும் காரணமாய் இருப்பவன் அந்த பகவான் ஒருவனே என்பது இந்த பாசுரத்தின் முதல் விசேஷார்த்தம்.

(2) அசேதனங்கள் அதாவது உயிரற்ற பொருள்களெல்லாம் ஸ்வருபத்தில் மாறுபாடு அடையும்.

நாம் தினமும் நடைமுறையில் பார்க்கும் விஷயம் இது. இந்த உலகமானது மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. பஞ்சு அழிகிறது. அது நூலாக மாறுகிறது. நூல் அழிகிறது மாறுகிறது. அது வஸ்த்ரமாகிறது அதாவது துணியாகிறது.

களிமண் அழிகிறது. பானையாக மாறுகிறது. அங்கு ஒரு குழந்தை வருகிறது. அந்த பானையை ஓங்கி ஒரு கொம்பால் அடிக்கிறது. இப்பொழுது அது பானையாக இல்லை, சுக்கு நூறாக உடைந்து ஒட்டான்சல்லியாக மாறி நிற்கிறது.

நம் சரீரத்திலேயும் மாறுபாடு ஏற்படுகிறது. குழந்தையிலிருந்து ஆரம்பித்து முதிய வயது வரை மாறுதல் அடைந்துகொண்டே வருகிறது. பால்யம், யௌவனம், கிழட்டுத் தன்மை என்று பல மாறுதல்கள்.

ஒருநாள் இதனுள்ளே இருக்கும் ஆத்மா வெளிக்கிளம்பியவுடன் கீழே விழுந்து விடுகிறது. பஞ்ச பூதங்களில் கலந்துவிடுகிறது.

அதனால் அசேதனம் என்று சொல்லப்படும் உயிறற்ற வஸ்த்துக்கள் எல்லாம் ஸ்வருபத்தில் – உருவத்தில் மாறுதல் அடைந்துக்கொண்டே இருக்கின்றன.

அப்படிப்பட்ட மாறுதல் அடையும் இந்த அசேதன வஸ்துக்களையெல்லாம் ஆழ்வார் இந்த பாசுரத்திலே ‘அது இது உது எது‘ என்று குறிப்பிடுகிறார்..

அதனால் அசேதனங்கள் அதாவது உயிரற்ற பொருள்களெல்லாம் ஸ்வருபத்தில் மாறுபாடு அடையும் என்பது இப்பாசுரத்தில் காட்டித்தரப்படும் இரண்டாவது விசேஷார்த்தம்.

(3) ஆத்மாவிற்கு ஸ்வரூபத்தில் பரிமாணம் – வித்தியாஸம் கிடையாது.

ஆத்மா எல்லாம் ஒரே மாதிரி இருக்கும். அதாவது அரிசி என்பதின் உருவத்தை நாம் உதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டால், அதன் உருவம் ஒரே மாதிரி இருக்கிறதல்லவா. அது போன்று ஆத்மாவின் உருவம் பார்ப்பதற்கு ஒரே மாதிரி இருக்கும்.

முக்காலமும் உணர்ந்த ஞானி ஒருவர் தன் ஆஸ்ரமத்தின் வாசலில் அமர்ந்து இருந்தார். அங்கு அந்த தேசத்து ராஜா தன் மகனுடன் வேட்டைக்கு வந்திருந்தான். அவன் தன் மகனுடன் அந்த ஞானியை வணங்கி தன் மகனை அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தினான். அந்த ஞானி அந்த இளவரசனை மேலும் கீழும் பார்த்து ‘பன்றி’ என்றார்.! உடனே ராஜாவிற்கு மஹா கோபம் வந்துவிட்டது. அதற்குள் அவனுடன் வந்த சேனாதிபதி உடைவாளை கையில் எடுத்துவிட்டார் அந்த ஞானியின் தலையை சீவுவதற்காக.

ராஜா தன் சேனாதிபதியை சமாதனப்படுத்தி, பின் ஞானியை பார்த்து ‘ஏன் ஸ்வாமி என் மகனை பன்றி என்று வைதீர்கள் ?’ என்றான்.

அதற்கு அந்த ஞானி ‘இவன் இப்பொழுது வேண்டுமானால் உன் மகன். ஆனால் முன் ஜன்மத்தில் இவன் இந்த ஆஸ்ரமத்திற்கு அருகில் பன்றியாக இருந்தவன். அதன் நினைவிலே அவ்வாறு அழைத்துவிட்டேன்’ என்றார்.

உண்மையில் அந்த பன்றியின் உள்ளே இருந்த ஆத்மாவிற்கு இப்பொழுது மனித சரீரம் கிடைத்திருக்கிறது. ஆத்மாவில் வித்தியாஸம் இல்லை சரீரத்தில்தான் வித்தியாஸம்.

இதை ஆழ்வார் ‘அவன் இவன் உவன் எவன், அவள் இவள் உவள் யெவள்‘ என்று சரீரத்தை சொல்கிறார். ஆத்மாவில் ஆணான ஆத்மா, பெண்ணான ஆத்மா என்று கிடையாது.

அதனால், ஆத்மாவிற்கு ஸ்வரூபத்தில் பரிமாணம் – வித்தியாஸம் கிடையாது என்பது இப்பாசுரத்தில் காட்டித்தரப்படும் மூன்றாம் விசேஷார்த்தம்.

(4) ஆத்மாவிற்கு ஞானத்திலே வித்தியாஸம் உண்டு

ஆத்மாக்கள் எல்லாம் காண ஒரே மாதிரி இருந்தாலும் அவற்றின் கர்ம வினைகளுக்கு ஏற்ப ஞானத்தில் வித்தியாஸம் இருக்கும், ஞானம் விரிவடையும், குறுகும்.

ஒருவரை மஹான் என்கிறோம். அவரா அவர் பிறவியிலேயே பெரிய இசை மேதை என்கிறோம். இன்னொருவரைப் பார்த்து ‘அவரா… அவர் பத்து வருஷமா சங்கீதம் கத்துக்கொண்டு இருக்கிறார், இன்னும் ஸ ரி க ம தாண்டவில்லை’. என்கிறோம்.

இது ஞானத்தில் ஏற்படும் வித்தியாசம். அந்த ஞானமுள்ள ஆத்மா உள்ள சரீரங்களை ‘அவர் இவர் உவர் எவர்‘ என்கிறார் ஆழ்வார்.

பகவத் கீதையில் பகவான் க்ருஷ்ணன்

लोकेऽस्मिन् द्विविधा निष्ठा पुरा प्रोक्ता मयानघ ।
லோகேஸ்மிந் த்4விவிதா3 நிஷ்டா புரா ப்ரோக்தா மயாநக3 |

என்கிறான். அதாவது இவ்வுலகத்திலுள்ளவர்கள் அனைவரும் எல்லா விதத்திலும் ஒரே ரீதியில் இருப்பவர்களல்ல. ஒருவனுக்கு உள்ள தகுதி மற்றவனுக்கு இருக்காது. ஒருவன் விரும்புவதை மற்றொருவன் விரும்பமாட்டான் என்கிறான். இதற்கான காரணங்களில் முக்கியமானது கர்ம வாசனையினால் ஆத்மாவிற்கு ஏற்படும் ஞான வித்தியாசங்கள்.

அதனால், ஆத்மாவிற்கு ஞானத்திலே வித்தியாஸம் உண்டு என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் நான்காம் விசேஷார்த்தம்

(5) நல்லவை, தீயவை, கடந்தவை, வருபவை எல்லாம் பகவானுடைய அதீனங்களே

இந்த உலகத்திலே சில பொருள்களை நல்ல வஸ்துக்கள் என்கிறோம். சிலவற்றை தோஷமுள்ளவை என்கிறோம். அவையெல்லாமும் பகவத் அதீனங்களே. அவற்றில் உள்ள நிறை குறைகள் பகவானிடம் ஒட்டாது.

ஸூரியனுடைய ஓளியானது ஒரு கோபுரத்தின் மேல் விழுகிறது. ஒரு குப்பை மேட்டிலும் விழுகிறது. அதனால் ஸூரியனுக்கு தோஷம் ஏற்படுகிறதா.? என்றால்.. இல்லையே. அதுபோன்று, இந்த ப்ரக்ருதி மண்டலத்தில் உள்ள பொருள்கள், உயர்ந்தவை, தாழ்ந்தவை எல்லாம் பகவானுடையதேயானாலும், அவற்றின் பெருமைகள், தோஷங்கள் அவனிடம் ஒட்டாது. அதை இங்கு ஆழ்வார் ‘நலம் அவை தீங்கு அவை‘ என்கிறார்.

அது போன்று, ஒருவர் ‘இந்த புதிய வீடு வாங்கி இருக்கிறேன்’ என்றார். ஏற்கனேவே இருந்ந்த வீட்டை விற்றுவிட்டேன் என்கிறார். அதனால் அந்த வீடு என்னுடையதில்லை என்கிறார்.

இப்பொழுது என்ன ஆயிற்று. அந்த பழைய வீடு இப்பொழுது அவருடையதில்லை என்று ஆகிறது. இன்னும் கொஞ்சம் பணம் சேர்த்திருக்கிறேன், அடுத்த மாதம் புதிய வீடு வாங்கப்போகிறேன் என்கிறார். அடுத்த மாதம் முதல் அந்த புதிய வீடு அவருடையது என்கிறார். இவ்வாறு மாறுதல் அடைகிறது நம் சொந்தம் என்று சொல்லப்படக்கூடிய பொருள்கள் எல்லாம்.

ஆனால், பகவானுக்கு அதீனத்தில் மாறுபாடு காலத்தினால் கிடையாது என்பதை ‘ஆமவை, ஆயவை‘ என்கிறார் ஆழ்வார். அது போன்று ‘வீமவை இவை உவை எவை‘ என்பதன் மூலம் ஒரு பொருள் இன்றொன்றாக மாறுவதனால் இன்னொருவருடையதாகாது என்கிறார். எப்பொழுதும் எந்த நிலையிலும் பகவானுடையதே என்கிறார்.

அதனால், நல்லவை, தீயவை, கடந்தவை, வருபவை எல்லாம் பகவானுடைய அதீனங்களே என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் ஐந்தாவது விசேஷார்த்தம்.

(6) எல்லாமும் அவனே எல்லாவற்றினுள்ளேயும் அவனே

விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாம ஆரம்பத்திலேயே பீஷ்மாச்சார்யார், ‘விஶ்வம் (विश्वं), விஷ்ணு: (विष्णुः)” என்ற முதல் இரண்டு திருநாமங்கள் மூலம் ‘பகவான் எல்லாவுமாகவும் இருக்கிறான், எல்லாவற்றினுள்ளேயும் இருக்கிறான்” என்கிற உயர்ந்த தத்துவத்தை தெரியப்படுத்துகிறார்.

இதற்கு உயர்ந்த ‘நாராயண தத்வம்‘ (नारायण तत्त्वम्) என்று பெயர். ‘எவனொருவன் இப்ப்ரபஞ்சமாகவும், இதன் பொருள்கள் அனைத்திற்கும் உள்ளேயும் இருக்கிறானோ அவன்தான் நாராயணன்” என்கிற தத்வமானது ‘விஶ்வம், விஷ்ணு:’ என்கிற திருநாமங்கள் மூலம் காட்டித்தரப்படுகின்றன.

இந்த விசேஷ தத்வத்தை நமக்கு நன்கு உணர்த்துவதற்காக ‘ஆத்ம சரீர பாவத்தை‘ (आत्म शरीर भाव) பல படியாக சொல்கிறார் ஆழ்வார் இந்த பாசுரத்திலே. ஏனென்றால் பகவானை உணர்வதற்கு அதாவது பகவான் அந்தர்யாமியாக இருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்துகொள்வதற்கு ஆத்ம ஞானம் என்பது மிகவும் முக்கியம்.

ஒருவர் விலை உயர்ந்த ரத்தினத்தை ஒரு பட்டுத்துணியில் மூடி பத்திரமாக வைத்து இருந்தார். ஒரு நாள் அந்த வைரம் காணவில்லை. அவர் எதை தேடுவார் முதலில்..? அந்த பட்டுத்துணியைத்தான் தேடுவார். ஏனென்றால் வைரமானது அந்த பட்டுத்துணியில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருப்பதினால். அது போன்று இந்த ஆத்மாவுக்கு அந்தராத்மாவாக பகவான் இருக்கிறான். அவனை அறிய முதலில் இந்த ஆத்ம ஞானம் கைவர வேண்டும்.

அதனால், ‘எல்லாமும் அவனே எல்லாவற்றினுள்ளேயும் அவனே’ என்கிற மிக உயர்ந்த நாராயண தத்வம் இப்பாசுரத்தில் காட்டித்தரப்படும் ஆறாவது விசேஷார்த்தம்.

(7) முதல் பதம் நாம் கடைசி பதம் அவர். நாம் அவர் ~ அவர் நாம் என்று சேர்த்து அனுபவிக்கலாம்

இந்த நான்காம் பாசுரத்தின் முதல் பதம் நாம். கடைசி பதம் அவர். இவை இரண்டையும் சேர்த்து ‘நாம் அவர்‘ மற்றும் ‘அவர் நாம்‘ என இரண்டு வாக்கியங்களாக அமைத்து பொருள் காணலாம்.

முதல் வாக்கியமான, நாம் அவர் என்று சொல்லும் பொழுது ‘நாமும் நம்மைச் சேர்ந்த வஸ்துக்களும் அவனுடையது’ என்கிறார். இதை ஸ்வாமி தேஶிகன் ந்யாஸ தசகத்திலே ‘மாம் மதீயம் ச நிகிலம் சேதநா சேதநாத்மகம்‘ என்கிறார் அதாவது ‘யான் என்னுடையது எல்லாம் உன்னுடையது’ என்பது தேரிய பொருள்

அவரே நாம் என்று சொல்லும்பொழுது இவையெல்லாம் அவனுடைய சரீரங்கள் என்று சொல்கிறார். இங்கு நாம் என்கிற ஆத்மாவும் என்னுடையது என்று சொல்கிற சரீரமும் பகவானுக்கு சரீரம் அவன் அதீனம் என்று உணர்ந்தும்படியாக அமைந்திருக்கும் அழகை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

பகவான் பகவத் கீதை 13ம் அத்தியாயத்தில் இந்த ஆத்ம-சரீர பாவத்தை விசேஷமாகச் சொல்கிறான்

क्षेत्रज्ञं चापि मां विद्धि सर्वक्षेत्रेषु भारत । 
क्षेत्रक्षेत्रज्ञयोर्ज्ञानं यत्तज्ज्ञानं मतं मम ॥

க்ஷேத்ரஜ்ஞம் சாபி மாம் வித்தி ஸர்வக்ஷேத்ரேஷு பாரத | 
க்ஷேத்ரக்ஷேத்ரஜ்ஞயோர் ஜ்ஞாநம் யத்தத்ஜ்ஞாநம் மதம் மம || (கீதை 13.3)

பொருள்: “பரதகுலத்தில் உதித்த அர்ஜுனா! எல்லா உடல்களிலும் (க்ஷேத்திரங்களிலும்) உள்ள ஜீவாத்மாவிற்கு (க்ஷேத்திரக்ஞனுக்கு) உள்ளுயிராக, அந்தர்யாமியாக இருப்பவன் நானே என்பதை அறிவாயாக. உடலையும் (க்ஷேத்திரம்), உடலை அறிந்த ஜீவாத்மாவையும் (க்ஷேத்திரக்ஞனையும்), அவற்றுக்குள் உறையும் பரமாத்மாவான என்னையும் பற்றிய இந்தத் தெளிவான அறிவே உண்மையான ஞானம் என்பது என் உறுதியான முடிவாகும்.”

விளக்கம்: அர்ஜுன, எல்லாச் சரீரங்களிலும் அறிபவனாக விளங்கும் ஜீவாத்மாவும் நானே என்பதை நீ தெரிந்துகொள். சரீரத்தையும் ஆத்மாவையும் உள்ளது உள்ளவாறு அறிவதே அறிவாகும் என்பது என் கருத்து என்கிறான் கண்ணன்.

• சரீரம் வேறு, ஆத்மா வேறு என்பதில் வைதிகர்களுக்கு எவ்வித கருத்து வேற்றுமையும் இருக்காது.
• நம் சரீரம் நம்மால் தாங்கப்பெற்றும், நம்மால் நியமிக்கப்பெற்றும், நமக்கு சேஷமாகவும் இருக்கிறபடியால் அது நமக்குச் சரீரமாக இருக்கிறது.
• அதே போல் பகவானால் தரிக்கப்பெற்றும், நியமிக்கப்பெற்றும், அவனுக்கே சேஷமாகவும் இருக்கிறபடியால் அந்தப் பகவானுக்கு நாமும் சரீரங்களே.
• நமக்கும் அவன் ஆத்மா; நம் சரீரத்துக்கும் அவன்தான் ஆத்மா.
• ‘ய: ப்ருதிவ்யாம் திஷ்டந்….ய ஆத்மதி திஷ்டந்‘ என்கிற உபநிஷத் வாக்கியம் கூறுவது போல், பூமி முதலிய அசேதன வஸ்துக்களில் உள்ளும் புறமும் பகவான் வியாபித்து அவற்றுக்கு ஆத்மாவாக இருப்பது போல், ஜீவதத்துவத்திலும் வ்யாபித்துச் சேதனர்களுக்கும் ஆத்மாவாக இருக்கிறான்.
• ஆகையால் இந்த ஸ்லோகத்தில் பகவான் ஆத்மா, ஜகத் சரீரம் என்ற ஸம்பந்தமே (ஸரீராத்ம பாவமே) கூறப்பட்டுள்ளது.

இந்த உயர்ந்த தத்துவத்தை உணர்ந்துவிட்டால், “நான் செய்கிறேன்”, “இது என்னுடையது” என்ற அகங்காரமும், மமகாரமும் நம்மை விட்டு அடியோடு அகன்றுவிடும். நாமும் அவனுடைய உடைமை, நம் உடலும் அவனுடைய உடைமை என்கிற பரம ரகசியத்தை உணர்ந்து, அந்தப் பரமாத்மாவே நமக்கு உற்ற துணை என்று அவன் துயரரு சுடரடிகளில் பூரணமாகச் சரணடைவதே (प्रपत्ति – ப்ரபத்தி) உண்மையான ஞானம்..! என்பதுதான் இந்த பாசுரத்தில் ‘அவரே நாம்‘ என்கிற வாக்கியத்தின் மூலம் காட்டித்தரப்படும் விசேஷ அர்த்தம்.

ஆக, நாமும் நம்மைச் சேர்ந்த வஸ்துக்களும் அவனுடையது என்று உணர்ந்து அந்தப் பரமாத்மாவே நமக்கு உற்ற துணை என்று அவன் துயரரு சுடரடிகளில் பூரணமாகச் சரணடைந்தோற்கு குறையொன்றுமில்லையே..!!

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் தேஶிகன் அழகியஶிங்கர் திருவடிகளே ஶரணம்
நம்ஸ்வாமி திருவடிகளே ஶரணம்

ஸ்ரீ:

திருவாய்மொழி

முதல் பத்து – முதல் திருவாய்மொழி

ஐந்தாம் பாசுரம்

மூல பாடம்:

அவரவர் தமதமது அறிவறி வகைவகை
அவரவ ரிறையவர் எனவடி யடைவர்கள்
அவரவ ரிறையவர் குறைவில ரிறையவர்
அவரவர் விதிவழி அடைய நின்றனரே

பத பாடம்:

அவர் அவர் | தமதமது | அறிவு | அறி | வகைவகை |
அவரவர் | இறையவர் என | அடி அடைவர்கள் |
அவரவர் இறையவர் | குறைவு இலர் | இறையவர் |
அவரவர் | விதிவழி | அடைய | நின்றனர் |

விளக்க உரை:

நான்காம் பாசுரத்திலே ஆழ்வார் எல்லா பொருள்களும் அவற்றின் ஸ்வரூபமும் பகவானுடையது, எல்லாம் அவனுடைய அதீனம் என்றார். இங்கு ஐந்தாம் பாசுரத்தில் அவற்றின் ஸ்திதியும் அதாவது அவற்றின் ரக்ஷணம் (रक्षण) என்கிற காத்தலும் பகவானுடையதே என்கிறார்.

இவ்வுலகத்தில் அவரவர் தங்கள் தங்கள் குணங்களைப் பொருத்து பலவிதமான கோரிக்கைகளுடன் அதை அளிக்கக்கூடிய பல விதமான தெய்வங்களை வேண்டுவர். ஆரோக்கியம், ஐஸ்வர்யம், பணம், குழந்தை பேறு என்று பல கோரிக்கைகள் எல்லொருக்கும் உண்டு. அவற்றை அளிக்கக்கூடிய சக்தி படைத்த தெய்வங்களும் எத்தனையோ உண்டு. அந்த அந்த தெய்வங்களை வேண்டுவதற்கு வகை வகையான முறைகளும் உள்ளன. அதனால் சிலர் த்யானத்தினாலும், சிலர் யஜ்ஞங்களினாலும், சிலர் அர்ச்சனையினாலும், மற்றும் சிலர் நாம சங்கீர்த்தத்தினாலேயும் தங்கள் இஷ்ட தெய்வங்களை வேண்டிக்கொள்வர்.

இங்கு ஆழ்வார் இதர தெய்வங்கள் அனைத்திற்கும் அந்தர்யாமியாக (अन्तर्यामि) அதாவது உள்ளீடாக இருந்து, அந்த தெய்வங்களுக்கு பலன் அளிக்கும் சக்தியைக் கொடுத்து அதன் மூலம் கோருகிறவர்களுக்கு பலன் அளிப்பவன் பகவான் நாராயணன் ஒருவனே என்கிறார். அதனால் பகவான் ஒருவனே ரக்ஷகன் ஆகிறான், காக்கும் கடவுள் என்பது இந்த ஐந்தாம் பாசுரத்தின் தேரிய பொருள்.

விசேஷ அர்த்தங்கள்:

(1) எல்லாவற்றிற்கும் அந்தராத்மாவாக இருந்து அவற்றை ரக்ஷிப்பவன் பகவான் ஒருவனே

நம்மை இவ்வுலகத்தில் ரக்ஷிப்பவன் பகவான் ஒருவனே. உதாரணத்திற்கு சூரியனுடைய சக்தியினால்தான் நமக்கு உயிர் வாழ்வதற்கு ப்ராண வாயுவும், ஆரோக்கியத்திற்கும், நன்கு செயல்படுவதற்கும் உணவுப் பொருட்கள் கிடைக்கிறது. சூரியன் இல்லாமல் நாம் இல்லை. அதுபோன்று சந்திரன் இல்லாமல் ருதுக்கள் இல்லை. அதனால் காய், கனிகள் மற்றும் கிழங்குகள் எல்லாம் சந்திரனுடைய சக்தியினால் கிடைக்கின்றன.

ஆனால் வேதமானது சூரியனுக்கும், சந்திரனுக்கும், நட்சத்திரங்களும் சொந்தமாக சக்தி கிடையாது. சொந்தமாக ஒளி கிடையாது என்கிறது. அவையெல்லாம் பகவானிடத்திலிருந்துதான் ஒளியையும், அதனால் சக்தியையும் பெறுகின்றன என்பதை உபநிஷத்

न तत्र सूर्यो भाति न चन्द्रतारकम्
नेमा विद्युतो भान्ति कुतोऽयमग्निः ।
तमेव भान्तमनुभाति सर्वम्
तस्य भासा सर्वमिदं विभाति ॥

ந தத்ர ஸூர்யோ பாதி ந சந்த்ரதாரகம்
நேமா வித்யுதோ பாந்தி குதோऽயமக்னி: |
தமேவ பாந்தமனுபாதி ஸர்வம்
தஸ்ய பாஸா ஸர்வமிதம் விபாதி ||

என்கிறது.

“அங்கு சூரியன் ஒளிர்வதில்லை; சந்திரனும் நட்சத்திரங்களும் ஒளிர்வதில்லை; இந்த மின்னல்களும் அங்கு பிரகாசிப்பதில்லை; அப்படியிருக்க, இந்த சாதாரண நெருப்பு எப்படி ஒளிரும்? அவன் (பகவான்) ஒளிர்வதாலேயே மற்ற அனைத்தும் அவனைப் பின்தொடர்ந்து ஒளிர்கின்றன; அவனுடைய ஒளியாலேயே இவ்வுலகம் முழுவதும் பிரகாசிக்கிறது” என்கிறது உபநிஷத்.

அதனால் எல்லாவற்றிற்கும் சக்தியைக் கொடுப்பவன் பகவான்தான். எல்லாவற்றிற்கும் அந்தராத்மாவாக (अन्तरात्मा) இருந்து அவற்றை ரக்ஷிப்பவன் பகவான் ஒருவனே என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் முதல் விசேஷார்த்தம்

(2) ஸர்வ பதார்த்தங்களின் ரக்ஷகனாய் இருப்பதால் பகவான் ஸர்வேச்வரன் என போற்றப்படுகிறான்

சாஸ்திரம் சொல்கிறது

न सम्पदां समाहारे विपदां विनिवर्तने । 
समर्थो दृश्यते कश्चित् तं विना पुरुषोत्तमम् ॥ 
नहि पालनसामर्थ्यम् ऋते सर्वेश्वरं हरिम् ।

ந ஸம்பதாம் ஸமாஹாரே விபதாம் விநிவர்த்தநே |
ஸமர்த்தோ த்ருஶ்யதே கஶ்சித் தம் விநா புருஷோத்தமம் ||
நஹி பாலநஸாமர்த்யம் ருதே ஸர்வேஶ்வரம் ஹரிம் |

என்று. “ எல்லா நன்மைகளையும் தரக்கூடியவன், விரோதிகளை போக்கவல்லவன் புருஷோத்தமனான (पुरुषोत्तम – Purushottama) ஹரி ஒருவனே. மற்றவர்களுக்கு இந்த ரக்ஷகத்வம் கிடையாது” என்கிறது.

வேதம் அவனே ஸர்வேஸ்வரன் (सर्वेश्वर) என்கிறது நாராயண ஸூக்தத்திலே

यद्वेदादौ स्वरः प्रोक्तो वेदान्ते च प्रतिष्ठितः । 
तस्य प्रकृतिलीनस्य यः परः स महेश्वरः ॥

யத்வேதாதௌ ஸ்வர: ப்ரோக்தோ வேதாந்தே ச ப்ரதிஷ்டித: | 
தஸ்ய ப்ரக்ருதிலீநஸ்ய ய: பர: ஸ மஹேஶ்வர: ||

என்கிறது.

“வேதங்களின் தொடக்கத்தில் எந்த ஓர் அக்ஷரம் (ஓம் எனும் பிரணவம்) உச்சரிக்கப்படுகிறதோ, வேதங்களின் முடிவான உபநிஷத்துகளில் எந்த அக்ஷரம் நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளதோ, பிரபஞ்சத்தின் மூலமான பிரகிருதியில் ஒடுங்கும் அந்தப் பிரணவத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவன் எவனோ அவனே ஸர்வேஸ்வரன்” என்கிறது.

அதனால், சர்வ பதார்த்தங்களின் ரக்ஷகனாய் இருப்பதால் பகவானே ஸர்வேச்வரன் என போற்றப்படுகிறான் என்பது இப்பாசுரத்தில் காட்டித்தரப்படும் இரண்டாம் விசேஷார்த்தம்

(3) ஒவ்வொருவரும் இவ்வுலகத்தில் குணம், ருசி, ஞானம், எதிர் பார்க்கும் பலன் இவற்றால் வேறுபட்டிருப்பர்

ப்ரக்ருதி (प्रकृति) என்கிற தத்துவத்திலிருந்து தோன்றியது இந்த ப்ரபஞ்சம். இதில் மூன்று குணங்கள் கலந்து இருக்கும். அவற்றிற்கு ஸத்வம், ரஜஸ், தமஸ் (सत्त्व, रजस्, तमस्) என்று பெயர். ஒவ்வொரு வஸ்த்துக்களும் இவ்வுலகத்தில் இம்மூன்று குணங்ளையும் கொண்டிருக்கும். அவற்றின் விகிதம் – அளவு ஒவ்வொரு பொருட்களிலும் வேறு வேறாக இருக்கும். நாம் ஸத்வ குணம் அதிகமாக உள்ள உணவு பதார்த்தங்களை உட் கொண்டால் ஸத்வ குணம் வளரும். அது போன்று மற்றைய குணங்கள்.

நாம் பகவத் கீதையில் பகவான் கண்ணன் சொன்ன ‘ஞான நிஷ்டையில்’ (ज्ञान निष्ठा) யதமான ஸம்ஜ்யை என்பதை பார்த்தோம். அதிலே இரண்டாவது நிலை வ்யதிரேக ஸம்ஜ்ஞை என்பது. பகவான் சொல்கிறான்

यः सर्वत्रानभिस्नेहस्तत्तत्प्राप्य शुभाशुभम् ।
नाभिनन्दति न द्वेष्टि तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥

ய: ஸர்வத்ராநபிஸ்நேஹ: தத் தத் ப்ராப்ய ஶுபாஶுபம் |
நாபிநந்ததி ந த்வேஷ்டி தஸ்ய ப்ரஜ்ஞா ப்ரதிஷ்டிதா ||

இதிலே தகாத விஷயங்களிலே ஆசையை விலக்குவது, அதற்கான முயற்சிகளை செய்வது என்பது ஞான நிஷ்டையின் இரண்டாவது நிலை என்கிறான் கண்ணன். கண்ட கண்ட இடங்களில் கண்ட கண்ட உணவை உட்கொண்டால் ரஜோ குண, தமோ குணங்கள் அதிகமாகும். அதனால் அதிகமாக மண்ணாசை, பொன்னாசை, பெண்ணாசை போன்றவை ஏற்படும். அதனால் பல பல தவறுகளை செய்து மறுபடியும் பல பிறவிகளை அடைந்து இவ்வுலகில் துன்புறுவர். அதனால் வ்யதிரேக ஸம்ஜ்ஞை என்பதில் ஆகார நியமத்துடன் இருத்தல் என்கிற நிஷ்டையும் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

இங்கு ஆழ்வார் ‘அவரவர் விதிவகை‘ என்கிறார்.

இவ்வுலகில் ஒவ்வொருவரும் குணம், ருசி, ஞானம், எதிர் பார்க்கும் பலன் இவற்றால் வேறுபட்டிருப்பர் என்று காட்டித்தரப்படுவது இப்பாசுரத்தின் மூன்றாம் விசேஷார்த்தம்

(4) இப்ருக்ருதியிலே பல விதமான தெய்வங்கள் உண்டு. அவற்றிற்கு அவற்றின் பதவியின் படி ப்ரத்யேக சக்தியும் உண்டு.

ஒவ்வொரு தெய்வத்திற்கும் சில ப்ரத்யேக சக்திகள் உண்டு. வருணனுக்கு மழையை கொடுக்கும் சக்தி உண்டு. ஆனால் அக்னிக்கு உண்டான தகிக்கும் சக்தி வருணனுக்கு கிடையாது. அது போன்று ஒவ்வொரு தெய்வமும். அதை ஆழ்வார் ‘அவரவர் இறையவர் குறைவு இலர்‘ என்கிறார்

அதனால் இப்ருக்ருதியிலே பல விதமான தெய்வங்கள் உண்டு. அவற்றிற்கு அவற்றின் பதவியின் படி ப்ரத்யேக சக்தியும் உண்டு என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் நான்காம் விசேஷார்த்தம்.

(5) இதர தெய்வங்களுக்கு உள்ளிடாக இருந்து பலனை கொடுப்பவன் பகவான் நாராயணன் ஒருவனே

எல்லா சக்திகளையும் உடையவன் நாராயணன் ஒருவனே என்கிறார். அவன் ஒருவனே மற்றைய எல்லா தெய்வங்களுக்கும் சக்தியை அளித்து இந்த லோகத்தின் ஸ்திக்கு காரணமாய் இருக்கிறான் என்பதை ‘இறையவர் அவர் அவர் விதி வழி அடைய‘ என்கிறார்.

பகவான் ஒருவனே இதர தெய்வங்களுக்கும் உள்ளிடாக இருந்து பலனை கொடுப்பவன் என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் ஐந்தாம் விசேஷார்த்தம்

(6) மற்ற கோரிக்கைகள் எதுவும் இல்லாமல் பகவானுடைய ப்ரீதியை மட்டும் கோருபவர்கள் சுத்த ஸாத்விகர்கள் எனப்படுவர்

மோக்ஷத்தை (मोक्ष) அளிக்கக்கூடிய எம்பெருமானை ஆச்ரயித்து எதையும் கோராதவரையும், அவ்வெம்பெருமானிடம் ப்ரதி ப்ரயோஜனம் எதிர் பாராதவர்கள் சுத்த ஸாத்விகர்கள் (शुद्ध सात्त्विक). ரஜோ குணத்தால் தமோ குணத்தால் வரும் தோஷங்கள் அவர்களை அண்டாது. மறந்தும் புறம் தொழா மாந்தர் என்கிறார் ஆழ்வார்.

அதனால் பகவானுடைய ப்ரீதியை மட்டுமே கோர வேண்டும் என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் ஆறாம் விசேஷார்த்தம்.

(7) முதல் பதம் கடைசி பதம் சேர்த்து அவர் நின்றனர் ~ நின்றனர் அவர் என பொருள் காணலாம்

அவர் நின்றனர் என்பதன் மூலம் ஜீவர்கள் தங்கள் பூர்வ ஜன்ம கர்ம வசத்தினால் அல்பமான பலன்களை விரும்புகின்றனர் என்கிறார்.

பகவான் க்ருஷ்ணன் பகவத் கீதை நான்காவது அத்தியாயத்தில்

काङ्क्षन्तः कर्मणां सिद्धिं यजन्त इह देवताः ।
क्षिप्रं हि मानुषे लोके सिद्धिर्भवति कर्मजा ॥

காங்க்ஷந்த: கர்மணாம் ஸித்திம் யஜந்த இஹ தேவதா: | 
க்ஷிப்ரம் ஹி மாநுஷே லோகே ஸித்திர்பவதி கர்மஜா ||

எல்லோருமே பயனில் விருப்பம் உள்ளவர்களாகத்தான் இருக்கின்றனர். “நாளை கிடைக்கும் மயிலைவிட (மோக்ஷம்), இன்று கிடைக்கும் காகமே (அற்ப பலன்கள்) சிறந்தது” என்கிறார்கள். அதனால் பலன் சீக்கிரம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக விவேகமற்று இந்திராதி தேவதைகளை ஆராதிக்கிறார்கள். இதர பலன்களில் ஆசையை விட்டு என்னையே விரும்பி, இந்திரன் முதலானோற்கு அந்தராத்மாவான என்னை ஆராதிப்பதில்லை என்கிறான் பகவான்.

அதனால் அவர் நின்றனர் என்பதன் மூலம் ஜீவர்கள் தங்கள் பூர்வ ஜன்ம கர்ம வசத்தினால் அல்பமான பலன்களை விரும்புகின்றனர் என்பது காட்டித்தரப்படுகிறது.

அடுத்து நின்றனர் அவர் என்பதன் மூலம், பகவானே அந்த தேவதைகள் மூலம் பலன் அளிக்கிறான், அதில் உறுதியாக உள்ளான் என்பதும் காட்டித்தரப்படுகிறது.

ஆக, பகவான்தான் அனைத்து தேவதைகளுக்கும் அந்தராத்மாவாக இருந்து அனைத்து பலன்களையும் அளிக்கிறான் என்பதை உணர்ந்து அவன் துயரறு சுடரடி பற்றுவோற்கு குறையொன்றுமில்லையே!!

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் தேஶிகன் அழகியஶிங்கர் திருவடிகளே ஶரணம்
நம்ஸ்வாமி திருவடிகளே ஶரணம்

ஸ்ரீ:

திருவாய்மொழி

முதல் பத்து – முதல் திருவாய்மொழி

ஆறாம் பாசுரம்

மூல பாடம்:

நின்றனரிருந்தனர் கிடந்தனர் திரிந்தனர்
நின்றிலரிருந்திலர் கிடந்திலர் திரிந்திலர்
என்றுமொரியல்வினர் எனநினைவரியவர்
என்றுமொரியல்வொடு நின்றவெந்திடரே

பத பாடம்:

நின்றனர் | இருந்தனர் | கிடந்தனர் | திரிந்தனர் |
நின்றிலர் | இருந்திலர் | கிடந்திலர் | திரிந்திலர் |
என்றும் | ஒர் இயல்வினர் | என நினைவு அரியவர் |
என்றும் | ஓர் இயல்வொடு நின்ற | எம் திடர் |

விளக்க உரை:

பகவான் இந்த உலகின் (लीलाविभूति – லீலா விபூதி) காரணமாகவும், காரியமாகவும் இருக்கிறான் என்பதை நான்காம் பாசுரத்தில் ஆழ்வார் ‘ஆமவை ஆயவை ஆய்நின்ற அவரே’ என்றார். அதனால் காரியமாகிய இப்பிரபஞ்சத்தின் ஸ்வரூபம் பகவத் அதீனம் என்பது தேர்ந்த பொருள்.

இந்த உலகின் ஸ்திதி – அதனை காத்தலும் பகவானுடைய அதீனமே என்பதை ஆழ்வார் ‘அவரவர் விதிவழி அடைய நின்றனரே’ என்று ஐந்தாம் பாசுரத்தில் எடுத்துரைத்தார்.

இங்கு ஆறாம் பாசுரத்தில் இந்த உலகத்தினுடைய ப்ரவ்ருத்தி நிவ்ருத்திகளும் (प्रवृत्ति निवृत्ति ), அதாவது இந்த ப்ரபஞ்சத்தின் செயல்பாடுகளும், செயலற்ற நிலைகளும் பகவானுடைய அதீனமே என்கிறார்.

விசேஷ அர்த்தங்கள்:

(1) நம் செயல்பாடுகள் அனைத்தும் பகவானுடைய அதீனம்

ஆழ்வார் இதற்கு முன் பாசுரத்தில் ‘நாம், அவன், இவன், உவன்’ என்று இவ்வுலகத்தில் இருப்பவர்களின் ஸ்வரூபத்தை சொல்லி அவையெல்லாம் பகவானின் அதீனமே என்றார்.

இந்த பாசுரத்தில் “நின்றனர், இருந்தனர், கிடந்தனர், திரிந்தனர்” என்பதன் மூலம் நம்முடைய ப்ரவ்ருத்தி (प्रवृत्ति), அதாவது அனைத்து செயல்பாடுகளும் பகவானுடைய அதீனமே என்கிறார்..

அதீனம் என்றால்… ?

அதீனம் (अधीन:) என்றால் தன்னிச்சையாக இயங்கும் திறன் இல்லாமல், முற்றிலுமாக ஒருவரின் கட்டுப்பாட்டில், அவரின் விருப்பத்தின்படியே இயங்குவது என்று பொருள்.

‘பகவத் அதீனம்’ (भगवदधीनम्) என்றால் ஜீவாத்மாக்களாகிய நாமும், நம் செயல்களும் முழுமையாகப் பகவானின் திருவுள்ளத்தில் (சங்கல்பத்தில்) அடங்கியுள்ளன என்பதை உணர்த்துகிறது.
நிற்பது, நடப்பது, இருப்பது, கிடப்பது எல்லாம் சேதனர்கள் (चेतन) அதாவது உயிருள்ளவை செய்யக்கூடிய செயல்கள். ஆனால், அந்தச் செயல்கள் அனைத்தும் கூட பகவத் சங்கல்பத்தினால் மட்டுமே செயல்பாடு அடைகின்றன என்பது இப்பாசுரத்தின் முதல் விசேஷார்த்தம்.

இந்த அதீன தத்துவத்தை ஸ்வாமி தேசிகன் தயாசதகம் முடிவில் விசேஷமாக சொல்கிறார்

वेदान्तदेशिकपदे विनिवेश्य बालं 
देवो दयाशतकमेतदवादयन्माम् । 
वैहारिकेन विधिना समये गृहीतं 
वीणाविशेषमिव वेङ्कटशैलनाथः ॥

வேதாந்ததேசிகபதே விநிவேச்ய பாலம் 
தேவோ தயாசதகமேததவாதயந்மாம் | 
வைஹாரிகேண விதிநா ஸமயே க்ருஹீதம் 
வீணாவிசேஷமிவ வேங்கடசைலநாத: || 
                               (தயாசதகம் 104)

“எதுவும் அறியாத சிறுவனான என்னை ‘வேதாந்த தேஶிகன்‘ என்கிற உயர்ந்த பீடத்தில் அமர்த்தி, திருவேங்கடமுடையான் (ஸ்ரீநிவாசன்) தன் திருவுள்ள உகப்பிற்காக, தகுந்த நேரத்தில் ஒரு சிறந்த வீணையைத் தன் கைகளில் எடுத்து வாசிப்பதைப் போல, என்னை ஒரு கருவியாகக் கொண்டு இந்த ‘தயாசதகம்’ என்னும் பிரபந்தத்தை வாசித்தருளினான்.” என்கிறார்.

இந்த ஸ்லோகத்தின் கருத்தையும், ‘நின்றனர், இருந்தனர்…’ என்ற வரிகளின் ஆழத்தையும் கீழ்க்கண்ட நடைமுறை உதாரணங்கள் மூலம் நாம் அனுபவிக்கலாம்:

• வீணை என்னும் கருவி (வீணா விசேஷம்): ஒரு மிகச் சிறந்த வீணையாக இருந்தாலும், அது சுயமாக இசையை எழுப்ப முடியாது. அதற்கு எவ்வித சுதந்தரமும் (स्वातन्त्र्यम्) கிடையாது. அந்த வீணையின் இருப்பும் இசையும் முற்றிலுமாக கலைஞனின் அதீனம். ஸ்வாமி தேசிகன் தன்னை ஒரு வீணையாகவும், திருவேங்கடமுடையானை அந்த வீணையை மீட்டும் பரம கலைஞனாகவும் உருவகப்படுத்துகிறார். அதேபோலவே, உலகியல் வாழ்வில் நம்முடைய “நின்றனர், இருந்தனர், கிடந்தனர், திரிந்தனர்” போன்ற அனைத்துச் செயல்பாடுகளும் அந்தப் பரமாத்மாவாகிய கலைஞனின் அதீனமேயன்றி நம்முடையவை அல்ல.
  
  
• அகங்காரம் ஒழிதல் (கர்த்ருத்வமின்மை): “நான் செய்கிறேன்”, “என் திறமையால் இயற்றினேன்” என்கிற கர்த்ருத்வம் (कर्तृत्वम्) விலகுவதே அதீன நிலையை உணர்தலின் உச்சம். ஸ்வாமி தேசிகன் “நான் எழுதினேன்” என்று கூறாமல், “என் மூலம் அவன் வாசித்தான்” (अवादयन् माम् – அவாதயந் மாம்) என்கிறார்.
  
  
• பச்சிளங்குழந்தையும் தாயும் (மாத்ரு அதீனம்): தன்னைக் காத்துக்கொள்ளத் தெரியாத ஒரு பச்சிளங்குழந்தை எப்படி முழுமையாகத் தாயின் அரவணைப்பில், மாத்ரு அதீனமாக இருக்கிறதோ, அப்படியே நாமும் பகவானின் பாதுகாப்பில் அவனது அதீனமாக இருக்கிறோம். குழந்தை நடப்பதும், இருப்பதும், கிடப்பதும் தாயின் கண்காணிப்பிலேயே நடப்பது போல, நம் ப்ரவ்ருத்திகளும் அவன் சங்கல்பப்படியே நடக்கின்றன.
  

விமானத்தில் ஏறிய பிறகு, பயணத்தின் முழுப் பொறுப்பையும் எப்படி பைலட்டிடம் (Pilot) கொடுத்துவிட்டு நாம் நிம்மதியாக இருக்கிறோமோ, அதுபோலவே சரணாகதி அடைந்த ஜீவாத்மா, தன் வாழ்க்கைப் பயணத்தையும் அதன் விளைவுகளையும் அந்தப் பரமாத்மாவிடமே விட்டுவிட வேண்டும்.

ஆக, “நின்றனர், இருந்தனர், கிடந்தனர், திரிந்தனர்” என்று நாம் நினைக்கும் நம் சுய செயல்கள் யாவும், ‘அவனன்றி ஓர் அணுவும் அசையாது‘ என்ற ரீதியில் முற்றிலும் பகவானுடைய அதீனமே. அவன் கருவியாக நம்மை இயக்குகிறான்; அவன் சங்கல்பத்தினால் நாம் வீணையைப் போல இசைந்து கொடுக்கிறோம் என்பதே இவ்வரிகளின் ஆழ்ந்த உட்பொருள்.

ஆக, நிற்பது, நடப்பது எல்லாம் சேதனர்கள் எனப்படும் உயிருள்ளவை செய்யக்கூடிய செயல்கள். அவை பகவத் சங்கல்பத்தினால் செயல்பாடு அடைகின்றன என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் முதல் விசேஷார்த்தம்.

(2) செயல்பாடுகள் அற்றவை கூட பகவத் அதீனமே..!

அடுத்து ஆழ்வார் செயல்பாடுகள் அற்றவை கூட பகவத் அதீனமே என்பதை ‘நின்றிலர், இருந்திலர், கிடந்திலர், திரிந்திலர்’ என்கிறார்.

நிவ்ருத்தியும் அசேதனப் பொருள்களின் ப்ரவ்ருத்தியும்:

ஆழ்வார் தனது பாசுரத்தில் “நின்றிலர், இருந்திலர், கிடந்திலர், திரிந்திலர்” என்று சொல்லும்போது, எந்தவொரு செயலுமே இல்லாத நிலையைக் குறிப்பிடுகிறார். செயல்பாடற்ற இந்த நிலையை வேதாந்தத்தில் நிவ்ருத்தி (निवृत्ति) என்று அழைப்பார்கள்.

உயிருள்ள சேதனர்கள் (चेतनम्) செய்யும் செயல்களான நடப்பது, நிற்பது ஆகியவை பகவான் அதீனம் என்பதை முன்பு பார்த்தோம். ஆனால், அசேதனம் (अचेतनम्) எனப்படும் உயிரற்ற, அறிவற்ற பொருள்களுக்கு எந்தச் செயல்பாடும் (ப்ரவ்ருத்தி) இல்லையா? அவை வெறும் நிவ்ருத்தி நிலையில் மட்டுமே உள்ளனவா?

நிச்சயமாக இல்லை. வெளியிலிருந்து பார்க்க எந்தச் செயலும் இல்லாதது போலத் தோன்றும் அசேதனப் பொருள்களுக்கும் பகவானால் அமைக்கப்பட்ட ஒரு ப்ரவ்ருத்தி (प्रवृत्ति – செயல்பாடு/இயல்பு) உண்டு.

இதை நிஜ வாழ்க்கையின் சில எளிய உதாரணங்கள் மூலம் நாம் மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்:

களிமண் பானையும் குளிர்ச்சியும்: ஒரு களிமண் பானை இருக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அது ஓர் அசேதனம் (உயிரற்ற பொருள்). அதை ஓர் இடத்தில் வைத்தால், அது அங்கேயே அமைதியாக இருக்கும். நாம் அதைப் பார்த்து “எழுந்து நில்” அல்லது “நடந்து வா” என்றால் அது நிற்கவோ, நடக்கவோ செய்யாது. இது அதன் செயல்பாடற்ற நிலை (நிவ்ருத்தி).

ஆனால், அந்தப் பானைக்கும் ஒரு செயல்பாடு (ப்ரவ்ருத்தி) உண்டு..! என்னது அது? அந்தப் பானையில் நாம் தீர்த்தத்தை (நீரை) கொட்டி வைக்கிறோம் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். எந்தச் சலனமுமின்றி இருக்கும் அந்தப் பானை, சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அந்தத் தீர்த்தத்தைக் குளிர்ச்சியாக மாற்றுகிறது. அந்தத் தண்ணீரைத் தன் நுண்துளைகள் மூலம் சுவாசித்துக் குளிர்விப்பது அந்தப் பானையின் செயல்பாடு (ப்ரவ்ருத்தி).

சந்தனக் கட்டையும் நறுமணமும்: ஒரு சந்தனக் கட்டை நிலத்தில் கிடக்கிறது. அதற்குத் தானாக நகரும் தன்மையோ, சிந்திக்கும் ஆற்றலோ கிடையாது (நிவ்ருத்தி நிலை). ஆனால், அதை ஒரு கல்லில் உரைத்து நம் உடலில் பூசிக்கொண்டால், அது உடலுக்குக் குளுமையையும், மனதிற்கு இதமான நறுமணத்தையும் தருகிறது. அசையாமல் கிடந்தாலும், தன்னிடம் வருபவர்களுக்குக் குளிர்ச்சியைத் தருவது அதன் உள்-செயல்பாடு (ப்ரவ்ருத்தி).

நெருப்பும் அதன் வெப்பமும்: நெருப்பு என்பது உயிரற்ற அசேதனப் பொருள். அதற்கென்று எந்தச் சுதந்தரமும் இல்லை. ஆனால், விளக்கில் பற்றவைக்கப்படும் நெருப்பு, இருளை அகற்றி ஒளியைத் தருகிறது; விறகில் பற்றவைத்தால் குளிரைப் போக்கி வெப்பத்தைத் தருகிறது. இது அதன் இயற்கைச் செயல்பாடு.

இந்த உதாரணங்கள் நமக்கு உணர்த்தும் ஆழமான வேதாந்த உண்மை என்னவென்றால்:

உயிருள்ள மனிதர்கள் செய்யும் செயல்களான “நின்றனர், இருந்தனர்” எப்படிப் பகவானின் சங்கல்பத்தால் (திருவுள்ளத்தால்) நடக்கிறதோ, அதேபோல எந்தச் செயலும் அற்றதாகக் கருதப்படும் அசேதனப் பொருட்களின் (பானை, சந்தனம், நெருப்பு) நுட்பமான இயல்புகளும், செயல்பாடுகளும் (ப்ரவ்ருத்தி) பகவானின் சங்கல்பத்தாலேயே நடைபெறுகின்றன.

பானையில் உள்ள குளிர்மையும் அவனே; நெருப்பில் உள்ள வெப்பமும் அவனே. எல்லாப் பொருள்களுக்குள்ளும் அவன் அந்தர்யாமியாக (अन्तर्यामी – உள்ளுறைபவனாக) இருந்து அவற்றை இயக்குகிறான்.

ஆக, உயிருள்ள சேதனங்களின் ப்ரவ்ருத்தியும் (செயல்பாடும்), உயிரற்ற அசேதனங்களின் நிவ்ருத்தியும் (செயல்பாடற்ற நிலையும்) எல்லாமே முழுமையாக அந்தப் பரமாத்மாவின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பகவத் அதீனமே (भगवदधीनम्) என்பதே இந்த வரிகளின் விசேஷமான தத்துவார்த்தமாகும்.

ஆக, செயல்பாடுகள் அற்றவை கூட பகவத் அதீனமே என்பதை ‘நின்றிலர், இருந்திலர், கிடந்திலர், திரிந்திலர்’ என்று ஆழ்வார் கூறுவது இப்பாசுரத்தின் இரண்டாம் விசேஷார்த்தம்.

(3) பகவானுக்கு இல்லை என்பதும் உண்டு என்பதின் ஒரு நிலையே..!

இலர் எனும் சொல் இல்லை என்கிற அர்த்தத்தைக் கொடுக்கும். இல்லை என்பதை அபாவம் (अभाव:) என்பார்கள்.

பாவம் (भाव:) என்றால் உண்டு. அபாவம் என்றால் இல்லை. நம் ஸம்ப்ரதாயத்தில் அபாவம் என்பதும் பாவத்தில் ஒரு வகை தான்..! அதாவது உண்டு என்பதை சொல்லி பிறகு இல்லை என்று சொல்ல வேண்டுமே ஒழிய அடியோடு இல்லை என்பது சொல்லமுடியாது.

பகவானை இல்லை என்று சொல்பவர்கள் கூட முதலில் உண்டு என்று சொல்லிதான், பிறகு இல்லை என்பதை சொல்லமுடியும்.

அது எப்படி..?

தர்க்க சாஸ்த்ரத்தில் (तर्क शास्त्र), இந்த அபாவம் முக்கியமாக மூன்று வகையாக (ஸம்ஸர்க்க அபாவத்தின் பிரிவுகளாக) விளக்கப்படுகிறது:

முதலாவது ப்ராகபாவம் (प्रागभाव ) – முன்னில்லாமை: ஒரு பொருள் உருவாவதற்கு முன் அது இல்லாத நிலை. உதாரணமாக, ஒரு குயவன் களிமண்ணைக் கொண்டு பானை செய்வதற்கு முன்பு, அங்கு பானை இருந்ததா..? அந்தக் களிமண்ணில் பானை இல்லை. இந்த ‘பானை இல்லாமை’ என்பது பானை உருவாகும் வரை மட்டுமே இருக்கும். களிமண் பானையாக உருவானவுடன் இந்த அபாவம் அழிந்துவிடும்.

அதனால் களிமண்ணாக இருக்கும் வரை பானை தெரிவதில்லை. பானையாக மாறிய பின் களிமண் தெரிவதில்லை.

திருமூலர் என்கிற ஆசார்யர் தன் திருமந்திரம் எனும் நூலில் இதை மிக அழகாக விவரிக்கிறார்

மரத்தை மறைத்தது மாமத யானை
மரத்தில் மறைந்தது மாமத யானை
பரத்தை மறைத்தன பார்முதல் பூதம்
பரத்தில் மறைந்தன பார்முதல் பூதம்

என்கிறார்.

ஒரு மரமானது வெட்டி சாய்க்கப்பட்டு கிடந்தது. அதைப் பார்த்தவர்கள் எல்லாம் ‘தேக்கு மரம்’, நன்றாக இருக்கிறது என்றார்கள். அங்கு ஒரு சிற்பி வந்தான். அந்த மரத்தை அழகான ஒரு யானையாக செதுக்கினான். இப்பொழுது அதைப் பார்த்தவர்கள் எல்லாம் ‘யானை எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது” என்றார்கள். மரமாக இருந்தபொழுது யானை தெரியவில்லை. யானையாக செதுக்கியபின் மரம் தெரியவில்லை. அதனால் மரமாய் இருந்தபொழுது யானை இல்லை, யானையாக செதுக்கியபின் மரம் இல்லை..!

அதுபோன்று, இந்த ப்ரபஞ்சத்தைப் பார்த்தால் பகவான் தெரிவதில்லை. பகவானைப் பார்த்தால் ப்ரபஞ்சம் தெரிவதில்லை.

ஹிரண்யகசிபு பகவானே ‘இல்லை’ என்று சொல்லவில்லை; “இல்லை செய்வேன்’ என்றான்.

அடுத்தது ப்ரத்வம்ஸாபாவம் (प्रध्वंसाभाव ) – அழிந்தபின் இல்லாமை: ஒரு பொருள் உருவான பின், அது ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அழிந்துவிட்டால் ஏற்படும் ‘இல்லாத’ நிலை.

உதாரணமாக, ஒரு குழத்தை வருகிறது. ஓங்கி ஒரு கொம்பால் அந்த செய்து முடிக்கப்பட்ட பானையை அடிக்கிறது. இப்பொழுது அந்த பானை ஓட்டான்சல்லியாக சிதறிக் கிடக்கிறது.

பானை கீழே விழுந்து உடைந்த பின், அங்கு பானை இல்லை. இந்த இல்லை ப்ரத்வம்ஸாபாவம்

மூன்றாவது அத்யந்தாபாவம் (अत्यन्ताभाव) – முற்றின்மை (முக்காலத்திலும் இல்லாமை):ஒரு பொருள் ஒரு இடத்தில் எக்காலத்திலும் (இறந்த, நிகழ், எதிர்காலங்களில்) இல்லாத நிலை. உதாரணமாக, “காற்றில் உருவமோ அல்லது நிறமோ இல்லை” (வாயுவில் ரூபமில்லை). காற்றுக்கு எப்போதுமே நிறம் கிடையாது. இது நிரந்தரமான அபாவம்.

ஒருவர் ஒரு பெரிய தனிகர் க்ரஹத்தின் வாயிலில் வெகு நேரம் நின்றுக்கொண்டிருந்தார். அந்த பக்கமாக சென்ற மற்றோருவர் இவரிடம் ‘ஸ்வாமி, ஏன் இங்கு நின்று கொண்டிருக்கிறீர்கள்..?” என்று கேட்டார்.

அதற்கு அவர் “என் பெண்ணுக்கு கல்யாணம். இவர் பெரிய தனவான் என்று சொன்னார்கள். இவரிடம் யாசிக்கலாம் என்று வந்தேன்” என்றார்.

அதற்கு அந்த மற்றொருவர் “இவர் வீட்டிலா..? இங்கு கொடை – கொடுப்பது என்பது அத்யந்தாபாவம் ஆயிற்றே என்றார்..!

என்ன அர்த்தம் ..? அங்கு தானம் செய்வது என்பது எப்பொழுதும் இல்லை என்பது.

ஆழ்வார் இந்த தத்துவத்தை நின்றிலர், இருந்திலர், கிடந்திலர், திரிந்திலர் என்கிறார். அதாவது, எம்பெருமானுக்கு நம்மைப் போல கர்மாவினால் வரும் லௌகீகமான நிற்பது, இருப்பது, கிடப்பது போன்ற செயல்கள் முக்காலத்திலும் இல்லை (अत्यन्ताभाव – அத்யந்தாபாவம்). ஆனால், அவனுக்கு திவ்யமான, कल्याण गुण – கல்யாண குணங்களோடு கூடிய அருளப்பாடு (भाव – பாவம்) எப்போதுமே உண்டு. ஆக, லௌகீகச் செயல்களின் அபாவத்தைச் சொல்லி, அவனது திவ்யமான இருப்பை (பாவம்) நிலைநிறுத்துகிறார் ஆழ்வார் இங்கு.

அதனால், பகவத் விஷயத்தில் இல்லை என்பதும் உண்டு என்பதின் ஒரு நிலையே என்பது இந்த பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் மூன்றாம் விசேஷார்த்தம்.

(4) ஸ்தாவரங்களின் செயல்பாடுகளும் பகவத் அதீனமே..!

பகவான் ராமனை ஸ்வாமி தேஶிகன் ‘ஜங்கம பாரிஜாதன்’ என்கிறார். அதாவது பாரிஜாத மரமானது ஒரே இடத்தில் இருக்கும். நாம் அதன் அருகில் சென்றால் அதன் உயர்ந்த பாரிஜாத மலரின் வாசனை நமக்கு கிடைக்கும். பகவான் ராமனோ ரிஷிகள் இருக்கும் இடத்திற்கு தான் நேரே சென்று அவர்களுக்கு அனுக்ரஹம் செய்தான். அதனால் நடமாடும் பாரிஜாதம் என்று பொருள்படும்படி ஜங்கம பாரிஜாதன் என்கிறார்.

அதனால் தாவர வர்கங்கள் (स्थावर – ஸ்தாவரங்களின்) உயிருள்ளவை. அவை ஒரே இடத்தில் நின்று கொண்டிருக்கும். அவற்றால் உட்கார முடியாது, நடக்க முடியாது, கிடக்க முடியாது. அவைகளும் பகவத் அதீனமே என்பதை இருந்திலர், கிடந்திலர், திரிந்திலர் என்பதன் மூலம் சொல்கிறார்.

ஸ்தாவரங்களின் செயல்பாடுகளும் பகவத் அதீனமே என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் நான்காம் விசேஷார்த்தம்

(5) ப்ரவ்ருத்தியை சொன்ன விடத்தில் நிவ்ருத்தியையும் சொல்ல வேண்டும்

எம்பார் என்கிற ஆசார்யரிடம் ஒருவர் கேட்டார் ‘ ஸ்வாமி ப்ரவ்ருத்தி அதாவது செயல்பாடுகள் பகவத் அதீனம், அதன் எதிர் மறையான நிவ்ருத்தியை தனியாக சொல்ல வேண்டுமா..? ஒரு கல்லை தூக்கி மேலே எறிகிறோம், அது கீழே விழுந்தது என்பதை சொல்ல வேண்டுமா..? அல்லது அந்த கல் கீழே விழா விட்டால் அது பகவத் சங்கல்பம் என்று கொள்ள வேண்டுமா..? என்று கேட்டார்.

அதற்கு எம்பார் ‘ ஸ்வர்கத்தில் நின்றும் விழுகிற த்ரிசங்குவை ஶக்திமாந் நிற்கச்சொல்ல நிற்க வேண்டிற்று கண்டாயே; அப்படியே நிவ்ருத்திகும் அவன் வேணுங்கான்‘ என்று சமாதானம் சொன்னார்.

அதாவது த்ரிசங்கு என்று ஒருவன் இருந்தான்…

த்ரிசங்கு இக்ஷ்வாகு குலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு அரசன். அவன் தன் பூத உடலோடு (சரீரத்தோடு) ஸ்வர்க்கம் செல்ல விரும்பினான். வஸிஷ்டர் முதலான முனிவர்கள் மறுக்கவே, விச்வாமித்ரரைச் சரணடைந்தான்.

விச்வாமித்ரர் தனது அளப்பரிய தபோபலத்தினால் அவனை உடலோடு ஸ்வர்க்கத்திற்கு அனுப்பி வைத்தார். ஆனால், இந்திரனும் தேவர்களும், “மானிட உடலோடு இங்கு வர யாருக்கும் அனுமதி இல்லை” என்று கூறி அவனைத் தலைகீழாகப் பூமியை நோக்கித் தள்ளிவிட்டார்கள். மேலே இருந்து அவன் கீழே வேகமாக விழும் அந்தச் செயல்பாடுதான் இயற்கை விதியின்படியான ப்ரவ்ருத்தி (प्रवृत्ति).

தலைகீழாகக் கீழே விழுந்துகொண்டிருந்த த்ரிசங்கு அபயக்குரல் எழுப்ப, விச்வாமித்ரர் தன் தபோ பலத்தால் அவனை “நில்! நில்!” என்று கட்டளையிட்டு, விழும் வேகத்தைத் தடுத்து அந்தரத்திலேயே அப்படியே நிற்கச் செய்தார். கீழே விழுந்துகொண்டிருந்தவன் அந்தரத்தில் எந்தச் செயலுமின்றி ஸ்தம்பித்து நின்றதுதான் நிவ்ருத்தி (निवृत्ति).

இதிலிருந்து எம்பார் ஸ்வாமி விளக்கும் தத்துவம் என்னவென்றால்: ஒரு கல் மேலே வீசப்பட்டு அது இயல்பாகக் கீழே விழுவது (ப்ரவ்ருத்தி) எப்படி இயற்கையோ, அதேபோல விழவேண்டிய கல் அந்தரத்திலேயே நிற்கிறது என்றால் (நிவ்ருத்தி), அந்தச் செயல்பாடற்ற நிலையை நிலைநிறுத்தவும் ஒரு சக்தி வாய்ந்தவரின் கட்டளை தேவைப்படுகிறது.

த்ரிசங்குவின் நிவ்ருத்திக்கு விச்வாமித்ரரின் சக்தி எப்படித் தேவைப்பட்டதோ, அதுபோலவே அகிலாண்ட கோடி பிரம்மாண்டங்களில் உள்ள அனைத்து அசேதனப் பொருள்களின் நிவ்ருத்திக்கும் (செயல்பாடற்ற நிலைக்கும்) எம்பெருமானின் திருவுள்ளம் (सङ्कल्पम् – ஸங்கல்பம்) மிகவும் அவசியம்.

ஆக, உலகப் பொருட்களின் செயல்பாடுகளும் (ப்ரவ்ருத்தி), செயல்பாடற்ற நிலையும் (நிவ்ருத்தி) ஆகிய இரண்டுமே முழுமையாக எம்பெருமானின் கட்டுப்பாட்டில்தான் (भगवदधीनम् – பகவத் அதீனம்) உள்ளன என்பதே இந்த உரையாடலின் ஆழமான கருத்தாகும்.

அதனால், ப்ரவ்ருத்தியை சொன்ன விடத்தில் நிவ்ருத்தியையும் சொல்ல வேண்டும் என்பது இப்பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் ஐந்தாம் விசேஷார்த்தம்

(6) பகவானுக்கும் நமக்கும் பாலமாக இருப்பது வேதம்.

பகவான் செய்யும் செயல்கள் எல்லாம் வேதத்தை அடியொற்றியே இருக்கும். நாமும் பகவானை தெரிந்நுகொள்ள வேதத்தை அடியொற்றியே செல்ல வேண்டும் என்பதை ‘எம் திடர்‘ என்கிறார் ஆழ்வார். ஸமஸ்க்ருதத்தில் ‘த்ருடம்‘ என்கிற சொல்லை ஆழ்வார் திடர் என்று தமிழ் படுத்துகிறார். அதனால் எம் திடர் என்றால் ‘த்ருடமான வேதப் ப்ரமாணத்தினால் சித்திப்பவன் – அறியப்படவேண்டியவன் பகவான்‘ என்கிறார்.

ஸ்ரீ பராசர பட்டர் , ஸ்ரீ ரங்கராஜ ஸ்தவம் எனும் உயர்ந்த ஸ்லோகங்களில் ஆழ்வாரின் ‘எம் திடர் – வேதத்தைக் கொண்டு அறியப்படவேண்டியவன் பகவான்” என்பதை விசேஷமாகச் சொல்கிறார்

आदौ वेदाः प्रमाणं स्मृतिरुपकुरुते सेतिहासैः पुराणैः
न्यायैस्सार्धं त्वदर्चाविधिमुपरि परीक्षीयते पूर्वभागः
ऊर्ध्वो भागस्त्वदीहागुणविभवपरिज्ञापने त्वत्पदाब्जौ
वेद्यो वेदैश्च सर्वैरहमिति भगवन् सेन शौ याच कर्ता

ஆதெள வேதா: ப்ரமாணம் ஸ்ம்ருதிர் உப குருதே ஸேதிஹாஸை: புராணை: 
ந்யாயைஸ் ஸார்த்தம் த்வதர்ச்சா விதி முபரி பரீக்ஷீயதே பூர்வ பாக: 
ஊர்த்வோ பாகஸ் த்வதீஹா குண விபவ பரி ஞாபநே த்வத் பதாப்தெள
வேத்யோ வேதைஸ் ச ஸர்வை: அஹமிதி பகவந் ஸே ந சௌ யாச கர்தா

நம்முடைய ஸம்ப்ரதாயத்திற்கு, மதத்திற்கு ஆணி வேர் மூலமானது வேதம்.

ஆதெள வேதா : ப்ரமாணம் ..!

முதல் ப்ரமாணம் எது? அப்படின்னா வேதம் தான். அதாவது மாணம், ப்ரமாணம், பரம ப்ரமாணம், மேயம், ப்ரமேயம், பரம ப்ரமேயம் என்று சொல்வார்கள் பெரியோர்கள்.

இப்பொழுது பாருங்கள் ! …..” மாணம் ” என்றால் எதை நாம் உணர வேண்டுமோ, அதை உணர்த்தும்படியான ஸாதனத்திற்கு ” மாணம்” என்று பெயர். இதைக் கொண்டு தான் அதை நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதற்கு ஸாதனமாக, கருவியாக இருக்கின்றதே, அதற்கு ” மாணம்” என்று பெயர். அதில் உயர்ந்தது ” ப்ரமாணம் “. தந்நிகரற்றது. பரம ப்ரமாணம்,

மேயம், நாம் அறிய வேண்டிவற்றுள்ளே சிறந்தது. ப்ரமேயம் என்றால் மிகவும் சிறந்தது. பரம ப்ரமேயம் என்றால் அதற்கு நிகரில்லாதது, உயர்ந்தது என்று அர்த்தம். பரம ப்ரமாணம் எது? என்றால் வேதம்.

வேதமாகிற பரம ப்ரமாணத்தைக் கொண்டு பரம ப்ரமேயமாகிற பரப்ரஹ்மத்தைக் குறித்துத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

பரம ப்ரமாணமாகிற வேதத்தைக் கொண்டு தான் பரம ப்ரமேயம், நாம் அடைய வேண்டிய அந்த பரப்ரஹ்மத்தினுடைய தன்மையை, உணர வேண்டும் என்று மஹான்களான ஆசார்யர்கள் விவரிக்கிறார்கள். ஆகையால் அவனை உணர அந்த வேதத்தைத் தான் நாம் பார்க்க வேண்டும்.

ஆகையினால மேம்பட்டவன் இல்லாத அந்த சர்வேஸ்வரனுடைய பிரபாவத்த நாம் தெரிந்து கொள்ளணும்னா, அவனை விளக்குவதிலே, அவனை காட்டுவதிலே, உயர்ந்ததாய் அதை காட்டிலும் மேம்பட்டது இல்லாததாய் இருக்கும்படியான வேதத்த தான் பார்க்கணும்..!!

அதனால் எம் திடர் என்பதன் மூலம் பகவானுக்கும் நமக்கும் பாலமாக இருப்பது வேதம் என்று ஆழ்வார் சொல்வது இப்பாசுரத்தில் ஆறாவது விசேஷார்த்தம்.

(7) முதல் பதம் கடைசி பதம் சேர்த்து நின்ற திடர் ~ திடர் நின்ற என்று பொருள் காணலாம்.

நின்ற திடர் எனும் பொழுது பகவான் நமக்கு பலனளிப்பதில் த்ருடமாக உறுதியாக இருக்கின்றான் என்று பொருள் கிடைக்கும்.

பகவான் கீதை எதற்குச் சொன்னான்..? அர்ஜுனன் மேம்படுவதற்காகவா ..? அர்ஜுனனைப் போன்று மனம் கலங்கி நிற்கும் நம்மை மேம்படுத்தி, சிறந்த பலனாகிய மோக்ஷத்தை நமக்கும் கொடுப்பதற்காக..! அதனால் பகவான் நமக்கு பலனளிப்பதில் த்ருடமாக உறுதியாக இருக்கின்றான் என்பதை நின்ற திடர் என்கிற வாக்கியம் காட்டுகிறது

திடர் நின்ற என்று எடுத்துக்கொண்டால் பகவான் நம்மை ரக்ஷிப்பான் என்பதில் நாம் மஹா விஸ்வாசத்துடன் இருக்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டும்.

பகவத் அனுக்ரஹம் கிடைக்க மஹா விஸ்வாஸம் வேண்டும், மஹா விஸ்வாசம் வர வேண்டும் என்றால் பகவத் அனுக்ரஹம் வேண்டும்.

பகவத் கீதையில் ஞான நிஷ்டையில் நான்கு வகை என்று பார்த்தோம்.

இதிலே யதமாந சம்ஜ்ஞை என்கிற முதல் நிலையை முதல் பாசுரத்திலே அனுபவித்தோம். அதிலே தொடர்ந்து இரண்டாவது நிலை வியதிரேக சம்ஜ்ஞை என்பது, மூன்றாவது ஏகேந்திரிய சம்ஜ்ஞை என்பது, நான்காவது வசீகார சம்ஜ்ஞை என்பது.

பகவான் அர்ஜுனனிடம் சொல்லும்போது இந்த நான்கு நிலையும் எளிதில் கிடைக்காது என்கிறான்.

विषया विनिवर्तन्ते निराहारस्य देहिनः ।
रसवर्जं रसोऽप्यस्य परं दृष्ट्वा निवर्तते ॥

விஷயா விநிவர்தந்த நிராஹாரஸ்ய தே₃ஹிந:
ரஸவர்ஜம் ரஸோಽப்யஸ்ய பரம் த்₃ரு’ஷ்ட்வா நிவர்ததே (பகவத் கீதை 2.59)

பொருள்: “புலனின்பப் பொருட்களை அனுபவிக்காமல் தடுத்து நிறுத்தும் உடலுடையவனுக்கு (ஜீவாத்மாவுக்கு), அப்பொருட்கள் விலகிப் போகின்றன; ஆனால், அவற்றின் மீதான ஆசை விலகுவதில்லை. அந்த ஆசையும் கூட, பரம்பொருளான எம்பெருமானைத் தரிசித்தவுடனேயே முற்றிலுமாக நீங்கிவிடுகிறது” என்கிறான் கீதாசார்யன்.

ஸ்ரீபகவத் கீதையின் இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் (ஸாங்க்ய யோகம்), ஒரு ஸ்திதப்ரக்ஞனின் – உறுதியான அறிவுடையவனின் தன்மைகளை ஸ்ரீகிருஷ்ணன் படிப்படியாக விளக்குகிறான்.

நாம் நம்முடைய – இந்த்ரிய (इन्द्रिय – புலன்கள்) களை அடக்க வேண்டும் என்று நினைத்து, கட்டாயப்படுத்தி விரதம் (நிராஹாரம்) போன்ற கடுமையான பயிற்சிகளை மேற்கொள்ளலாம். இதனால் வெளியில் உடல் அளவிலான செயல்பாடுகள் நின்றுவிடும். அதாவது விஷய (विषय – புலனின்பப் பொருள்கள்) நம்மை விட்டு விலகியது போலத் தோன்றும்.

ஆனால், மனதின் ஆழத்தில் அவற்றின் மீதான ரஸம் (रस – சுவை அல்லது ஆசை) அப்படியே மறைந்திருக்கும். சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போது அது மீண்டும் வீரியத்துடன் மேலெழுந்து வரும்.

அப்படியானால் இந்த உள்ளுறையும் ஆசையை எப்படி வேரறுப்பது..?

அதற்கான வழியைத்தான் “பரம் த்ருஷ்ட்வா” என்று கீதாசார்யன் காட்டுகிறான்.

பரமாத்மா (परमात्मा) வாகிய எம்பெருமானின் எல்லையற்ற – கல்யாண குணங்களை (कल्याण गुण) அனுபவித்து, அவனது திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தைத் தரிசிக்கும்போது, இந்த அற்பமான உலக இன்பங்களின் மீதான சுவை தானாகவே அழிந்துவிடும்.

அதாவது, உயர்ந்த ஒரு சுவையை (பகவத் அனுபவத்தை) அடையும்போது, தாழ்ந்த சுவைகள் (லௌகீக ஆசைகள்) தாமே உதிர்ந்துவிடும். இதுவே உண்மையான வைராக்யம் (वैराग्य – பற்றின்மை) ஆகும்

உதாரணத்திற்கு, ஓர் அறையில் இருள் சூழ்ந்திருக்கிறது. நாம் ஒரு துடைப்பத்தை எடுத்து அந்த இருளை அடித்து விரட்ட முடியுமா? அல்லது இருளைக் கையால் அள்ளி வெளியே வீச முடியுமா? முடியாது. ஆனால், அந்த அறையில் ஒரு சிறிய தீபத்தை (दीपम् – விளக்கை) ஏற்றினால் போதும்; இருள் இருந்த இடம் தெரியாமல் ஓடிவிடும்.

அதுபோலவே, மனதிற்குள் இருக்கும் ஆசைகளை வெறும் கட்டுப்பாடுகளால் மட்டும் விரட்ட முடியாது. எம்பெருமானின் திருவருள் என்கிற ஞான தீபத்தை ஏற்றினால், அஞ்ஞான இருளும் உலக ஆசைகளும் அடியோடு அகன்றுவிடும்.

ஆக, வெறும் புலனடக்கத்தால் மட்டும் ஆசைகளை வெல்ல முடியாது, எம்பெருமானின் – ஸ்ரீபாதங்களை (श्रीपाद – திருவடிகளை) உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்வதன் மூலமே உலக விஷயங்களில் உள்ள சுவையை முற்றிலுமாக ஒழிக்க முடியும் என்பதே இச்சுலோகம் காட்டும் மிக உயர்ந்த தத்துவமாகும்.

அதனால் பகவத் அனுக்ரஹம் கிடைக்க மஹா விஸ்வாஸம் வேண்டும், மஹா விஸ்வாசம் வர வேண்டும் என்றால் பகவத் அனுக்ரஹம் வேண்டும்.

ஆக, திடர் நின்ற என்பதன் மூலம் பகவான் நம்மை ரக்ஷிப்பான் என்பதில் நாம் மஹா விஸ்வாசத்துடன் இருக்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டும்.

ஆக, பகவான்தான் நம்மை ரக்ஷிக்கிறான் என்பதில் உறுதியாக நின்று மஹாவிஶ்வாஸத்துடன் அவன் துயரரு சுடரடி பற்றுவோற்கு குறையொன்றுமில்லையே!!

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் தேஶிகன் அழகியஶிங்கர் திருவடிகளே ஶரணம்
நம்ஸ்வாமி திருவடிகளே ஶரணம்

ஸ்ரீ:

திருவாய்மொழி

முதல் பத்து – முதல் திருவாய்மொழி

ஏழாம் பாசுரம்

மூல பாடம்:

திடவிசும்பெரிவளி நீர்நிலமிவைமிசை
படர்பொருள் முழுவதுமாய் அவையவைதொறும்
உடல்மிசையுயிரெனக் கரந்தெங்கும் பரந்துளன்
சுடர்மிகுசுருதியுள் இவையுண்டசுரனே.

பத பாடம்:

திடம் | விசும்பு | எரி | வளி | நீர் | நிலம் | இவைமிசை |
படர் பொருள் முழுவதும் ஆய் | அவை அவை தொறும் |
உடல் மிசை உயிர் என | கரந்து | எங்கும் பரந்து |
சுடர்மிகு சுருதியுள் உளன் | இவை உண்ட சுரன் |

விளக்க உரை:

மிகவும் விசேஷமான பாசுரம் இது. இதில் வேத மூலப் பிரமாணத்தை வைத்து பகவானுக்கு சகல ஜீவாத்மாக்களும் (जीवात्मा) மற்றும் சகல வஸ்துக்களும் சரீரமானது என்கிறார் ஆழ்வார். நாமும் நம்முடைய உடமைகள் எல்லாவும் பகவானுடைய உடல் என்பதை ஆழ்வார் இங்கு ஸ்தாபிக்கிறார்.

பஞ்ச பூதங்களாகிய ஆகாசம், வாயு, அக்னி, தீர்த்தம், பூமி இவற்றை பகவான் உண்டாக்கி, அவற்றின் உள்ளேயும் வெளியேயும் கலந்து இருக்கிறான் என்கிறார். ஜகத்தின் ஸ்ருஷ்டி , அதன் ஸ்திதி மற்றும் ப்ரவ்ருத்திகளுக்குக் காரணமான பகவான், அதன் சம்ஹாரத்திற்கும் காரணமாக இருக்கிறான். இது உயர்ந்த வேதத்திலே சொல்லப்பட்ட விஷயம் என்கிறார் ஆழ்வார் இங்கு ஏழாம் பாசுரத்திலே..!

விசேஷ அர்த்தங்கள்:

(1) ஜகத் வஸ்துக்கள் எல்லாம் பஞ்ச பூதங்களால் ஆனவை

நாம் பார்க்கும் இவ்வஸ்த்துக்கள் எல்லாம் மூலப்பிரக்ருதி என்னும் ஒரே வஸ்த்துவிலிருந்து தோன்றியவை. இந்த மூலப் ப்ரக்ருதியிலிருந்து மஹத் என்கிற தத்துவமும், அதிலிருந்து அஹங்காரம் என்கிற தத்துவமும் தோன்றியது. அதிலிருந்து பஞ்ச தன்மாத்திரைகள் தோன்றின. அவற்றிலிருந்து பஞ்ச பூதங்கள் தோன்றின. அதிலிருந்து 11 இந்திரியங்கள் தோன்றின. அவற்றில் கர்மேந்திரியங்கள் 5, ஞானேந்திரியங்கள் 5. அதற்கு மேலாக மனஸ் என்கிற இந்திரியம். ஆக 24 தத்துவங்கள். இந்த 24ம் சேர்ந்து பிரக்ருதி தத்துவம் எனப்படும்.

இந்த 24 தத்துவங்களும் வேறுபட்டதாய் உள்ள 25-வது தத்துவம் அனைத்து ஜீவராசிகளுக்கு உள்ளே இருக்கும் ஜீவாத்மா.

இந்த 24 பிரக்ருதி தத்துவங்களுக்கும், ஜீவாத்ம தத்துவத்துக்கும் வேறுபட்டதாயும், அவற்றின் உள்ளேயும் வெளியேயும் வ்யாபித்து இருக்கும் 26-வது தத்துவம் பரமாத்மா .

இந்த 26 தத்துவங்களையும் ஒரு சேர ஶ்ரீ திருமழிசை ஆழ்வார் ஒரே பாசுரத்தில் சொல்கிறார்:

ஐந்துமைந்து ஐந்துமாகி அல்லவற்றுலாயுமாய்
ஐந்து மூன்றும் ஒன்றுமாகி நின்றவாதி தேவனே |
ஐந்துமைந்து ஐந்துமாகி அந்தரத்தணைந்து நின்று
ஐந்துமைந்துமாய நின்னை யாவர் காண வல்லரே ||
(திருச்சந்தவிருத்தம் 3)

வேதம் இந்த பிரக்ருதி தத்துவத்தை தைத்தரீய உபநிஷத்தில் சொல்கிறது:

आकाशाद्वायुः । वायोरग्निः । अग्नेरापः । अद्भ्यः पृथिवी । 
पृथिव्या ओषधयः । ओषधीभ्योऽन्नम् । अन्नात्पुरुषः ।

ஆகாசாத் வாயு: | வாயோரக்னி: | அக்னேராப: | அத்ப்ய: ப்ருதிவீ | 
ப்ருதிவ்யாம் ஓஷதய:, | ஓஷதீப்யோ அன்னம் | அன்னாத் புருஷ:

ஆகாசத்திலிருந்து வாயு தோன்றிற்று, வாயுவிலிருந்து அக்னி தோன்றிற்று, அக்னியிலிருந்து தீர்த்தம், தீர்த்தத்திலிருந்து இந்தப் பூமி, பூமியிலிருந்து ஓஷதி வனஸ்பதிகள், ஒஷதிகளிலிருந்து அன்னம், அன்னத்திலிருந்து சரீரம்… இவையெல்லாம் தோன்றுகின்றன.

அதே சமயத்திலே இன்னொரு இடத்திலே உபநிஷத் சொல்லும்போது, “ஆகாச சரீரம் பிரம்மா” (आकाशशरीरं ब्रह्म) என்கிறது. ஆகாசம் முதலான இவையனைத்தும் பிரம்மத்தினுடைய சரீரம் என்கிறது.

இந்த உலகத்தில் உள்ள பொருட்கள் எல்லாம் பஞ்ச பூதங்களால் ஆனவை. அவையெல்லாம் பகவானுக்கு சரீரமாக உள்ளவை என்பதைச் இந்தப் பாசுரத்தின் ஆரம்பத்திலேயே “திடவிசும்பெரிவளி நீர்நிலமிவைமிசை” என்கிறார் ஆழ்வார்.

இவையெல்லாவற்றின் வெளியேயும் பகவான் நிறைந்துள்ளான் என்பதை “படர்பொருள் முழுவதுமாய் அவையவைதொறும்” என்கிறார். ‘முழுவதும்’ என்று ஆழ்வார் சொல்வதை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

பகவான் இவையனைத்தின் உள்ளேயும் இருக்கிறான். அவன் எப்படி உள்ளே இருக்கிறான் என்றால்..? நம் உடலினுள்ளே எவ்வாறு ஆத்மா உள்ளதோ, அதுபோன்று “உடல்மிசையுயிரெனக் கரந்தெங்கும் பரந்துளன்” என்கிறார். அதாவது எவ்வாறு நம் சரீரத்தில் ஆத்மா உறைகிறதோ, அதுபோன்று பகவான் எல்லா வஸ்த்துக்கள் (நம் சரீரம் உள்பட) வியாபித்திருக்கிறான் என்கிறார்.

இப்பொழுது நாம் நமது சரீரத்தை பார்க்கிறோம். சரீரத்துக்குள்ளே ஆத்மா இருக்கிறது. அந்த சரீர-ஆத்ம சம்பந்தம் போன்று, பகவான் இங்கு இருக்கக்கூடிய வஸ்த்துக்கள் எல்லாவற்றிற்கும் ஆத்மாவாக இருக்கிறான், இவையெல்லாம் அவனுக்கு சரீரமாக இருக்கிறது என்பதை ‘கரந்தெங்கும் பரந்துளன்’ என்கிறார்.

வேதமானது,

अन्तर्बहिश्च तत्सर्वं व्याप्य नारायणः स्थितः 

அந்தர் பஹிஸ்ச தத் சர்வம் வியாப்ய நாராயண ஸ்தித:

என்று சொல்கிறது.

அதனால், பகவான் எங்கும் பரந்து உள்ளும் புறமும் வியாபித்து இருக்கிறான் என்பது இங்கு காட்டித்தரப்படக்கூடிய முதல் விசேஷார்த்தம்.

(2) வேதம் சுடர் மிகு சுருதி..!

அதற்கு மேல் மிகவும் முக்கியமாக வேதத்தைக் கொண்டுதான் பகவானை உணர வேண்டும் என்பதனால், வேதத்தை “சுடர்மிகு சுருதி” என்று போற்றுகிறார்.. சுருதி என்பது மிகவும் அழகான பதம் இந்த இடத்திலே. ஶ்ருதி (श्रुति) என்கிற ஸம்ஸ்க்ருத பதத்தை அழகாக தமிழ் படுத்துகிறார் ஆழ்வார்.

ஶ்ருதி என்றால்..? கேட்டல். வேதமானது கேட்டே தெரிந்து கொள்ளக்கூடியது.

அதனால்தான் வேதமே

भद्रं कर्णेभिः शृणुयाम देवाः

பத்ரம் கர்ணேபி ச்ருணுயாம தேவா:

என்கிறது—அதாவது “மங்களமான வேத வார்த்தைகள் உன்னுடைய காதிலே விழட்டும்” என்று ஆசீர்வதிக்கிறது.

இங்கு சுருதி என்றால் கேட்பது. அதை அடியொற்றி வரக்கூடிய இதிகாச புராணங்கள் இவற்றிற்கெல்லாம் ஸ்ம்ருதி (स्मृति) என்று பெயர்.

இங்கு “சுடர்மிகு சுருதி” என்கிறார் ஆழ்வார்.

பகவத் பாஷ்யகாரர் ஶ்ரீ ராமனுஜர் வேதத்திற்கு பாஷ்யம் – விளக்க உரை எழுதினார். அதற்கு ஶ்ரீ பாஷ்யம் என்றே பெயர். அதனை ஆரம்பிக்கும்பொழுது மங்கள ஸ்லோகத்தில்:

अखिलभुवनजन्मस्थेमभङ्गादिलीले
विनतविविधभूतव्रातरक्षैकदीक्षे ।
श्रुतिशिरसि विदीप्ते ब्रह्मणि श्रीनिवासे
भवतु मम परस्मिन् शेमुषी भक्तिरूपा ॥

அகில புவந ஜந்ம ஸ்தேம பங்காதிலீலே
விநத விவித பூத வ்ராத ரக்ஷைக தீக்ஷே |
ஶ்ருதி ஶிரஸி விதீப்தே ப்ரஹ்மணி ஶ்ரீநிவாஸே
பவது மம பரஸ்மிந் ஶேமுஷீ பக்திரூபா ||

என்கிறார். ஶ்ருதி ஶிரஸி விதீப்தே என்பதன் மூலம் ‘வேதத்தின் ஸிரஸில் ஒளிர்பவனே’ என்கிறார். வேதத்தின் சிரஸ்ஸானது வேதாந்தம் எனப்படும் ப்ரம்ம காண்டம் – உபநிஷத். அதில் காட்டித்தரப்படும் பரப்ரம்ஹமாகிய ஶ்ரீநிவாஸனைத் தியானம் செய்கிறார்.

ஆகையினால் சுடர்மிகு சுருதி என்று ஆழ்வார் சொல்வதை ஶ்ருதி ஸிரஸி விதீப்தே என்று ராமானுஜர் அடியொற்றும் அழகை கவனிக்க வேண்டும்.

வேதத்தினுடைய முக்கியத்துவத்தைச் சாஸ்த்திரங்கள் சொல்லும்பொழுது, பிரத்யக்ஷம் (प्रत्यक्षम्), அனுமானம் (अनुमानम्), சப்தம் (शब्दम्) என்று நாம் எதை எடுத்துக் கொண்டாலும் மூன்று பிரமாணங்கள் உண்டு. இதிலே இந்த சப்தம் என்பது பரம பிரமாணம் என்று சொல்வார்கள். ஏனென்றால் பிரத்யக்ஷத்திற்கும், அனுமானத்திற்கும் தோஷம் வரக்கூடும். ஆனால் சப்தமாகிய வேதத்திற்கு தோஷம் என்பதே ஏற்படாது.

இந்த சப்தமானது இரண்டு விதமாகச் சொல்லப்படுகிறது: ஒன்று லௌகீக சப்தம் , மற்றொன்று வைதீக சப்தம் . நாம் உலகத்தில் கேட்கக்கூடிய புதிது புதிதான வார்த்தைகள் எல்லாம் லௌகீகம்.

வைதீக சப்தங்கள் என்றால் வேதம். இந்த வேதம் சிருஷ்டியின் ஆரம்பத்திலேயே பகவானால் நான்முகனுக்கு (பிரம்மாவுக்கு) உபதேசிக்கப்படுகிறது. பிரம்மா தன்னுடைய சிஷ்யர்களுக்கு உபதேசிக்கிறார். அது பரம்பரை பரம்பரையாகத் தொடர்ந்து நமக்குக் கிடைக்கிறது. அதனால் இதை ஏட்டில் எழுதப்படாமல் கேட்டு கேட்டே வருவதனாலே இதற்கு ‘சுருதி’ என்று பெயர்.

அதனால் சுடர்மிகு சுருதி என்பதன் மூலம் சப்தமாகிய வேதம் பரம ப்ரமணமாய் பகவானை தெரிவிப்பதில் ஈடு இணையற்றதாய் இருக்கிறது என்பது இரண்டாம் விசேஷார்த்தம்.

(3) வேதம் நித்யமாய் எப்பொழுதும் இருக்கிறது..!

வேதத்திற்கு நான்கு குணங்கள் விசேஷமாக உள்ளன. அவை நித்யத்வம் (नित्यत्वम्), அபௌருஷேயத்வம் (अपौरुषेयत्वम्), அவிச்சின்ன பரம்பராகத்வம் (अविच्छिन्नपरम्परागतत्वम्), அனந்தத்வம் (अनन्तत्वम्) எனப்படும்.

முதலாவதாக, வேதத்திற்கு நித்யத்வம் என்கிற ஒரு உயர்ந்த குணம் உண்டு. எப்பொழுதும் இருக்கக்கூடியது என்பது மேலான பொருள்.

அப்படி நித்யமாக இருக்கக்கூடிய வஸ்துக்களை இரண்டு வகையாகப் பிரிக்கிறார்கள் சாஸ்திரக்ஞர்கள்: ஸ்வரூப நித்யம் மற்றும் பிரவாக நித்யம் என்று.

வஸ்துக்கள் மூன்று காலங்களிலும் ஒரே தன்மையாக இருந்து கொண்டு, மாறாமல் அழிந்துபோகாமல் இருக்கிறதோ அவற்றிற்கு ஸ்வரூப நித்யம் என்று பெயர். உதாரணத்திற்கு மூல ப்ரக்ருதி தத்துவம், ஜீவாத்மா, மற்றும் பரமாத்மா. இந்த மூவகை ஸ்வரூபமும் எப்பொழுதும் ஒரே தன்மையுடையதாய் அழியாமல் இருக்கிறது.

பிரவாக நித்யம் என்றால், எங்கோ ஒரு இடத்திலே தொடர்ந்து இருந்து கொண்டிருப்பது. வேதமும் பிரவாக நித்யம். ஒரு இடத்தில் வேதம் சொல்லப்படவில்லை என்று வைத்துக்கொள்வோம், வேதம் இல்லை என்பது அர்த்தமாகாது. ஏனென்றால் அனந்த கோடி பிரம்மாண்டங்களில் ஏதோ ஒரு இடத்திலே வேதத்தைச் சொல்லிக் கொண்டே இருப்பார்கள். அதனால் வேதத்திற்கு நித்யத்வம் என்கிற குணமானது விசேஷமாக உண்டு.

சுடர்மிகு சுருதி என்பதன் மூலம் வேதம் நித்யமாய் இருக்கிறது என்பது இங்கு மூன்றாம் விசேஷார்த்தம்.

(4) வேதம் ஒரு புருஷனால் இயற்றப்படாதது..!

அடுத்தது, அபௌருஷேயத்வம் என்கிற ஒரு குணமானது வேதத்திற்கு உண்டு.

அபௌருஷேயத்வம் என்றால் ஒரு புருஷனால் (மனிதனால்) இயற்றப்படாதது வேதம். பகவானாலேயே இயற்றப்படாதது வேதம்.! பகவான் எவ்வாறு எப்பொழுதும் இருந்து கொண்டே இருக்கிறானோ, அதுபோன்று வேதமானது எப்பொழுதும் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது.

இந்த சிருஷ்டி போன்ற கிரமங்களை வேதத்தைக் கொண்டே பகவான் செய்கிறான்.

சுடர்மிகு சுருதி என்பதன் மூலம் வேதம் ஒரு புருஷனால் இயற்றப்படாதது என்பது இங்கு நான்காம் விசேஷார்த்தம்.

(5) வேதம் அறுபடாமல் தொடர்ந்து சொல்லப்பட்டு வருகிறது..!

அடுத்தது, அவிச்சின்ன பரம்பராகத்வம் என்கிற குணம்.

அதாவது தடையின்றி, தடையேபடாமல் இருத்தல். வேதமானது பரம்பரை பரம்பரையாகக் கேட்டு கேட்டு குரு-சிஷ்ய பாவத்தில் தொடர்ந்து அறுபடாமல் வந்து கொண்டிருக்கிறது.

சுடர்மிகு சுருதி என்பதன் மூலம் வேதம் அறுபடாமல் தொடர்ந்து சொல்லப்பட்டு வருகிறது என்பது இங்கு ஐந்தாம் விசேஷார்த்தம்.

(6) வேதம் அளவிடமுடியாதது..!

அதற்கு மேல் அனந்தத்வம் என்கிற குணம்.

அனந்தத்வம் என்றால் வேதத்தின் அளவை அளவிட முடியாது.

காடக சுருதியிலே ஒரு அழகான வ்ருத்தாந்தம் உண்டு. பரத்வாஜ மகரிஷி வேதத்தைப் பூர்த்தியாக அத்யயனம் பண்ண வேண்டும் என்று வேதாத்யயனம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவருக்கு 96 வயது ஆயிற்று. ஆயுள் முடியப்போகிறதே என்று இந்திரனைக் குறித்து தபஸ் பண்ணினார்.

இந்திரன் பிரத்யக்ஷமாகி என்ன வரம் வேண்டுமென கேட்டான்.

பரத்வாஜர் இந்திரனிடம் “இன்னும் ஒரு ஆயுள் (100 வருடம்) வேண்டும்” என்று கேட்டார். “ததாஸ்து – அப்படியே ஆகட்டும்” என்றான் இந்திரன்.

மீண்டும் வேதாத்யயனம் செய்தார். அந்த ஆயுளும் முடியும் தருவாயில் மீண்டும் தபஸ் செய்து மேலும் 100 வருடம் இந்திரனிடமிருந்து பெற்றார். மூன்றாவது 100 வருடத்திலும் அவர் வேதாத்யயனம் செய்து கொண்டே இருக்கிறார்.

அப்பொழுதும் அவருக்கு வயது முதிர்ந்ததும், இந்திரன் பார்த்தான். இவர் மறுபடியும் தவம் செய்வார், அதற்கு முன் நாமே சென்றுவிடுவோம் என்று அவர் முன் தோன்றினான்.

“பாரத்வாஜா என்ன வரம் வேண்டும்?” என்று கேட்டான்

அதற்கு அவர் “நான் வேதாத்யயனத்தை பூர்த்தியாக முடிக்க வேண்டும். அதனால் இன்னொறு ஆயுர்தாயம் (100 வருடங்கள்) வேண்டும்” என்று கேட்டார்.!

இந்திரன் பார்த்தான். ‘ஓஹோ இவருக்கு வேதத்தின் அளவு என்னவென்று தெரியவில்லை. அது என்னவென்று காட்டுவோமென்று..’

இந்திரன் “இந்த மூன்று ஆயுர்தாயத்தில் நீர் எவ்வளவு வேதம் அத்யயனம் செய்திருக்கிறீர் என்பதைக் காட்டட்டுமா?” என்று கேட்டான்,

உடனே பாரத்வாஜர் ‘மிக்க சந்தோஷம். காட்டும்.!” என்றார்.

உடனே இந்திரன் ‘பூஹு, புவஹ, சுவஹ’ என்று மூன்று பெரிய பெரிய மலைகளை அவர் எதிரே சிருஷ்டித்தான். “பரத்வாஜ மகரிஷியே, இவை வேதம்!” என்றான்.

அவருக்கு மிகவும் சந்தோஷம் ஏற்பட்டது. ஏனென்றால் அவர் மூன்று ஆயுர்தாயத்தில் இம்மூன்று மலைகளையும் பூரணமாக அத்யயனம் செய்ததாக எண்ணி, “இந்திரா, இவை அனைத்தும் எனக்கு வந்துவிட்டதா.?” என்று கேட்டார்.

இந்திரன் அவரிடம் சொன்னான்: “பரத்வாஜ மகரிஷியே, உமக்கு எவ்வளவு வந்திருக்கிறது என்பதைக் காட்டட்டுமா?” என்று சொல்லி ஒவ்வொரு மலையிலிருந்தும் ஒரு கைப்பிடி மண் அளவை எடுத்து அவர் முன்னாடி போட்டான்.

“இந்த மூன்று ஆயுர்தாய காலத்தில் (300 வருடங்களில்) நீங்கள் அத்யயனம் பண்ண வேதத்தின் அளவானது இந்தக் கைம்மண் அளவுதான். இன்னும் எவ்வளவு ஆயுர்தாயம் உமக்கு இருந்தால் இந்த வேதத்தை முடிக்க முடியும்? அதனால் வேதம் அனந்தம், அதற்கு முடிவில்லாதது!” என்றான்.

ஆகையால் நீர் பகவானை ஆச்ரயித்து மோக்ஷத்தை அடைய வேண்டும் என்று அவருக்கு விசேஷமாக அனுக்கிரஹம் பண்ணினான்.

சுடர்மிகு சுருதி என்பதன் மூலம் வேதம் அளவிடமுடியாதது என்று காட்டித்தரப்படுவது இங்கு ஆறாம் விசேஷார்த்தம்.

(7) முதல் பதம் கடைசி பதம் சேர்த்து திடம் சுரன் ~ சுரன் திடம் என்று பொருள் காணலாம்

இந்த பாசுரத்திலே முதல் பதமானது ‘திடம்’ என்பது, கடைசி பதமானது ‘சுரன்’ என்பது.

‘திடம் சுரன்‘ என்பதில் திடம் என்பது தேவன்; சுரன் என்பது தேவர்கள்.

திடம் சுரன் என்று எடுத்துக்கொண்டால் தேவர்களுக்கு தேவன் அல்லது தேவதேவன் என்று சொல்லலாம்.

பீஷ்மாச்சாரியர் ஸஹஸ்ரநாமத்தில்:

जगत्प्रभुं देवदेवमनन्तं पुरुषोत्तमम् 

ஜகத் ப்ரபும் தேவ தேவம் அனந்தம் புருஷோத்தமம்

என்று சொல்கிறார்.

ஜகத்துக்கெல்லாம் பிரபுவானவன், தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனானவன், அனந்தம் (அளவிடமுடியாதவன்).. யார் அவன் ..? புருஷோத்தமன் (पुरुषोत्तम:). புருஷர்களுக்கெல்லாம் மேம்பட்டவனான பகவான்.

அந்த தேவன் (பகவான்) இந்த ப்ரக்ருதியின் காரியமாகவும், காரணமாகவும் இருக்கிறான்., இதனுடைய ஸ்திதிக்கும், இதனுடைய ப்ரவ்ருத்திக்கும் நிவ்ருத்திக்கும் காரணமாய் இருக்கிறான், அதற்கு மேல் இதனுடைய சம்ஹாரத்திற்கும் பகவானே காரணமாகிறான்.

அதைத்தான், இந்த இடத்திலே ஆழ்வார் மிகவும் அழகாக இவையுண்ட சுரனே என்கிறார். பிரளய காலத்திலே எம்பெருமான் சகல லோகங்களையும் தனது திருவயிற்றிலே அடக்கி காக்கிறான்.

“ஆலமா மரத்தின் இலைமேல் ஒரு பாலகனாய் ஞாலமேழும் உண்டான் அரங்கத்தரவினணையான்” என்று திருப்பாணாழ்வார் விசேஷமாகச் சொல்கிறார். இவையெல்லாவற்றையும் தன் வயிற்றினிலே அடக்கிக் காத்து அவற்றை மறுபடியும் சிருஷ்டி காலத்திலே வெளியே விடுகிறான்.

இதை அவன் அர்ஜுனனுக்கு நேராகவே காண்பித்தான். பகவத் கீதை விஸ்வரூப அத்தியாயத்திலே (அத்தியாயம் 11, ஸ்லோகங்கள் 5,6,7) அர்ஜுனனுக்கு தன்னுடைய ஸ்வதர்மத்தைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக பகவான் தன்னுடைய விஸ்வரூபத்தைக் காட்ட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.

அர்ஜுனனுக்கு திவ்ய சக்ஷுஸ் – விசேஷ பார்வையைக் கொடுத்து பகவான் சொன்னான்:

पश्य मे पार्थ रूपाणि शतशोऽथ सहस्रशः । 
नानाविधानि दिव्यानि नानावर्णाकृतीनि च ॥

பஶ்ய மே பார்த்த ரூபாணி ஶதஶோ(அ)த ஸஹஸ்ரஶ: |
நாநாவிதாநி திவ்யாநி நாநாவர்ணாக்ருதீநி ச ||

“அர்ஜுனா பார், நூற்றுக்கணக்கான ரூபங்கள், ஆயிரக்கணக்கான ரூபங்கள்… யாருடையது அந்த ரூபங்கள்..? என்னுடைய ரூபங்கள்! அந்த ரூபங்களைப் பார், இவையெல்லாம் ப்ராக்ருத (प्राकृत) – இவ்வுலகில் உள்ள பஞ்ச பூதங்களால் ஆன ரூபங்கள் அல்ல, அப்ராக்ருதமான (अप्राकृत) ரூபங்கள், பல வர்ணங்களைக் கொண்டது, பலவிதமான ஆக்ருதிகளைக் கொண்ட ரூபங்களைப் பார்..!” என்று திவ்ய மங்கள விக்ரஹம் என்று போற்றும்படியான தன் ரூபத்தை காண்பித்தான்.

எப்படிப்பட்ட ரூபம் அது..? வேதம், “ஸஹஸ்ர சீர்ஷா புருஷ: …” (सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्राक्षः सहस्रपात् ) – ஆயிரம் தலைகள் கொண்டவன் பகவான்” என்று சொல்கிறது. அதர்வண வேதமோ “அநேக சீர்ஷா புருஷ: (अनेक शीर्षा पुरुषः) – எண்ணற்ற, அளவிடமுடியாத தலகளைக் கொண்டவன் பகவான்” என்கிறது. அவ்வாறு வேதத்தில் சொல்லப்பட்டதை விஸ்வரூப தரிசனத்திலே அர்ஜுனனுக்குக் காண்பித்தான்.

அதற்கு மேல் பகவான் சொல்கிறான்:

पश्यादित्यान्वसून्रुद्रानश्विनौ मरुतस्तथा । 
बहून्यदृष्टपूर्वाणि पश्याश्चर्याणि भारत ॥

பஶ்யாதித்யாந் வஸூந்ருத்ராநஶ்விநௌ மருதஸ்ததா |
பஹூந்யத்ருஷ்ட பூர்வாணி பஶ்யாஶ்சர்யாணி பாரத ||

‘நீ என்னுடைய திருமேனியிலே 12 ஆதித்யர்கள், 8 வசுக்கள், 11 ருத்திரர்கள், 2 அஸ்வினி தேவதைகள், அதற்கு மேலாக 49 மருத்துகள், என்று எல்லா தேவர்களையும் காணலாம்’ என்று விசேஷமாகக் காண்பித்தான்.

அதற்கு மேல்:

इहैकस्थं जगत्कृत्स्नं पश्याद्य सचराचरम् । 
मम देहे गुडाकेश यच्चान्यद्द्रष्टुमिच्छसि ॥

இஹைகஸ்தம் ஜகத்க்ருத்ஸ்நம் பஶ்யாத்ய ஸசராசரம் | 
மம தேஹே குடாகேஶ யச்சாந்யத்த்ரஷ்டுமிச்சஸி ||

“என்னுடைய ஒரே உருவத்தில் எல்லா பிரபஞ்சங்களையும் நீ பார்க்கலாம். ஜங்கம ஸ்தாவர (जङ्गम स्थावर ) பிரபஞ்சங்கள் இரண்டையும் பார்க்கலாம். சகல பிரபஞ்சங்களையும் என்னுடைய சரீரத்திலேயே பார், வேறு நீ எதை எதைக் காண விரும்புகிறாயோ அதையும் ஒரு ரூபத்தின் ஒரு மூலையில் பார்!” என்று அருளினான் கண்ணன்..

இதுதான் மிகவும் முக்கியம். பகவான் அர்ஜுனனுக்கு விஸ்வரூப தரிசனத்திலே காண்பித்த எல்லாமே அவனுடைய சரீரத்திலே இருக்கிறது. எல்லாமே “இவையெல்லாம் பகவானுடைய சரீரம்” என்பதுதான் இந்தப் பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படக்கூடிய மிகவும் முக்கியமான விசேஷ அர்த்தம். பகவானுக்கு இவையெல்லாம் சரீரங்கள் என்பதை “சுரன் திடம் – உறுதியாக” என்பது காட்டுகிறது.

அவன் தேவதேவன், அவனுக்கு இவையெல்லாம் சரீரமாக இருக்கிறது என்பதை உறுதியாக ஆழ்வார் சொல்கிறார்.

அப்படிப்பட்ட எல்லாவற்றிலேயும் உயர்ந்த அவனுடைய திருவடி, துயரறு சுடரடியை நாம் ஆச்ரயித்து அர்ஜுனனைப் போன்று, பிரகலாதனைப் போன்று உயர்ந்த நிலையை நாமும் அடையலாம் என்பது இந்தப் பாசுரத்திலே நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய மிகவும் முக்கியமான விஷயம்.

விசேஷமான பாசுரம் இது. இதிலே எத்தனையோ விசேஷ அர்த்தங்கள் உண்டு. அவையெல்லாம் காலக்ஷேப ரீதியிலே தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

மிகவும் முக்கியமாக அடியேன் இந்த உபந்யாசத்தில் மிகவும் சிறிதளவே வேதத்தினுடைய பெருமையைச் சொன்னேன்.

வேதத்தினுடைய பெருமை, இப்பொழுது சொல்லப்பட்ட வேதத்தின் ஒவ்வொரு குணங்களும் மிகவும் விஸ்தாரமாக நமஸ்வாமியால் ஏற்கனவே உபந்யஸிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மிகவும் விசேஷமாகச் சொல்லியிருக்கிறார் “வேதம் பரம ப்ரமாணம்” என்று. அதை நம்ஸ்வாமி நிலையத்தில் பதிவு செய்திருக்கிறேன்.

அதனால் வேதத்தின் குணங்களை நன்கு தெரிந்துகொள்ள, “சுடர்மிகு சுருதி“யான வேதத்தின் பெருமைகளைத் தெரிந்துகொள்ள, ‘வேதம் பரம ப்ரமாணம்’ என்கிற நம்ஸ்வாமியின் உபந்யாசத்தைக் கேட்டு அதிலிருந்து விசேஷமான அர்த்தங்களைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமெனப் பிரார்த்தித்துக் கொள்கிறேன்.

ஆக, சுடர்மிகு சுருதியினால் காட்டித்தரப்படும் அவன் துயரரு சுடரடி பற்றுவோற்கு குறையொன்றுமில்லையே..!

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் தேஶிகன் அழகியஶிங்கர் திருவடிகளே சரணம்
நம்ஸ்வாமி திருவடிகளே சரணம்

ஸ்ரீ:

திருவாய்மொழி

முதல் பத்து – முதல் திருவாய்மொழி

எட்டாம் பாசுரம்

மூல பாடம்:

சுரரறி வருநிலை விண்முதல் முழுவதும் *
வரன் முதலாயவை முழுதுண்ட பரபரன் *
புறமொரு மூன்றெரித்து அமரர்க்கும் அறிவியந்து *
அரனயன் எனவுலகழித்த மைத்துளனே.

பத பாடம்:

சுரர் அறிவு அருநிலை | விண் முதல் முழுவதும் |
வரன் முதலாய் | அவை முழுது உண்ட பரபரன் |
அரன் என | ஒரு மூன்று புறம் எரித்து | உலகு அழித்து |
அயன் என | அமரர்க்கு அறிவு இயந்து | உலகு அமைத்து உளன் |

விளக்க உரை:

ஶ்ரீய:பதியான பகவான் வேத வேதாந்தங்களிலே சொல்லப்படும் பரப்பிரம்ஹம் என்றும்; அனைத்துலகுக்கும் ஆத்மாவாய் இருப்பவன் என்றும்; உலகத்தின் ஸ்ருஷ்டி, ஸ்திதி, ஸம்ஹாரங்கள் (உலகத்தைப் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல்) என்கிற முத்தொழில்களையும் செய்பவன் அவனே என்றும் ஆழ்வார் இதற்கு முன் உள்ள பாசுரங்களில் எடுத்துரைத்தார். 

பிரம்மா ஸ்ருஷ்டிக்கென்றும் (படைத்தல்) ஈஸ்வரன் ஸம்ஹாரத்திற்கான (அழித்தல்) மூர்த்திகள் என்று சொல்லப்பட்டிருக்க, பகவான் நாராயணனே இவற்றையும் செய்கிறான் என்பது எப்படி பொருந்தும்..? என்கிற சந்தேகத்திற்கு இப்பாசுரத்திலே ஆழ்வார் பதிலளிக்கிறார்.

விசேஷ அர்த்தங்கள்:

(1) சுரரறி வருநிலை: பகவான் தேவர்களுக்கும் அறிய ஒண்ணாத நிலையில் இருப்பவன்

ஸ்ருஷ்டி, ஸம்ஹாரம் மற்றும் ஸ்திதி எனும் முத்தொழில்களையும் செய்யும் பகவானை தேவர்களும், ஏன் ப்ரம்மாவும் அறிய மாட்டார்கள் என்பதை ‘சுரரறி வருநிலை’  என்கிறார்.

பகவான் பிரம்மாவினாலேயும் அறியப்படாதவன் என்பதை இந்த இடத்துல ஸ்தாபிக்கிறார். தான் எங்கு இருக்கிறோம் என்பதை தெரிந்துகொள்வதற்கே ப்ரம்மாவிற்கு பல கோடி வருடங்கள் ஆயிற்று. 

சுரர் என்றால் ப்ரம்மா உட்பட தேவர்கள். அதற்கு எதிர்தட்டானவர்கள் அசுரர்கள். இங்கு சுரர்களே பகவானை அறியமாட்டார்கள் எனும்பொழுது, அசுரர்களும் அறியமாட்டார்கள் என்பது அதனுள்ளேயே அடக்கம்.

அதனால் முத்தொழில்களும் செய்யும் பகவான், தேவர்களுக்கும் அறிய ஒண்ணாத நிலையில் இருப்பவன் என்பது இப்பாசுரம் காட்டும் முதல் விசேஷார்த்தம்.

(2) பகவான் ஜகத்தின் உபாதான, நிமித்த மற்றும் ஸஹகாரி காரணம்

முதலாவதாக பகவான் ஜகத்தின் உபாதான (மூலம்), நிமித்த (செய்தல்), ஸஹகாரி (உதவி)  என்கிற மூன்றிற்கும் காரணம் என்பதை ‘விண்முதல் முழுவதும் வரன் முதலாய்‘ என்பதன் மூலம் சொல்கிறார் ஆழ்வார்.

உபாதானம் என்பது மூலம் அல்லது மூலப்பொருள். நிமித்தம் என்றால் செய்தல். சஹகாரி என்றால் உதவியாக இருப்பது.

நாம் இங்கு சில உதாரணங்கள் மூலம் இந்த விசேஷார்த்ததின் உட்பொருளை ஆராயலாம்

1. சிலந்தியும் அதன் வலையும் (ऊर्णनाभि – ஊர்ணநாபி)

முண்டகோபநிஷத்தானது பகவானே அனைத்திற்கும் காரணம் என்பதை அழகாக விளக்குகிறது.

यथोर्णनाभिः सृजते गृह्णते च
यथा पृथिव्यामोषधयः सम्भवन्ति ।
यथा सतः पुरुषात्केशलोमानि
तथाक्षरात्सम्भवतीह विश्वम् ॥ ७ ॥

யதோர்ணநாபி: ஸ்ருஜதே க்ருஹ்ணதே ச
யதா ப்ருதிவ்யாமோஷதய: ஸம்பவந்தி |
யதா ஸத: புருஷாத்கேசலோமாநி
ததாக்ஷராத்ஸம்பவதீஹ விச்வம் ||
(முண்டகோபநிஷத் 1.1.7)

சிலந்திப் பூச்சியானது எப்படி தன்னுள் இருந்தே நூலை உருவாக்கி (சிருஷ்டித்து) மீண்டும் அதனைத் தன்னுள் இழுத்துக் கொள்கிறதோ, பூமியில் எப்படி பலவிதமான செடி, கொடி, மூலிகைகள் தோன்றுகின்றனவோ, மனிதனின் உடலில் இருந்து எப்படி முடிகளும் ரோமங்களும் வளர்கின்றனவோ, அதே போல அழிவற்ற அந்த பரப்பிரம்மத்திடம் (அக்ஷரத்திடம்) இருந்து இந்த முழு பிரபஞ்சமும் தோன்றுகிறது என்கிறது உபநிஷத்து.

இதை அடியொற்றி பகவத் பாஷ்யகாரர் ஶ்ரீ ராமானுஜர், ஶ்ரீ பாஷ்யம் 1.4.23 – ப்ரக்ருத்யதிகரணத்தில் 

प्रकृतिश्च प्रतिज्ञादृष्टान्तानुपरोधात् ॥ २३ ॥
ப்ரக்ருதிச்ச ப்ரதிஜ்ஞா த்ருஷ்டாந்தாநுபரோதாத் || 23 ||

என்கிறார்.

அதாவது, பகவானே இந்த உலகத்தின் உபாதான காரணமாகவும் இருக்கிறான். . உபநிஷத்துகளில் கூறப்பட்டுள்ள பிரதிஞ்ஞை (கூற்று) மற்றும் திருஷ்டாந்தங்கள் (உதாரணங்கள்) ஆகியவற்றுடன் முரண்படாமல் இருக்க இதுவே சரியான விளக்கமாகும் என்கிறார்.

ஸ்ரீபாஷ்யத்தில் இந்த பிரம்ம சூத்திரத்திற்கு மிகத் தெளிவான விளக்கம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. முண்டக உபநிஷத் சுலோகத்தின் தத்துவத்தை தர்க்கரீதியாக நிறுவும் சூத்திரம் இது.

• பிரதிஞ்ஞை (கூற்று அல்லது அடிப்படை கருத்து)): “ஒன்றை அறிந்தால் அனைத்தையும் அறியலாம்” என்பது சாந்தோக்ய உபநிஷத் போன்ற உபநிஷத்துகளின் வாக்கு.
• திருஷ்டாந்தம் (உதாரணம்): “ஒரு பிடி களிமண்ணை அறிந்தால், மண்ணால் ஆன அனைத்தையும் எப்படி அறியலாமோ அது போல.” என்பது காட்டித்தரப்படும் உதாரணம்.
• பகவான் வெறும் குயவனைப் போல (நிமித்த காரணமாக) மட்டுமே இருந்தால், குயவனை அறிவதால் மட்டுமே மண்பானையை அறிய முடியாது. ஆனால், பகவானே களிமண்ணைப் போல (உபாதான காரணமாகவும்) இருந்தால் மட்டுமே “ஒன்றை (பிரம்மத்தை) அறிந்தால் அனைத்தையும் (பிரபஞ்சத்தை) அறியலாம்” என்ற உபநிஷத் வாக்கு மெய்யாகும்.
• எனவே, முண்டக உபநிஷத்தில் சொல்லப்பட்ட சிலந்தி வலையைப் போல, எம்பெருமானே இந்த பிரபஞ்சத்திற்கு உபாதான காரணமும் ஆகிறான் என்பதை இந்த சூத்திரம் உறுதி செய்கிறது.

இந்த உயர்ந்த உபநிஷத் காட்டும் விசேஷ அர்த்தத்தை ஆழ்வார் ‘விண்முதல் முழுவதும் வரன் முதலாய்‘ என்கிறார். அதாவது மூல ப்ரக்ருதி முதல் சகல வஸ்துக்களுக்கும் காரண பூதனாய் நிற்பவன் பகவான் ஒருவனே என்கிறார். 

ஒரு தங்க நகை செய்வதற்கு, மூலப்பொருளான தங்கக் கட்டி உபாதான காரணம். அதை வைத்து அழகிய ஆபரணம் செய்யும் பொற்கொல்லன் நிமித்த காரணம். ஆபரணம் செய்யப் பயன்படும் நெருப்பு, சம்மட்டி, உலை போன்ற கருவிகள் ஸஹகாரி காரணம். உலகப் பொருட்களில் இந்த மூன்றும் வெவ்வேறாகவே இருக்கும். ஆனால் பகவத் விஷயத்தில் இம்மூன்று காரணங்களும் பகவானே என்பது தேறிய பொருள்.

ஆக ‘விண்முதல் முழுவதும் வரன் முதலாய்’ என்பதன் மூலம், ‘பகவானே ஜகத்தின் உபாதான, நிமித்த மற்றும் சஹகாரி காரணம்..!’ என்பது இரண்டாம் விசேஷார்த்தம்.

(3) ஸ்ருஷ்டி ~ நாசம் (ஒரு நிலையில் இருந்து மற்றொரு நிலைக்கு மாறுதல்)

அடுத்ததாக ஸ்ருஷ்டி (படைத்தல்) மற்றும் நாசம் (அழித்தல்) என்கிற இரண்டுமே ‘ஒரு நிலையில் இருந்து மற்றொரு நிலைக்கு மாறுதல்’ என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அது எப்படி..? சாஸ்த்திரங்களில் சித், அசித், ஈஸ்வரனாகிய பகவான் என்கிற மூன்றும் தத்வத்ரயம் (तत्त्वत्रयम्) எனப்படும்.

சித், அசித், ஈஸ்வரன் என்கிற மூன்று மட்டுமே மூல பொருட்கள். இவை மூன்றில் சித் என்றால் ஜீவாத்மா. அசித் என்றால் உயிரற்ற பொருட்கள். ஈஸ்வரன் என்றால் பகவான்.

ஜீவாத்மா என்கிற நமக்கும், ஈஸ்வரன் என்கிற பரமாத்மாவிற்கும் ஸ்வரூபத்தில் மாறுபாடு கிடையாது. மாறுபாடு இல்லை என்றால் எப்பொழுதும் மாறாமல் இருக்கக்கூடியது.

அசத் என்று சொல்லப்படக்கூடிய அசித் வஸ்துக்கள் (பொருட்கள்) ஒரு நிலையில் இருந்து மற்றொரு நிலைக்கு மாறிக்கொண்டே இருக்கும். அவ்வாறு ஸ்வரூபத்தில் மாறுவது உற்பத்தி (ஸ்ருஷ்டி) எனவும் அழிதல் (நாசம்) எனவும் சொல்லப்படுகிறது. 

அதனால், உற்பத்தி என்றாலும், அழிதல் என்றாலும் பொருட்களுக்கு ஸ்வரூபத்தில் ஏற்படும் மாற்றமே என்பதை நாம் நன்கு புரிந்துகொள்ள வேண்டும். எந்தவிதமான பூர்வ நிலைகளும் இல்லாமல் புதியதாக ஒரு பொருளின் உற்பத்தி என்பது கிடையவே கிடையாது என்பதுதான் வேதத்தில் காட்டித்தரப்படும் உண்மை.

ஒரு நிலையிலே இருக்கும் பொருளுக்கு ‘அவஸ்தை’ என்று பெயர். உதாரணத்திற்கு பானை செய்ய வேண்டும் என்றால் மண் வேண்டும். உருண்டையாக இருக்கும் மண்ணிற்கு ‘பிண்டம்’  என்று பெயர். அதனால் இந்த நிலைக்கு ‘பிண்டாவஸ்தை’ என்று சொல்வார்கள். 

உருண்டையாக மொத்தையாக இருந்த அந்த பிண்டமானது ஒரு வடிவுடன் கழுத்து முதலிய அவயவங்களுடன் மாறுகிறது, அப்பொழுது அதை நாம் பிண்டம் என்று சொல்வதில்லை. அதை, பானை என்கிறோம். உண்மையில் அது பிண்டம்தான். ஆனால் இப்பொழுது பானை என்கிற அவஸ்தையை (நிலையை) அடைந்திருக்கிறது. 

பிண்டமாகிய அவஸ்தை அழிந்து (நாசம்) பானையாகிய அவஸ்தையாக ஸ்ருஷ்டிக்கப்பட்டிருக்கிறது (உற்பத்தி). உண்மையில் இங்கு ஸ்ருஷ்டியும் இல்லை நாசமும் இல்லை. ஒரு நிலையில் இருந்து இன்னொரு நிலைக்கு மாறி இருக்கிறது அவ்வளவுதான்..!

அது போலத்தான் எல்லா பொருட்களும். உதாரணத்திற்கு நம் சரீரத்தை (உடல்) எடுத்துக்கொள்வோம். பிராணன் வெளிக்கிளம்பிய பின், இது மாறுதல் அடைந்து பஞ்ச பூதங்களிலே கலக்கிறது. 

மஹாப்ரளயத்தில் மூல ப்ரக்ருதியில் சென்று கலந்துவிடுகிறது.  ஸ்தூலமாக அதாவது நம் கண், காது, மூக்கு போன்ற இந்திரியங்களால் உணரக்கூடிய நிலையில் இருந்து சூக்ஷ்மமான, இவற்றினால் உணர முடியாத நிலையை அடைந்து விடுகிறது. மறுபடியும் அடுத்த ஸ்ருஷ்டியில் ஸ்தூலமாகிறது.

ஆக நாம் இரண்டு தத்துவங்களை இங்கு பார்த்தோம். மாறுதல் அடையக்கூடிய அசித் என்று சொல்லப்படக்கூடிய வஸ்துக்கள். மாறுதல் அடையாத சித் என்று சொல்லப்படக்கூடிய ஜீவாத்மா. இவை இரண்டுமே பகவானுக்கு சரீரமாய் உள்ளன என்பதுதான் நமக்கு வேதாந்தமாகிற உபநிஷத் காட்டும் உண்மை.

அதனால் மாறுதல் அடையக்கூடிய அசித் வஸ்துக்கள் சூக்ஷ்ம நிலையிலும் ஸ்தூல நிலையிலும் பகவானுடைய சரீரமாய் உள்ளது. மாறுதல் அடையாத ஆத்மாவும் அவ்வாறே பகவத் சரீரமாய் உள்ளது.

இவற்றை சரீரமாக உடைய பகவானுக்கு சரீரி என்று பெயர்.  இவ்வாறு உள்ள நிலைக்கு ‘சரீர ~ சரீரி பாவம்’ என்று சொல்வார்கள். பாவம் என்றால் அமைப்பு அல்லது நிலை அல்லது உறவு என்றும் வைத்துக் கொள்ளலாம்.

ஸ்ரீ பகவத் ராமானுஜர் ‘வேதாந்த ஸங்க்ரஹம் (वेदान्त सङ्ग्रह)’ என்கிற உயர்ந்த நூலை நமக்கு அளித்திருக்கிறார். வேதாந்த ஸங்க்ரஹம் என்றால் வேதங்களின் பொருளின் சுருக்கம் என்று அர்த்தம்.

அதன் ஆரம்பத்திலேயே, அதன் மங்கள ஸ்லோகத்திலேயே,  இந்த சித்-அசித்-ஈஸ்வர தத்துவத்தை கொண்டுதான் பகவானை தியானம் செய்கிறார்.

அந்த ஸ்லோகமானது

अशेषचिदचिद्वस्तुशेषिणे शेषशायिने ।
निर्मलानन्तकल्याणनिधये विष्णवे नमः ॥

அசேஷ சிதசித் வஸ்து சேஷிணே சேஷசாயிநே |
நிர்மலாநந்த கல்யாண நிதயே விஷ்ணவே நம: ||

அதாவது சித், அசித் இவற்றை உடையவன்தான் ஆதிசேஷன் மேல படுத்துக்கொண்டு இருப்பவன். அவன் இவை இரண்டையும் உடையவன் என்று சொல்லி, அப்படி அனந்த கல்யாண குணங்கள் உடைய அந்த விஷ்ணுவை நமஸ்கரிக்கிறேன் என்று சொல்கிறார்.

இந்த தத்துவத்தை ஆழ்வார் விசேஷமாக இந்த பாசுரத்திலே ‘அவை முழுது உண்ட பரபரன்‘ என்பதன் மூலம் சுலபமாக நமக்கு எடுத்துக் காட்டுகிறார்..!

பகவான் பிரளய காலத்தில் தன் வயிற்றில் இவற்றையெல்லாம் வைத்து தாங்குகிறான். ஸ்ருஷ்டியில் சிலந்தி பூச்சி போன்று இவற்றை வெளியே விடுகிறான் என்பது இங்கு தத்துவம்.

சூக்ஷ்மமான நிலையிலே (நம் இந்திரியங்களுக்கு புலப்படாத நிலையிலே) அதற்கு நாமதேயம் – பெயர் என்பது கிடையாது. அது ஸ்தூலமான நிலையிலே – ஸ்ருஷ்டி காலத்திலே ஒரு வடிவுடன் மாறுகிறது. பகவானிடத்திலிருந்து அவை ஸ்ருஷ்டிக்கப்படும் பொழுது, அதற்கு உலகம் என்றும், பூமி என்றும் மற்ற பெயர்கள் ஏற்படுகின்றன.

ஆக, ‘அவை முழுது உண்ட பரபரன்’  என்று சொல்வதன் மூலம் ஸ்ருஷ்டி மற்றும் நாசம் என்பது ஒரு நிலையில் இருந்து மற்றொரு நிலைக்கு மாறுதலே. அந்த மாறுதல் என்பதை பகவானே செய்கிறான் என்பது இந்த பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் மூன்றாம் விசேஷார்த்தம்.

(4) பகவான் உலகை ஸ்ருஷ்டித்து பிறகு பிரம்மாவை படைக்கிறான்

அடுத்து, பகவான் இவ்வுலகை எவ்வாறு ச்ருஷ்டிக்கிறான் (உற்பத்தி செய்கிறான்) என்பதை அழகாக சொல்கிறார் ஆழ்வார். 

பகவான் முதலில் உலகை ஸ்ருஷ்டித்து, பிறகு பிரம்மாவை படைத்து அவரிடம் வேதத்தை ஒப்படைக்கிறான்.  இது தான் மிகவும் முக்கியம்.

மூலமான ஸ்ருஷ்டியில் இந்த உலகம் முதலிலே படைக்கப்படுகிறது. இதற்கு ஸ்ருஷ்டிகர்த்தா பகவான்தான். பிரம்மா என்கிற சரீரத்தை படைத்து அந்த பிரம்ம பதவிக்கான ஆத்மாவை அதிலே பகவான் வைக்கிறான்.

அதனால், உலக ஸ்ருஷ்டி என்பது பகவானிடத்திலிருந்துதான் முதலில் நடக்கிறது அதற்கப்புறம் வரக்கூடிய ஸ்ருஷ்டியானது பிரம்மாவினால் நடக்கிறது.

வேதமானது ‘ஏகோஹவை நாராயண ஆஸீத்’ என்று சொல்வதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். ‘ஆதியில் நாராயணன் ஒருவனே இருந்தான்’ என்கிறது பரமப்ரமாணமான வேதம்..!

இங்கு ஆழ்வார், வேதத்தை அடியொற்றி  ‘அயன் என அமரர்க்கு அறிவு இயந்து‘ என்கிறார். நான்முகக் கடவுள் எனும் படியாக பகவானே நின்று தேவர்களுக்கும் ஞானத்தை கொடுக்கிறான் என்கிறார். 

இவையெல்லாம் பகவானுடைய சரீரத்திலே ஏற்கனவே இருந்த ஜீவாத்மாக்கள். அந்த ஆத்மாவிற்கு அதனுடைய கர்ம வசப்படி, அதனுடைய புண்ணிய பலன்களுக்காக அந்தந்த பதவியானது கிடைக்கிறது அந்த ப்ரம்ம சரீரம் கிடைக்கிறது 

ஆனால், உண்மையில், அந்த  பிரம்மா மூலமாக பகவானே படைத்தல் என்கிற செயலைச் செய்கிறான் என்பதுதான் தேறிய பொருள். 

அதனால் பகவான் உலகை முதலில் ஸ்ருஷ்டிக்கிறான். பிறகு பிரம்மாவை படைக்கிறான். அவரிடம் வேதத்தை ஒப்படைக்கிறான். அந்த வேதத்தை வைத்துக்கொண்டு பிரம்மா மற்றவர்களை படைக்கிறார் என்பதை ‘அயன் என அமரர்க்கு அறிவு இயந்து’  என்று ஆழ்வார் சொல்வது இங்கு நான்காவது விசேஷ அர்த்தம்.

(5) ஸம்ஹாரமும் பகவானுடைய செயலே

படைத்தல் (ஸ்ருஷ்டி) என்பது பகவானின் செயலே என்று சொன்ன ஆழ்வார், அடுத்து நாசம் (ஸம்ஹாரம்) என்பதும் பகவானுடைய செயலே என்கிறார்.!

திருமழிசை ஆழ்வார், ‘நான்முகன் திருவந்தாதி’ என்கிற திவ்யப் பிரபந்தத்தின் ஆரம்பத்திலேயே இந்த ஸ்ருஷ்டி மற்றும் ஸம்ஹார ரகசியத்தை சொல்கிறார்,

நான்முகனை நாராயணன் படைத்தான்
நான்முகனும் தான்முகமாய்ச் சங்கரனைத் தான் படைத்தான் |

என்கிறார். 

பிரம்மாவை நாரயணன் படைத்தான். அந்த பிரம்மா ஈஸ்வரனை ஸ்ருஷ்டிக்கிறார். ஈஸ்வரன் என்பது பதவி. அந்த ஈஸ்வர பதவியை ஸ்ருஷ்டித்து, அவரிடம் ஸம்ஹாரம் என்கிற பொறுப்பை ஒப்படைக்கிறார் அதாவது அழித்தல் என்கிற பொறுப்பை ஒப்படைக்கிறார். 

இங்கு பகவானே அரன் எனும் ஈஸ்வரனாய் நின்று ஸம்ஹாரம் எனும் தொழிலையும் செய்கிறான் என்பதை,  ‘அரன் என ஒரு மூன்று புறம் எரித்து உலகு அழித்து‘ என்கிறார் ஆழ்வார் இந்த பாசுரத்திலே..

அரன் என ருத்ர மூர்த்தியான உருவத்தை பகவான் தரிக்கிறான். அவன் இணையில்லாத திரிபுரங்களை – மூன்று புரங்களை எரித்தவன் என்கிறார். 

திரிபுர ஸம்ஹாரம் அல்லது திரிபுர நாசனம் என்பது சர்வஜ்ஞனான ஈஸ்வரனுடைய சரித்திரத்தில் மிகவும் விசேஷம். சர்வஜ்ஞன் எல்லாம் அறிந்தவர், உணர்ந்தவர் என்று அர்த்தம்.

இந்த சரித்திரமானது சிவ புராணத்திலும், லிங்க புராணத்திலும், மஹாபாரதத்திலும் விசேஷமாக பேசப்பட்டுள்ளது.

மஹாபாரதத்தில் கர்ண பர்வத்தில், துரியோதனன் ஸல்யனுக்கு இந்த வ்ருத்தாந்தத்தைச் சொல்கிறான்.

திரிபுர ஸம்ஹாரம்:

தாரகாசுரன் என்ற அசுரனுக்கு மூன்று பிள்ளைகள் இருந்தனர். அவர்களுக்கு முறையே தாரகாக்ஷன், கமலாக்ஷன், வித்யுன்மாலி என்று பெயர். அவர்கள் பிரம்மாவை நோக்கி கடும் தவம் செய்து அரிய வரங்களைப் பெற்றனர்., அவர்களுக்கு  தங்கம், வெள்ளி மற்றும் இரும்பால் ஆன, வானத்தில் பறக்கக்கூடிய மூன்று பெரிய நகரங்கள் (கோட்டைகள்) அந்த வரத்தினால் கிடைத்தன. 

இந்த மூன்று நகரங்களும் ஆயிரம் வருடங்களுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே வானத்தில் ஒரே நேர்கோட்டில் வரும். அந்தச் சரியான நேரத்தில், ஒரே ஒரு அம்பை எய்து மட்டுமே தங்களை அழிக்க முடியும் என்ற கடுமையான வரத்தை அவர்கள் பெற்றிருந்தனர்.

இந்த வரத்தினால் கர்வம் கொண்ட அசுரர்கள், உலகிலும் வானிலும் உள்ள தேவர்களையும், முனிவர்களையும், மக்களையும் மிகவும் துன்புறுத்தத் தொடங்கினர்.

அந்த அசுரர்களின் கொடுமை தாங்க முடியாத தேவர்கள் அனைவரும் சிவபெருமானிடம் சென்று தங்களைக் காப்பாற்றும்படி சரணடைந்தனர். அவர்களைக் காக்க, சிவபெருமான் கோப வடிவான ருத்திர மூர்த்தியாக (அரன்) மாறினார்.

அவர் இந்தப் போருக்காக ஒரு மாபெரும் தேரை உருவாக்கினார்: அதிலே, பூமியானது தேராக மாறியது. சூரியனும் சந்திரனும் தேரின் சக்கரங்களாக மாறினர். மேரு மலையானது சிவபெருமானின் வில்லாக மாறியது. வாசுகி என்கிற சர்ப்பம் (பாம்பு) அந்த வில்லின் நாணாக மாறியது. பகவான் விஷ்ணுவே அம்பாக மாறினார்.

ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழித்து, அந்த மூன்று பறக்கும் நகரங்களும் வானத்தில் ஒரே நேர்கோட்டில் வந்தன. தேவர்கள் அனைவரும், “நம்முடைய மாபெரும் உதவியால் தான் சிவபெருமான் அசுரர்களை அழிக்கப் போகிறார்” என்று மனதிற்குள் கர்வம் கொண்டனர். தேவர்களின் கர்வத்தை அடக்கவும், அசுரர்களை அழிக்கவும் சிவபெருமான் வில்லை வளைப்பதற்கு முன்பே கோபமாகச் சிரித்தார்.

அவருடைய நெற்றிக்கண்ணில் இருந்தும், சிரிப்பிலிருந்து வெளிப்பட்ட நெருப்பே அந்த மூன்று நகரங்களை சாம்பலாக்கும் விதமாய் வளர்ந்தது. தேவர்களின் கர்வத்தை அடக்கியது. 

அதற்குமேல், ப்ரம்மாவின் வரத்திற்கு பங்கம் வராமல், பகவானே அம்பாய் இருந்து மூன்று நகரங்களையும் (திரிபுரங்களையும்) துளைத்து, நொடிப்பொழுதில் எரித்து சாம்பலாக்கினான். இந்த சரித்திரத்தினாலேயே, ஈஸ்வரன் ‘திரிபுராந்தகன்‘ (மூன்று நகரங்களை அழித்தவன்) என்று விசேஷமாக அழைக்கப்படுகிறார்.

இந்த வ்ருத்தாந்தத்தை ஆழ்வார் ‘அரன் என ஒரு மூன்று புறம் எரித்து’  என்கிறார். அரன் என பகவானே நின்று மூன்று நகரங்களை எரித்தவன் என்கிறார்.

அதற்கு மேல் ‘உலகு அழித்து‘’ என்கிறார். பிரளய காலத்திலே மஹாபிரளயம் வரும்பொழுது உலகமெல்லாம் அழிகிறது. பிரம்மா போன்ற எல்லோருமே அழிகிறார்கள் (அந்த சரீரங்கள் போகின்றன). அந்த ஆத்மாக்கள் எல்லாம் பகவானிடத்திலே சென்று அடைகின்றன. இந்த உலகங்களெல்லாம் அழிந்து, சூக்ஷ்மமான நிலைக்கு மூல பிரகிருதியும், மற்ற ஆத்மாக்களும் பகவானுடைய திருவயிற்று உதர பந்தம் என்று அவனுடைய வயிற்றிலே சென்று அடைகின்றன. 

அதனால் ஸம்ஹாரம் – அழித்தல் என்பதும் பகவானுடைய செயலே. அவனே அந்தராத்மாவாக இருந்து இதையும் நடத்துகிறான் என்பது ‘அரன் என ஒரு மூன்று புறம் எரித்து உலகு அழித்து’ என்பதன் மூலம் விசேஷமாக சொல்கிறார் ஆழ்வார். இது இந்த பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படும் ஐந்தாவது விசேஷார்த்தம்.

(6) பரபரன்: எல்லாவற்றிற்கும் அந்தராத்மாவாக இருப்பவன்

அதற்கு மேலாக பகவானே எல்லாவற்றிற்கும் அந்தராத்மாவாக இருந்து உலகத்தை காக்கிறான் அல்லது நடத்துகிறான் என்கிறார். 

‘பரபரன்’ என்கிறார் ஆழ்வார். பரபரன் என்றால் பரம புருஷன் என்று அர்த்தம்.

ஶ்ரீ பீஷ்மாச்சாரியார்

‘ஜகத்ப்ரபும் தேவதேவம் அனந்தம் புருஷோத்தமம்’ என்கிறார்.

பகவான் எல்லா தேவர்களுக்கும் அந்தராத்மாவாக இருக்கிறான். மனிதர்கள், பிராணி வர்க்கங்கள், தாவர வர்க்கங்கள் எல்லாவற்றிற்கும், அந்த ஆத்மாவிற்கும் அந்தராத்மாவாக இருந்து ஸ்திதி – காத்தல் என்கிற செயலை செய்கிறான்.  

இந்த உலகை நடத்துவது எவ்வாறு என்றால்..? அவரவர்கள் செய்யக்கூடிய காரியங்களுக்கு பகவான் காரணமாக இருந்து இவையெல்லாவற்றையும் நடத்துகிறான்  என்கிறார்.

 ‘பரபரன்’ என்பதன் மூலம் எல்லாவற்றிற்கும் அந்தராத்மாவாக இருந்து காப்பவன் பகவான் என்பது இந்த பாசுரத்தில் காட்டித்தரப்படும் ஆறாவது விசேஷார்த்தம்.

(7) சுரர் உளன் ~ உளன் சுரர் 

இப்பாசுரத்தில் முதல் பதம் சுரர். கடைசி பதம் உளன். இவை இரண்டையும் சேர்த்தால், ஆரோஹணத்தில் சுரர் உளன் என்றும், அவரோஹணத்தில் உளன் சுரர் என்று இரண்டு வாக்கியங்கள் அழகாகக் கிடைக்கும்.

முதல் வாக்கியம், சுரர் உளன் என்று சொன்னால் தேவர்களுக்கெல்லாம் அந்தராத்மாவாக இருக்கக்கூடியவன் பகவான் என்று அர்த்தம். இதை சர்வஜ்ஞனான ஈஸ்வரன் ந்ருஸிம்ம பரமான ஶ்ரீ மந்த்ரராஜ பத ஸ்தோத்ரத்திலே விசேஷமாக சொல்கிறார்:

दासभूताः स्वतः सर्वे आत्मानः परमात्मनः ।
अतोऽहमपि ते दासः इति मत्वा नमाम्यहम् ॥

தாஸபூதா: ஸ்வத: ஸர்வே ஆத்மாந: பரமாத்மந: |
அதோஹமபி தே தாஸ: இதி மத்வா நமாம்யஹம் ||

ஹே ந்ருஸிம்ஹா! எல்லோரும் இயற்கையாகவே உனக்கு தாசர்கள். எல்லா ஆத்மாவிற்கும் அந்தராத்மாவாக இருக்கக்கூடிய நீ பரமாத்மா. நானும் உன்னுடைய தாசன் தான் என்று சொல்லி நான் உன்னை வணங்குகிறேன் என்று ஈஸ்வரன் சொல்கிறார்.

அடுத்து, உளன் சுரர் என்று சொல்லும்பொழுது அந்த தேவர்களுக்கு அந்தராத்மாவாக இருந்து பகவான் நியாமகனாக இருக்கிறான் என்கிற தத்துவத்தைக் காட்டும். நியாமகன் என்றால் அவர்களை, அந்தந்த பதவியிலே இருக்கக்கூடியவர்களை நியமித்து, அவர்கள் மூலம் இந்த உலகை நடத்துகிறான் என்று அர்த்தம்.

உபநிஷத் சொல்லும் போது:

भीषाऽस्माद्वातः पवते । भीषोदेति सूर्यः ।
भीषाऽस्मादग्निश्चेन्द्रश्च । मृत्युर्धावति पञ्चम इति ॥

பீஷாஸ்மாத் வாத: பவதே பீஷோதேதி சூர்ய: |
பீஷாஸ்மாதக்னிஸ்சேந்த்ரஸ்ச ம்ருத்யுர்தாவதி பஞ்சம: ||

என்கிறது.

பீஷாஸ்மா என்றால் பயம். ஒவ்வொரு தேவதைகளுக்கும் அந்த அந்த பதவியிலே இருக்கிறார்கள் அவர்களுக்கு.. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு செயல். சூரியனோ, சந்திரனோ, வாயுவோ, அக்னியோ, இந்திரனோ அல்லது ம்ருத்யுவோ… உன்னிடம் இருக்கக்கூடிய பயத்தினாலே அவரவர்கள் அவரவர்களுடைய காரியங்களை மாறாமல் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்கிறது இந்த உபநிஷத்து. 

பகவான் நியாமகனாக இருந்து அவர்களுக்கு அந்தராத்மாவாக இருந்து இவை எல்லாவற்றையும் நடத்தி வைக்கிறான் என்பதுதான் தேரிய பொருள்.

பகவானே  கீதையில்

अहमात्मा गुडाकेश सर्वभूताशयस्थितः ।
अहमादिश्च मध्यं च भूतानामन्त एव च ॥

அஹமாத்மா குடாகேச ஸர்வபூதாசயஸ்தித: |
அஹமாதிஸ்ச மத்யஞ்ச பூதானாமந்த ஏவ ச ||
(பகவத் கீதை 10.20)

என்கிறான்.

இந்த ஸ்லோகம்தான் ஆழ்வாருடைய இந்த பாசுரத்திற்கு மூலம் என்றால் அது மிகையாகாது.

“அர்ஜுனா! அனைத்து உயிர்களின் (பிரம்மா, சிவன் உள்ளிட்ட தேவர்கள் உட்பட) இதயத்திலும் அந்தர்யாமியாக இருப்பவன் நானே. அனைத்து உயிர்களின் ஆதியும் (படைப்பு – பிரம்மா), நடுவும் (காத்தல் – விஷ்ணு), முடிவும் (அழித்தல் – சிவன்) நானே ஆவேன்.” என்கிறான் பார்த்தசாரதி.

‘சுரரறி வருநிலை’ என்பதற்கு மூலமாய் அமைந்திருப்பது

न मे विदुः सुरगणाः प्रभवं न महर्षयः ।
अहमादिर्हि देवानां महर्षीणां च सर्वशः ॥

ந மே விது: ஸுரகணா: ப்ரபவம் ந மஹர்ஷய: |
அஹமாதிர்ஹி தேவானாம் மஹர்ஷீணாம் ச ஸர்வஸ: ||
(பகவத் கீதை 10.2)

என்கிற ஸ்லோகம்

“என்னுடைய தோற்றத்தையோ, மகிமையையோ தேவர்கள் (சுரர்கள்) அறியமாட்டார்கள்; முனிவர்களும் அறியமாட்டார்கள். ஏனெனில், அந்த தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் அனைவருக்கும் எல்லா வகையிலும் மூல காரணமாக இருப்பவன் நானே.”

அதனால் சுரர் எனப்படும் தேவர்களுக்கெல்லாம் அந்தராத்மாவாக இருந்து அவர்களுக்கெல்லாம் நியாமகனாக இருக்கக்கூடிய பகவானின் துயரறு சுடரடியை பற்றினால் நாம் அவனையே அடையலாம்.  குறையொன்றுமில்லையே!

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் தேஶிகன் அழகியஶிங்கர் திருவடிகளே ஶரணம்
நம்ஸ்வாமி திருவடிகளே ஶரணம்

ஸ்ரீ:

திருவாய்மொழி

முதல் பத்து – முதல் திருவாய்மொழி

ஒன்பதாம் பாசுரம்

மூல பாடம்:

உளனெனில் உளனவன் உருவமிவ் வுருவுகள்
உளனலன் எனிலவன் உருவமிவ் வருவுகள்
உளனென இலனென இவை குணமுடைமையில்
உளனிரு தகைமையொடு ஒழிவிலன் பரந்தே.

பத பாடம்:

உளன் எனில் | உளன் அலன் எனில் | உளன் |
உளன் என இலன் என | இவை குணம் உடைமையின் |
இவ் உருவுகள் | இவ் அருவுகள் | அவன் உருவம் | அவன் அருவம் |
இரு தகைமையொடு | ஒழிவு இலன் | பரந்து உளன் |

விளக்க உரை:

ஶ்ரீயப்பதியான பகவான் வேத வேதாந்தங்களிலே சொல்லப்படும் பரப்பிரம்மம் என்றும், அனைத்திற்கும் ஆத்மாவாய் நிற்பவன் என்றும், உலகத்தின் சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரங்கள் – உலகத்தைப் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என்கிற முத்தொழில்களையும் செய்பவன் அவனே என்றும் ஆழ்வார் இதற்கு முன் உள்ள பாசுரங்களில் எடுத்துரைத்தார்.

இந்தப் பாசுரத்தில் பகவான் இல்லை என்று சொல்லும் நாஸ்திக வாதத்தை நிரசிக்கிறார்.

முக்கியமாக பகவான் உளன் என்று சொன்னாலும், பகவான் இலன் என்று சொன்னாலும் பகவான் உள்ளான் என்பதே அர்த்தமாகும் என்பதைச் சொல்கிறார். பகவான் இரண்டு தன்மையோடும் உள்ளான், அதாவது வடிவுடன் கூடிய வஸ்துக்களைத் தன் சரீரமாகக் கொண்டுள்ளான் (ஸ்தூல சரீரம்), அதுபோன்று வடிவமற்ற வஸ்துக்களையும் தன் சரீரமாகக் கொண்டுள்ளான் (சூக்ஷ்ம சரீரம்). இவற்றுடன் எல்லாக் காலங்களிலும், எல்லா இடங்களிலும் உள்ளான் என்பது இப்பாசுரத்தின் தேறிய பொருள்.

விசேஷ அர்த்தங்கள்:

((1) பகவான் உண்டு என்று சொல்லப்படும் நிலையிலேயும் உண்டு

முதலாவதாக உண்டு என்று சொன்னால் பகவான் உண்டு என்பதை ‘உளனெனில் உளன் அவன்’ என்கிறார். உண்டு என்பதைச் சொல்வதற்கும், உண்டு என்பதை நான் உணரவில்லை என்பதற்கும் வித்தியாசம் உண்டு.

இரண்யகசிபு ப்ரக்லாதனை தன் அரண்மனையில் உள்ள ‘ஸ்வர்ண ஸ்தம்பத்தின்’ முன் கொண்டு நிறுத்தினான். ஏன் அந்த தங்கச் செங்கல்களினால் கட்டப்பட்ட கம்பத்தின் முன் கொண்டு நிறுத்தினான்..? 

பெரியாழ்வார் இரண்யகசிபுவின் மதியின்மையை இங்கு பரிகசிக்கிறார்

அளந்திட்ட தூணை அவன் தட்ட - அங்கே
வளர்ந்திட்டு வானுகிர் சிங்க உருவாய் |
உளந்தொட்டு இரணியன் ஒண் மார்பகலம்
பிளந்திட்ட கைகளால் சப்பாணி! பேய் முலையுண்டானே சப்பாணி! ||
          (பெரியாழ்வார் திருமொழி)

என்கிறார் 

அளந்திட்ட தூணை அவன் தட்ட – இரண்யகசிபு மந்தமதி படைத்தவன். தங்க செங்கல்களினால் அந்த கம்பத்தை அவனே அருகில் இருந்து கட்டுவித்தானாம். ஒவ்வொரு செங்கலாக எடுத்துக் கொடுப்பானாம். அதனால், பகவான் வேறு எங்கு வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம், ஆனால் இந்தக் கம்பத்தில் இருப்பதற்கு வாய்ப்பே இல்லை என்ற ஒரு அஞ்ஞானம் அவனுக்கு. ஏனென்றால் அவன் பக்கத்தில் இருந்து கட்டிய ‘அளந்து இட்ட தூண்!’ அல்லவா..!

அந்த ஸ்வர்ண ஸ்தம்பத்தின் முன் ப்ரக்லாதனைக் கொண்டு நிறுத்தி 

‘ஹே ப்ரக்லாதா, பகவான், பகவான் என்று சொல்கிறாயே. அந்த பகவான் இந்த ஸ்தம்பத்தில் இருக்கிறானா..? தெரிகிறானா..? என்று கேட்டான்.

அதற்கு ப்ரக்லாதன் சிரித்துக்கொண்டே ‘ஆஹா, தெரிகிறானே..!’ என்றான்.

உடனே இரண்யகசிபு ‘கம்பத்திலே தெரியவில்லையே.. ஸ்தம்பே ந த்ருஸ்யதே’ என்றான்.

ப்ரக்லாதன் அந்த கேள்வியையே பதிலாக மாற்றி விட்டான்..!

அவன் சொல்கிறான் ‘கம்பத்திலே தெரிகிறானே.. ஸ்தம்பேந த்ருஸ்யதே’ என்றான்.

இரண்யகசிபு ஸ்தம்பே நத்ருஸ்யதே என்றான். ப்ரக்லாதன் அந்த ‘ந’ என்கிற அக்ஷரத்தை முன் பதத்துடன் சேர்த்து ஸ்தம்பேந த்ருஸ்யதே! – ஸ்தம்பத்திலே தெரிகிறானே! என்றான்.

இங்கு நாம் முக்கியமாக கவனிக்க வேண்டியது, இரண்யகசிபு பகவான் இல்லை என்று சொல்லவில்லை, என் கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை என்றான். அதனால் ப்ரஹ்லாதன் சொன்ன உண்டு வேறு, இரணியன் சொன்ன உண்டு வேறு..!

பரம பக்தனான ப்ரக்லாதன் பகவானைப் பார்த்துக்கொண்டே உண்டு என்று சொல்கிறான். இரண்யகசிபுவோ பகவானை உண்டு என்று ஒப்புக்கொள்கிறான். ஆனால், என் கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை என்கிறான்.

அதனால் கண்ணுக்குத் தெரிந்தாலும், தெரியாமல் போனாலும், அந்த இரு நிலையிலும் பகவான் உண்டு என்பது தேறிய பொருள். 

அதனால் பகவான் உண்டு என்று சொல்லப்படும் நிலையிலேயும் உண்டு என்பதை ஆழ்வார் உளனெனில் உளன் என்று காட்டித்தருவது இப்பாசுரத்திலே முதலாவது விசேஷார்த்தம்.

(2) பகவான் இல்லை என்று சொல்லப்படும் நிலையிலேயும் உண்டு

இரண்டாவது விசேஷ அர்த்தம், இல்லை என்று சொன்னாலும் பகவான் உண்டு என்பது. 

இல்லை என்று தனியாகச் சொன்னால் அது எந்த அர்த்தத்தையும் கொடுக்காது. அதற்கு சூன்ய வாதம் என்று பெயர். சூன்ய வாதம் என்பது அதனால் அர்த்தமில்லாத பேச்சு என்றாகிறது. ஏதாவது ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்டி அது இல்லை என்று சொல்ல வேண்டுமே ஒழிய, அடியோடு இல்லை என்று எதையும் சொல்ல முடியாது. 

சூன்ய வாதம் செய்கின்றவர்கள் ‘முயல் கொம்பு‘ என்று ஒன்று இல்லையே, ‘ஆகாயத் தாமரை‘ என்று ஒன்று இல்லையே என்று வாதிக்கக் கூடும். 

இதை நாம் நன்கு ஆராய்ந்து பார்த்தால் முயல் கொம்பு அல்லது ஆகாசத் தாமரை என்பதெல்லாம் இரண்டு பொருட்களின் சேர்க்கை. முயல் கொம்பு என்பது இல்லை என்று சொல்வதால் உலகத்தில் முயல் இல்லாது போகுமா..? அல்லது கொம்பு இல்லாமல் போகுமா..? இவை இரண்டும் சேராதே ஒழிய அவை தனித்து இருக்கின்றனவே..!

அதுபோலத்தான் ஆகாசத் தாமரை அல்லது மலடியின் பையன் போன்ற பதங்கள் அல்லது வாக்கியங்கள். 

அதனால் பகவான் இல்லை என்று சொல்லும் பொழுது பகவான் என்று ஒருவனை ஒப்புக்கொண்டு பிறகு அவன் இல்லை என்று சொல்ல வேண்டும். 

அவ்வாறு சொல்லும் பொழுது தேச காலங்களை இட்டுத் தான் சொல்ல முடியுமே ஒழிய தனித்துச் சொல்ல முடியாது. அதாவது இரணியன் சொன்ன மாதிரி இங்கு இல்லை என்று சொல்லலாம். தேசம் அதாவது இடத்தைக் கொண்டு சொன்னால், வேறு எங்கோ இருக்கிறான் என்று அர்த்தம் கிடைக்கும். அல்லது இப்பொழுது இல்லை என்று சொன்னால் முன்பு இருந்தான் என்று அர்த்தம் கிடைக்கும். அவ்வாறு சொல்லும் போது சூன்ய வாதம் நிரசிக்கப்படும். 

அதைத்தான் ஆழ்வார் இங்கு உளன் அலன் எனில் உளன் என்கிறார்.

ஆக, உளன் அலன் எனில் உளன் என்பதன் மூலம் பகவான் இலன் என்று சொன்னாலும் உளன் என்று காட்டித்தரப்படுவது இரண்டாம் விசேஷார்த்தம்.

(3) பகவான் எப்பொழுதும் இருக்கிறான்

எல்லாக் காலங்களிலும் பகவான் இருக்கிறான் என்பதை ஆழ்வார் இங்கு அழகாக ஒழிவு இலன் என்கிறார். 

ஒழிவு இலன் – ஒழிவு என்றால் காலம் என்று ஒரு அர்த்தம் – காலத்தினால் பகவான் இல்லை என்று சொல்ல முடியாது, எல்லாக் காலத்திலேயும் இருக்கிறான் என்கிறார்.

நரசிம்ம அவதார சமயத்திலே இதைப் பகவான் நேரடியாகக் காண்பித்தான். இந்தப் பாசுரமே நரசிம்ம பரமாக இருக்கக்கூடிய பாசுரம் என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். 

இப்பொழுது பாருங்கள், எல்லாக் காலங்களிலும் பகவான் இருக்கிறான் என்பதைப் பெரியாழ்வார் ஆங்கே வளர்ந்திட்டு வானுகிர் சிங்க உருவாய் என்கிறார்.

நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியில் பின்னால் ஒரு பாசுரத்திலே அங்கு அப்பொழுதே அவன் வீயத்தோன்றிய என் சிங்கப்பிரான்  என்கிறார்.

ஒரு கம்பத்தைக் காட்டி இரண்யகசிபு இந்த கம்பத்திலே பகவான் இருக்கிறானா.? என்று கேட்டான். ப்ரக்லாதன் அதற்கு ‘ஆமாம், இந்த ஸ்தம்பத்திலே இருக்கிறான்’ என்று சொன்னான். 

உடனே இரண்யகசிபு தன்னுடைய இரு கைகளையும் நன்கு கட்டிக்கொண்டு “ஸ்வபலேந முஷ்டிநா” என்று தன்னுடைய எல்லா பலத்தையும் கொண்டு முட்டியினால் அந்த கம்பத்தை ஓங்கி அறைந்தான். பகவான் ‘அடித்த கை பிடித்த பெருமான்’ – உடனே அப்பொழுதே அவன் கையை பிடித்துக்கொண்டான்.

அவன் அந்த ஸ்தம்பத்தை அறைந்த பொழுது பகவான் உடனே வரவில்லை என்று வைத்துக் கொள்வோம். அப்பொழுது இரண்யகசிபு என்ன சொல்வான்? நான் அறைந்த பொழுது இங்கு அவன், அந்த பகவான் இல்லை, அதற்கப்புறம்தான் வந்தான் என்று சொல்வான். ஆனால் பகவான் அப்பொழுதே வந்தான். அதனால்தான் ந்ருஸிம்மனுக்கு அடித்த கை பிடித்த பெருமாள் என்று பெயர். 

அவன் கம்பத்தை அறைந்தான், உடனே அங்கு அவனுடைய கையைப் பிடித்துக் கொண்டான். அதனால் எந்தக் காலங்களிலும் பகவான் இருக்கிறான் – ஒழிவு இலன் என்பது இந்த சரித்திரத்திலே நாம் பார்க்கக் கூடியது. 

பகவான் எல்லா காலங்களிலும் உள்ளான், எப்பொழுதும் உள்ளான், அவன் ஒழிவு இலன் என்பது இங்கே காட்டித்தரப்படும் மூன்றாவது விசேஷார்த்தம்

(4) பகவான் எங்கும் இருக்கிறான்

எல்லா தேசங்களிலும் – இடங்களிலும் பகவான் இருக்கிறான் என்பதை ஆழ்வார் இங்கு அழகாக ஒழிவு இலன் பரந்து உளன் என்கிறார். 

இந்த இடத்தில் ஒழிவு என்பது தேசங்களை – இடங்களைக் குறிக்கும். அதாவது ஒழிவு என்பது தேச / காலங்களைக் குறிக்கும்.

இதையும் நரசிம்ம அவதார சமயத்திலே பகவான் காட்டினான். இரண்யகசிபு ஒரு கம்பத்தை அறைந்தான், பகவான் அந்த கம்பத்திலிருந்து வரவில்லை, இன்னொரு கம்பத்திலிருந்து வெளியே வந்தான் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அப்பொழுது இரண்யகசிபு என்ன சொல்வான்? ப்ரக்லாதன் காட்டின ஸ்தம்பத்திலிருந்து அவன் வரவில்லை, அதனால் அங்கு இல்லை அவன். இன்னொரு இடத்திலிருந்து வந்தானே என்பான், இங்கு இல்லை அங்கு இருந்தான் என்று சொல்வானாம்..! 

அதனால் அவன் அறைந்த கம்பத்தில் இருந்தே வந்தான். ஒழிவு இலன் – எல்லா இடத்திலேயும் உள்ளான் என்பதைக் காட்டினான்.

அதனால் எங்கு அந்தக் குழந்தை காண்பிக்குமோ என்று அந்தக் குழந்தையின் வாக்கை காப்பதற்காக எல்லா இடங்களிலும் நரம் கலந்த சிம்மமாய் எங்கும் நிறைந்தான்.

அவ்வாறே இன்றும் இருக்கிறான். அதை ஆழ்வார் பரந்து உளன் என்கிறார். பரந்து உளன் என்றால் எல்லா இடங்களிலும் பகவான் இருக்கிறான்.

ஆக, பகவான் எல்லா தேசங்களிலும் – இடங்களிலும் இருக்கிறான் என்பதை ஆழ்வார் ஒழிவு இலன் பரந்து உளன் என்று காட்டிகொடுப்பது இங்கு நான்காம் விசேஷார்த்தம்.

(5) பகவான் ஸ்தூலமாய் எங்கும் இருக்கிறான்

அடுத்ததாக பகவான் சிருஷ்டியில் ஸ்தூல சிதசித் ஈஸ்வரனாக இருக்கிறான் என்பதை உருவம் இவ் உருவுகள் என்கிறார்.! 

ஸ்தூலம் என்றால் இப்பொழுது நாம் பார்க்கக் கூடியது, இந்த உலகமானது நம்முடைய கண்ணுக்குத் தெரிகிறது இதிலுள்ள பொருட்களையெல்லாம் நாம் பார்க்கிறோம். இதெல்லாம் ஸ்தூல ரூபம் – பார்க்கப்படும் பொருட்கள். அவ்வாறு நாம் பார்க்கக் கூடிய வஸ்துக்கள் – உயிறற்றவை எல்லாவற்றிர்கும் அசேதனம் என்று பெயர், அசித் பதார்த்தங்கள் என்று சொல்வார்கள்.

நம்மால் பார்க்க முடியாத பொருள் என்று ஒன்று நம் சரீரத்தின் உள்ளேயே இருக்கிறது. அதற்கு சித் அல்லது சேதனம் என்று பெயர். அதுதான் ஆத்மா – தமிழிலே மெய்  என்பார்கள்.  

இவை இரண்டும் இந்த சிருஷ்டியிலே இருக்கின்றன. 

நம் சரீரம் – உடலானது பஞ்ச பூதங்களால் ஆனது. ஆத்மா அவ்வாறல்ல. ஆத்மா உள்ளே இருக்கும்வரை, சரீரம் வேலை செய்கிறது. அது வெளிக்கிளம்பினால் கீழே விழுந்துவிடுகிறது. 

ஆக, சரீரம் என்பது ஸ்தூலமாய் உள்ளது – கண்ணுக்குத் தெரிகின்றது. ஆத்மா என்பது ஸூக்ஷ்மமாய் உள்ளது – கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை

இவை இரண்டையுமே தன்னுடைய சரீரமாகக் கொண்டு ஈஸ்வரனான பகவான் இருக்கிறான். அதனால் இந்த சிருஷ்டி காலத்திலே – இப்பொழுது நாம் இருக்கக்கூடிய காலம் சிருஷ்டி காலம் – இந்தக் காலத்திலே பகவான் ஸ்தூல சிதசித் ஈஸ்வரனாக இருக்கிறான்.

அதனால்தான் வேதமானது ‘புருஷ ஏவேதம் விச்வம்’ – இந்த ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சமும் அந்த பகவானின்  வடிவமே என்கிறது. அதனால் ‘பகவானைப் பார்க்க வேண்டுமென்றால் இப்ப்ரபஞ்சத்தைப் பார்’ என்கிறது. எனென்றால் பகவான் ச்ருஷ்டி காலங்களில் இந்த உலகமாய் நம் கண்ணுக்குப் புலப்படும்படி இருக்கிறான்

இந்த ஸ்தூல சிதசித் ஈஸ்வர தத்துவத்தைதான் ஆழ்வார் இங்கு அவன் உருவம் இவ் உருவுகள் என்று சொல்கிறார். இந்த தத்துவமானது இங்கு காட்டித்தரப்படும் ஐந்தாம் விசேஷார்த்தம்.

(6) பகவான் சூக்ஷ்மமான நிலையிலும் எங்கும் இருக்கிறான்

இந்த சிருஷ்டியானது முடிகிறது, பிரளய காலம் வருகிறது, எல்லாம் ஜலமாய் இருக்கிறது, அப்பொழுது இந்த ஆத்மாக்கள் எல்லாம் சென்று பகவானை அடைகின்றன. அதுபோன்று இந்தப் பொருட்கள் எல்லாம் சூக்ஷ்ம நிலையை மூலப் பிரகிருதியாக பகவானைச் சென்று அடைகின்றன. அதனால் பகவான் பிரளய காலத்திலே சூக்ஷ்ம சிதசித் ஈஸ்வரனாக இருக்கிறான். அதாவது சித் – அசித் என்கிற இவையனத்தையும் தன் வயிற்றில் கட்டிக் காக்கிறான் பகவான்.

திருப்பாணாழ்வார் விசேஷமாக ‘ஆலமாமரத்தின் இலைமேல் ஒரு பாலகனாய்; ஞாலமேழும் உண்டான் அரங்கத்தரவிணனையான்’ என்று சூக்ஷ்ம சிதசித் ஈஸ்வர தத்துவத்தை அழகாக எடுத்துக் காட்டுகிறார்.

பகவான் சூக்ஷ்மமான நிலையிலும் எங்கும் இருக்கிறான் என்பதை ஆழ்வார் அவன் உருவம் இவ் அருவுகள் என்கிறார். அருவுகள் என்றால் சூக்ஷ்மமான நிலை என்று அர்த்தம்.

இந்த சூக்ஷ்ம சிதசித் ஈஸ்வர தத்துவமானது இங்கு காட்டித்தரப்படும் ஆறாம் விசேஷார்த்தம்.

(7) உளன் பரந்து ~ பரந்து உளன் 

இப்பாசுரத்தில் முதல் பதம் உளன். கடைசி பதம் பரந்து. இவை இரண்டையும் சேர்த்தால், ஆரோஹணத்தில் உளன் பரந்து என்றும், அவரோஹணத்தில் பரந்து உளன் என்று இரண்டு அழகான வாக்கியங்கள் கிடைக்கும்

உளன் பரந்து: 

உளன் என்பதை நகர மகரப் போலியில் உளம் என்று கொள்ளலாம்(நகர மகரப் போலி என்பது ‘ந’  அல்லது ‘ன’ என்கிற எழுத்துக்கள் வரும் இடத்தில் ம என்கிற எழுத்தை கொண்டு பொருள் காண்பது).

உளம் என்றால் மனது. அதனால் உளம் பரந்து எனும்பொழுது ‘நம்முடைய மனதிலே, உள்ளத்திலே நிறைந்து இருக்கிறான் பகவான்’ என்று அர்த்தம்.

எப்பொழுதும் பகவான் நம் இந்திரியமான மனதிலே இருக்கிறான். இந்த விசேஷ தத்துவத்தையும் நரசிம்ம அவதார சமயத்திலே காண்பித்தான் பகவான். 

இரண்யகசிபு பிரம்மாவிடம் கடும் தவம் செய்து அரிய வரம் பெற்றான். வரம் பெற்றவுடன் அவனுக்குக் கர்வம் தலைக்கேறியது. “அந்த விஷ்ணுவை நான் உடனே அழிக்கப் போகிறேன்” என்று சூளுரைத்தான். தன் கதாயுதத்தை எடுத்துக் கொண்டு பகவானைத் தேடி எல்லா லோகங்களுக்கும் சென்றான். கடைசியாக அவன் வைகுண்டத்தை அடைந்தான்.

அந்த நேரத்தில் அங்கு பகவான் மகாலட்சுமியோடு அமைதியாகச் சொக்கட்டான் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். இரண்யகசிபு ஆவேசமாக வருவதைப் பகவான் பார்த்தான்,. உடனே அவன் மகாலட்சுமியிடம், “இரண்யகசிபு இங்கே வருகிறான், நாம் உடனே கிளம்பி ஓரிடத்தில் மறைந்து கொள்ள வேண்டும்” என்று கூறினான்.

இதைக் கேட்ட மகாலட்சுமிக்கு ஆச்சரியம் தாங்கவில்லை. “சுவாமி, அவனுக்குத் தெரியாத இடம் என்று எதுவுமே இல்லையே! எல்லா இடமும் அவனுக்குத் தெரியுமாயிற்றே. நீங்கள் எங்கு ஒளிந்தாலும் அவன் அங்கே வந்து விடுவானே..?” என்று கேட்டாள். அதற்குப் பகவான் புன்னகையுடன், “அவனுக்குத் தெரியாத இடம் ஒன்று நிச்சயமாக இருக்கிறது. வா, அங்கு செல்வோம்” என்று அவளை அழைத்துக் கொண்டு மறைந்துவிட்டான்.

இரண்யகசிபு வைகுண்டத்திற்குள் நுழைந்து பார்த்தான். அங்கே பகவான் இல்லாததைக் கண்டு, அவன் தப்பித்துவிட்டான் என்று நினைத்துத் திரும்பிச் சென்றான்.

அப்போது பகவான் எங்கு ஒளிந்து கொண்டிருந்தான் தெரியுமா? அவர் இரண்யகசிபுவின் இதயத்திலேயே ஒளிந்திருந்தான். அவனுடைய உள்ளத்தில் அமர்ந்து கொண்டு அழகாகச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். இரண்யகசிபுவுக்கு உலகத்தில் உள்ள அனைத்தையும் வெளியே தேடிப் பார்க்கும் சக்தி மட்டுமே இருந்தது. ஆனால், தன் உள்ளத்திலேயே அந்தர்யாமியாக இருக்கக்கூடிய பகவானைப் பார்க்கும் சக்தி அவனுக்கு இல்லை. அதனால் பகவான் தன்னுள் இருப்பதை அவன் சிறிதும் உணரவில்லை.

உண்மையில் நாமும் இரண்யகசிபுவின் நிலையில்தான் இருக்கிறோம். நாமும் பகவானை வெளியிலே பல இடங்களில் தேடிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், பகவான் நம் உள்ளத்திலேயே முழுமையாக நிறைந்திருக்கிறான். இதை உணர்த்தவே ஆழ்வார் ‘உளன் பரந்து‘ — அதாவது நம் உள்ளத்திலேயே எம்பெருமான் நிறைந்திருக்கிறான் எனபதைக் காட்டிக்கொடுக்கிறார்..

பரந்து உளன்:

அடுத்து ‘பரந்து உளன்‘ என்ற பதத்தின் பொருளைப் பார்ப்போம். திருப்பதியில் எழுந்தருளியிருக்கும் ஏழுமலையானான ஸ்ரீநிவாசனை ‘அகிலாண்ட கோடி பிரம்மாண்ட நாயகன்’ என்று நாம் போற்றுகிறோம். அண்டம் என்றால் முட்டை என்று பொருள். இந்தப் பிரபஞ்சமும் உலகங்களும் சேர்ந்து ஒரு முட்டை வடிவிலேயே உள்ளன. இது ஒரு முட்டை மட்டும்தானா என்று கேட்டால், இல்லை. இப்படிப்பட்ட கோடி கோடியான அண்டங்கள் சேர்ந்ததே ஒரு பிரம்மாண்டம் ஆகும்..! அத்தகைய அகிலாண்ட கோடி பிரம்மாண்டங்களுக்கும் நாயகனாக இருப்பவனே ஸ்ரீநிவாசன். அவரே இந்தக் கலியுகத்தில் நமக்கு வேங்கடநாதனாகக் காட்சியளிக்கிறான்.

இதையே பெரியாழ்வார் கூறும்போது, பகவானை “அண்டக் குலத்துக்கு அதிபதியாகி” என்று பாடுகிறார். திருப்பாணாழ்வார் இந்த தத்துவத்தை “அண்டரண்ட பகிரண்டத்து” என்று சிறப்பிக்கிறார். அண்டத்திற்குள் அண்டம், பகிரண்டம், பேரண்டம் என எண்ணற்ற அண்டங்கள் உள்ளன. 

இந்தக் கோடி கோடியான அண்டங்கள் அனைத்துமே பகவானின் சரீரமாகவே இருக்கின்றன. பகவான் அந்த அண்டங்கள் எல்லாவற்றின் உள்ளேயும் இருக்கிறான். அவனே எல்லாவமுமாகவும் வியாபித்திருக்கிறான். இதைத்தான் ‘பரந்து உளன்‘ என்ற வார்த்தைகளைச் சேர்த்துப் படிக்கும்போது நாம் உணரவேண்டிய ஆழமான பொருள்.

இந்தப் பாசுரத்தில் சொல்லப்பட்ட ஆழமான தத்துவத்தையே பகவான் கிருஷ்ணன் பகவத் கீதையின் ஆரம்பத்திலேயே உபதேசிக்கிறான். 

குருக்ஷேத்திரப் போர்க்களத்தில் அர்ஜுனன் சோர்வடைந்து தன் வில்லைக் கீழே போடுகிறான். தன் உறவினர்களைக் கொன்றுதான் இந்த ராஜ்யமும் சுகமும் கிடைக்க வேண்டும் என்றால், அவை தனக்கு வேண்டாம் என்று கூறிப் புலம்புகிறான். அந்தத் தருணத்தில்தான் பகவான் அர்ஜுனனுக்குத் தன் உபதேசத்தைத் தொடங்குகிறான். 

அவன் கூறிய அந்த முதல் உபதேச ஸ்லோகம் மிகவும் விசேஷமானது. நாம் அனைவரும் அந்த ஸ்லோகத்தை மனப்பாடம் செய்து தினமும் ஒரு முறையாவது சொல்ல வேண்டும்.

ந த்வேவாஹம் ஜாது நாஸம் ந த்வம் நேமே ஜநாதிபா:
ந சைவ ந பவிஷ்யாம: ஸர்வே வயமத: பரம்

என்றான் கீதாசார்யனான கண்ணன்.

பகவத் கீதையின் முதல் உபதேச ஸ்லோகம் இதுதான். இந்த ஸ்லோகத்தின் மூலம் பகவான் அர்ஜுனனுக்கு உணர்த்தும் பொருள் மிகவும் நுட்பமானது. “அர்ஜுனா, நான் கடந்த காலத்தில் இல்லாமல் இருந்ததில்லை. நீயும் இல்லாமல் இருந்ததில்லை. இங்கு போருக்காகக் கூடியிருக்கும் இந்த ராஜாக்களும் இல்லாமல் இருந்ததில்லை. நாம் அனைவரும் எப்போதும் இருந்தே வருகிறோம். இப்போது நாம் இருப்பதை நேராகக் கண்கூடாகப் பார்க்கிறோம். அதேபோல, வருங்காலத்திலும் நாம் இல்லாமல் போகப் போவதில்லை; நாம் நிச்சயமாக இருக்கவே போகிறோம்” என்று பகவான் சொன்னான்.

இங்கு பகவான் இவ்வளவு நேரம் பேசியது ஆத்மாவைப் பற்றித்தானே தவிர, உடலைப் பற்றி அல்ல. பரமாத்மாவான தானும், ஜீவாத்மாவான அர்ஜுனனும், மற்ற ராஜாக்களும் நிரந்தரமானவர்கள் என்பதை விளக்கினான். 

பகவான் அர்ஜுனனைப் பார்த்து ‘பரமாத்மாவான நான் ‘நித்யன்‘ (என்றும் அழிவற்றவன்) என்பதை எப்படி உணர்கிறாய்.?’ என்று கேட்டான். 

அதற்கு அர்ஜுனன ‘முக்காலத்திலும் இருப்பதே நித்யம் என்று பெரியோர்கள் கூறுவதால், நீயும் முக்காலத்திலும் இருப்பதால் நித்யன்’ என்று அர்ஜுனன் பதிலளித்தான்.

அதைக் கேட்ட பகவான், “நான் எப்படி முக்காலத்திலும் இருந்து நித்யனாக இருக்கிறேனோ, அதேபோல நீயும், பீஷ்மர் உள்ளிட்ட மற்ற அனைத்து ஆத்மாக்களும் நித்யமானவர்களே. எல்லா ஆத்மாக்களும் என்றுமே அழிவற்றவை. இந்த விஷயத்தில் எனக்கும் மற்ற ஆத்மாக்களுக்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை” என்று கூறி அர்ஜுனனுக்கு மனத்தெளிவை ஏற்படுத்தினான்.

இங்கு நாம் முக்கியமாகக் கவனிக்க வேண்டியது சித்-அசித்-ஈஸ்வரன் என்கிற சிறந்த தத்துவத்தையே சொன்னான் பகவான் இந்த ஸ்லோகத்தில். “நான், நீ, இவர்கள்” என்று பிரித்து சொல்கிறான். அதனால் ஜீவாத்மாவுக்குள்ளே பரஸ்பர பேதம் காட்டப்படுகிறது. ஜீவன் வேறு ஈஸ்வரன் வேறு என்கிற விஷயமும் காட்டப்படுகிறது. 

நீ, அவர்கள் என்று சொன்னதினால உன்னில் இருக்கக்கூடிய ஜீவாத்மா வேறு, அவர்களுள்ளே இருக்கக்கூடிய ஜீவாத்மாக்கள் வேறு, நான் வேறு. அதனால நான் என்பது ஒன்று, ஜீவாத்மாக்கள் என்பது பலவாக இருக்கிறது என்பதைக் காட்டிகொடுக்கிறான்.

இவை எல்லாவற்றையும் சேர்த்து ஒரே ஸ்லோகத்திலே “நத்வேவாஹம் ஜாதுநாஸம் நத்வம் நேமே ஜநாதிபா: நசைவ நபவிஷ்யாம: ஸர்வே வயமத: பரம்” என்று கிருஷ்ணன் சொன்னான். 

அதனால் இந்தப் பாசுரமானது கிருஷ்ணாவதாரத்தையும், பகவத்கீதையையும், நரசிம்ம அவதார தத்துவத்தையும் ஒருசேரக் காட்டிக் கொடுக்கக்கூடியது.

அதற்கு மேல் எத்தனையோ விசேஷ அர்த்தங்கள் இந்தப் பாசுரத்திற்கு உண்டு, அவற்றை காலக்ஷேப ரீதியாகக் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இந்தப் பாசுரத்தை நாம் மனதில் நன்கு நிறுத்தி, பகவானின் துயரறு சுடரடியை தியானம் செய்தால் ஆத்ம ஞானம் என்பதும், பரமாத்ம ஞானம் என்பதும் நமக்கு விசேஷமாக அமையும். குறையொன்றுமில்லை!

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் தேஶிகன் அழகியஶிங்கர் திருவடிகளே ஶரணம்
நம்ஸ்வாமி திருவடிகளே ஶரணம்

ஸ்ரீ:

திருவாய்மொழி

முதல் பத்து – முதல் திருவாய்மொழி

பத்தாம் பாசுரம்

மூல பாடம்:

பரந்த தண்பரவையுள் நீர்தொறும் பரந்துளன்
பரந்த அண்டமிதென நிலவிசும் பொழிவற |
கரந்த சிலிடந்தொறும் இடந்திகழ் பொருள்தொறும்
கரந்தெங்கும் பரந்துளன் இவையுண்ட கரனே ||

பத பாடம்:

இவை உண்ட கரன் |
பரந்த தண்பரவையுள் | நீர் தொறும் பரந்து உளன் |
இது பரந்த அண்டம் என | நிலம் விசும்பு ஒழிவு அற |
கரந்த சில் இடம் தொறும் | இடம் திகழ் பொருள் தொறும் |
எங்கும் கரந்து பரந்து உளன் ||

பொருளுரை:

ஸ்ரீயப்பதியான பகவான் வேத வேதாந்தங்களிலே சொல்லப்படும் பரப்பிரம்மம் என்றும், அனைத்திற்கும் ஆத்மாவாய் நிற்பவன் என்றும், உலகத்தை படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் (சிருஷ்டி, ஸ்திதி, சம்ஹாரம்) என்கிற முத்தொழில்களையும் செய்பவன் அவனே என்றும், எக்காலங்களிலும் சேதன, அசேதனங்களை சரீரமாகக் கொண்டு இருக்கிறான் என்பதை ஆழ்வார் இதற்கு முன் உள்ள பாசுரங்களில் எடுத்துரைத்தார். 

இந்தப் பாசுரத்திலே ஆழ்வார்,  பகவான் சிருஷ்டி நடக்கும் காலத்திலேயும், சிருஷ்டி அல்லாத பிரளய காலத்திலும் எவ்வாறு எங்கும் பரவி இருக்கிறான் என்பதை விளக்கிச் சொல்கிறார்.

பகவானுக்கு ‘சர்வ வ்யாப்தித்வம் – எங்கும், எல்லாவற்றினுள்ளேயும் பரவி இருத்தல்’ என்கிற விசேஷ குணம் உண்டு. அந்த குணத்தை இங்கு ஆழ்வார் விசேஷமாக எடுத்துக் காட்டுகிறார்.!

விசேஷ அர்த்தங்கள்:

(1) பகவான் ப்ரளய காலத்திலே எங்கும் பரவி இருக்கிறான்

முதலாவதாக  பிரளய காலங்களிலும் பகவான் எங்கும் வியாபித்திருக்கிறான் என்பதை “பரந்த தண்பரவையுள் நீர் தொறும் பரந்துளன்” என்கிறார்.

பரந்த – எங்கும் பரந்து விரிந்து காணப்படுகின்ற (பரந்த)
தண் –  மிகவும் குளிர்ந்த
பரவையுள் – கடலுக்குள் அல்லது பிரளய காலத்து மகா சமுத்திரத்திற்குள்
நீர் தொறும் – அங்குள்ள ஒவ்வொரு நீர்த் துளியிலும் (ஜல பரமாணுக்களிலும்)
பரந்து உளன் –  முழுமையாக வியாபித்து (நீக்கமற நிறைந்து) இருக்கிறான்

பிரளய காலத்தில் பகவானின் வியாபகம்:

பிரளய காலம் என்பது அண்ட சராசரங்கள் அனைத்தும் அழிந்து, மீண்டும் தங்கள் மூல நிலைக்கே (காரண அவஸ்தை) செல்லும் காலமாகும். இந்த உலகமும், மற்ற உலகங்களும், நட்சத்திரங்களும், கிரகங்களும் அனைத்தும் அழிந்து ஒரே மாபெரும் கடலாக – ஏகார்ணவமாக மாறும். அர்ணவம் என்றால் மஹாசமுத்திரம்.

இந்த ஏகார்ணவ தத்துவத்தை விஷ்ணு புராணம் மிகவும் அழகாக விவரிக்கிறது

एकार्णवे तु त्रैलोक्ये ब्रह्मा नारायणात्मकः । 
भोगिशय्यां गतः शेते त्रैलोक्यग्रासबृंहितः ॥

ஏகார்ணவே து த்ரைலோக்யே 
ப்ரஹ்மா நாராயணாத்மக: | 
போகிஸய்யாம் கத: ஸேதே 
த்ரைலோக்யக்ராஸப்ரும்ஹித: ||
  (விஷ்ணு புராணம் 1:3:24)

‘மகா பிரளய காலத்தில், பூமியின் எல்லைகள் அழிந்து மூவுலகங்களும் ஒரே மாபெரும் நீர்ப்பரப்பாக (ஏகார்ணவம்) மாறுகின்றன. இந்த உலகங்கள் அனைத்தும் காரண அவஸ்தையை (மூல நிலையை) அடையும் போது, எம்பெருமான் நாராயணன் அண்ட சராசரங்களையும் தன்னுள் ஒடுக்கிக்கொண்டு, அந்தப் பிரளய வெள்ளத்தில் ஆதிசேஷன் மீது யோக நித்திரையில் பள்ளிகொள்கிறான்’ என்பது இந்த ஸ்லோகத்தின் தேறிய பொருள்.

இந்த மாபெரும் கடலில் அண்டம் முழுவதும் அணுக்களாகச் சுருங்கிவிடும். இந்த நிலையில், பிரபஞ்சம் முற்றிலும் ஜலப் பரமாணுக்களாக (Water Atoms) இருக்கும். பரமாணு என்பது பிரிக்க முடியாத மிகச் சிறிய நுண்துகள். அந்தப் பிரளயக் கடலில் உள்ள ஒவ்வொரு கண்ணுக்குத் தெரியாத நுண்துகளுக்குள்ளும் (பரமாணுக்களுக்குள்ளும்) பகவான் அந்தர்யாமியாக முழுமையாக வியாபித்திருக்கிறான் என்பதே இதன் தத்துவம். அவன் பெரிய பொருட்களில் மட்டும் இல்லை; பிரளய காலத்து மிகச் சிறிய அணுக்களுக்குள்ளும் முழுமையாக வசிக்கிறான்.

ரிக் வேதம் நாசதீய சூக்தத்தில் சொல்லும்பொழுது

तम आसीत्तमसा गूळ्हमग्रेऽप्रकेतं 
सलिलं सर्वमिदम् ।

தம ஆஸீத்தமஸா கூட(ழ)மக்ரே 
அப்ரகேதம் சலிலம் ஸர்வமிதம்

என்கிறது.

‘ஆரம்பத்தில் இருள் இருளால் மறைக்கப்பட்டிருந்தது; இது அனைத்தும் எவ்வித அடையாளமும் (அப்ரகேதம்) இல்லாத மாபெரும் நீர்ப்பரப்பாக (சலிலம்) இருந்தது’ என்கிறது

தற்போதைய குவாண்டம் அறிவியல் (Quantum Science) படி, ஒரு அணுவைச் (Atom) சுற்றிலும் உள்ள வெற்றிடத்திலும், அந்த அணுவுக்குள் உள்ள எலக்ட்ரான், புரோட்டான் போன்ற நுண்துகள்களுக்கு உள்ளும் ஒரு பிரிக்க முடியாத ஆற்றல் (Energy) பரவியுள்ளது. இதை குவாண்டம் புலம் (quantum field) என்றும் குவாண்டா (quanta) என்றும் சொல்கிறார்கள். அதாவது அணுவிற்கும் அணுவாய் உள்ள பொருள் என்று அர்த்தம்.

இது இப்பொழுது புதிதாக கண்டுபிடிக்கப்பட்ட விஷயம் அல்ல..! ஏற்கனவே வேதத்தில் பலமுறை சொல்லப்பட்ட விஷயம்..!! 

கடோபநிஷத் (1.2.20), ஸ்வேதாச்வதர உபநிஷத் (3.20) மற்றும் மகாநாராயண உபநிஷத் இந்த தன்மையை

अणोरणीयान्महतो महीयानात्मास्य 
जन्तोर्निहितो गुहायाम् ।

அணோரணீயான் மஹதோ மஹீயான் 
ஆத்மாஸ்ய ஜந்தோர் நிஹிதோ குஹாயாம் |

என்கிறது. ‘பகவான் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு பரமாணுவுக்குள்ளும் தன்னை சுருக்கிக் கொண்டு அந்தர்யாமியாக (அந்தர் வ்யாப்தி) வசிக்கிறான். அதே சமயம், எல்லையற்ற இந்த அண்ட சராசரங்களையும் தாங்கி, அவற்றை விடப் பெரியவனாக, அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கி வெளியே பரவி நிற்கிறான் (பகிர் வியாப்தி)’ என்பது இந்த உபநிஷத் வாக்கியங்களின் தேறிய பொருள்.

பிரளய காலத்தில் பிரபஞ்சம் முழுவதும் ஒடுங்கி அணுக்களாக மாறும்போதும், அந்த அணுக்களைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் உள்-ஆற்றலாகப் பகவானே இருக்கிறான். இந்த பரமாணுக்களின் உள்ளேயும் பகவான் பரவி இருக்கிறான் என்பதை ‘பரந்துளன்’ என்கிறார்.

இதை நாம் லௌகீக த்ருஷ்ட்டாந்தத்தில் – நடைமுறை உதாரணங்கள் மூலம் புரிந்துக்கொள்ளலாம்

உதாரணத்திற்கு,
கடல் நீரும் உப்பும் –  ஒரு பெரிய கடலில் உள்ள உப்பானது, கடலின் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் மட்டும் இல்லாமல், அந்தத் தண்ணீர் முழுவதும், ஒவ்வொரு துளியிலும் கலந்து வியாபித்திருக்கிறது. அதைப் போல, பிரளய காலத்து மகா சமுத்திரத்தின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் பகவான் இரண்டறக் கலந்து வியாபித்திருக்கிறான்.

பாலும் நெய்யும் – பாலில் நெய் என்பது வெளிப்படையாகக் கண்ணுக்குத் தெரியாவிட்டாலும், பாலின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் நெய்யின் தன்மை மறைந்திருக்கிறது. அதுபோலவே, பிரளய நீரினுள் பகவான் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் ஒவ்வொரு அணுவிலும் மறைந்து நிறைந்துள்ளான்.

அதனால், பிரளய காலங்களிலும் பகவான் எங்கும் வியாபித்திருக்கிறான் என்பதை “பரந்த தண்பரவையுள் நீர் தொறும் பரந்துளன்” என்று ஆழ்வார் சொல்வது இப்பாசுரத்தின் முதல் விசேஷார்த்தம்

(2) பகவான் சிருஷ்டி காலத்திலே எங்கும் பரவி இருக்கிறான்

இரண்டாவதாக, சிருஷ்டி காலத்திலும் (படைப்புக் காலத்திலும்) பகவான் அசேதனப் பொருட்களில் (அறிவற்ற ஜடப் பொருட்களில்) எங்கும் வியாபித்திருக்கிறான் – பரவியிருக்கிறான் என்பதை “பரந்த அண்டமிதென நிலவிசும் பொழிவற” என்கிறார்.

பரந்த அண்டம் – பரந்து விரிந்துள்ள எண்ணற்ற அண்டங்களும்
இது என – இதுதான் பிரபஞ்சம் என்று சொல்லும்படி
நிலம் – பூமி
விசும்பு – ஆகாயம் (மற்றும் நீர், நெருப்பு, காற்று ஆகிய பஞ்ச பூதங்களும்)
ஒழிவு அற – எள்ளளவும் இடைவெளி இல்லாமல் (நீக்கமற நிறைந்து இருக்கிறான்)

சிருஷ்டி காலத்தில் பகவானின் வியாபகம்:

பிரளயம் முடிந்து மீண்டும் உலகம் படைக்கப்படும் சிருஷ்டி காலத்தில், இந்தப் பிரபஞ்சம் (பிரகிருதி மண்டலம்) எண்ணற்ற அண்டங்களாகப் பிரிகிறது. பிரளய காலத்தில் நுண்ணிய பரமாணுக்களாக ஒடுங்கியிருந்த வஸ்துக்கள், சிருஷ்டி காலத்தில் நிலம், நீர், அக்னி, வாயு, ஆகாசம் ஆகிய பஞ்ச பூதங்களாகப் பரிணமிக்கின்றன. “பரந்த அண்டமிதென” என்று ஆழ்வார் வியப்பது, எல்லை வகுக்க முடியாத இந்த எண்ணற்ற அண்டங்களையும், பிரம்மாண்டங்களையும்தான்.

பகவான் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்ததோடு ஒதுங்கி நின்றுவிடவில்லை; தான் படைத்த பஞ்ச பூதங்கள் மற்றும் அசேதனப் பொருட்கள் அனைத்திலும் தானே அந்தர்யாமியாக இடைவெளியின்றி ‘ஒழிவு அற’ ஊடுருவி நிற்கிறான்.

இந்த சிருஷ்டி கால வியாபக தத்துவத்தை தைத்திரீய உபநிஷத் (ஆனந்த வல்லி – 2.6.1) மிகத் தெளிவாகவும், அழகாகவும் உறுதிப்படுத்துகிறது:

तत् सृष्ट्वा । तदेवानुप्राविशत् ।

தத் ஸ்ருஷ்ட்வா | ததேவானுப்ராவிசத் |

‘அவன் இந்த உலகத்தைப் படைத்து, பின்பு தான் படைத்த அந்த உலகத்திற்குள்ளேயே தானும் பிரவேசித்தான் (நுழைந்தான்)’ என்பது இதன் தேறிய பொருள். அதாவது படைப்பிற்கு வெளியேயும் இருக்கிறான், படைக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு பொருளுக்கு உள்ளேயும் இருக்கிறான்.

ஆழ்வார் இப்பாசுரத்தில் ‘நிலம் விசும்பு‘ (பூமி, ஆகாயம் முதலிய பஞ்ச பூதங்கள்) என்று குறிப்பிட்டு அவற்றினுள் பகவான் இருப்பதாகப் சொல்வது, பிருகதாரண்யக உபநிஷத்தின் (3.7.3) ‘அந்தர்யாமி பிராம்மணம்‘ அட்சரம் பிசகாமல் அப்படியே கூறுகிறது:

यः पृथिव्यां तिष्ठन् पृथिव्या अन्तरः... 
यस्य पृथिवी शरीरं... 
एष त आत्मान्तर्याम्यमृतः ॥

ய: ப்ருதிவ்யாம் திஷ்டந் ப்ருதிவ்யா அந்தர:.. 
யஸ்ய ப்ருதிவீ சரீரம்.. 
ஏஷ த ஆத்மாந்தர்யாம்யம்ருத: ||

‘எவன் பூமியில் (நிலத்தில்) இருக்கிறானோ, எவன் பூமிக்கு உள்ளே (மறைந்து) இருக்கிறானோ, எவனுக்கு பூமி சரீரமாக இருக்கிறதோ… அவன்தான் அந்தர்யாமியான பரமாத்மா’ என்கிறது இந்த உபநிஷத். தொடர்ந்து ஆகாயம் (விசும்பு), நீர், நெருப்பு, காற்று என ஒவ்வொரு பஞ்ச பூதங்களுக்குள்ளும் அவன் ஒழிவற வியாபித்திருப்பதை இந்த உபநிஷத் வரிசைப்படுத்துகிறது.

தற்போதைய அண்டவியல் அறிவியல் (Cosmology) படி, பெருவெடிப்புக்குப் (Big Bang) பிறகு அந்த மூல ஆற்றலானது விரிவடைந்து, பல வகையான தனிமங்களாக (Elements), வாயுக்களாக, கோள்களாக, நட்சத்திரங்களாக உருவெடுத்தது. படைக்கப்பட்ட அத்தனை பௌதீகப் பொருட்களுக்குள்ளும் (Physical matter), இரண்டு கிரகங்களுக்கு இடையே உள்ள வெற்றிடத்திலும் (Space/Spacetime) பிரபஞ்ச அடிப்படை ஆற்றல் எவ்வித இடைவெளியும் இன்றித் தொடர்ந்து நீக்கமற நிறைந்துள்ளது என்று தற்போதைய விஞ்ஞானத்தில் கண்டறியப்பட்டு  சொல்லப்படுகிறது. இதுவே வேதங்கள் கூறும் சிருஷ்டி கால வியாபகமாகும்.

இதை நாம் லௌகீக த்ருஷ்ட்டாந்தத்தில் – நடைமுறை உதாரணங்கள் மூலம் புரிந்துக்கொள்ளலாம்:

களிமண்ணும் பானையும் – பல விதமான பானைகள், பொம்மைகள், குடங்கள் எனப் பல வடிவங்களில் சிருஷ்டிக்கப்பட்டாலும், அவை அனைத்திலும் காரணப் பொருளான களிமண் எப்படி எவ்வித இடைவெளியுமின்றிப் பரவியிருக்கிறதோ, அதுபோலப் பஞ்ச பூதங்களால் உருவான இந்த அண்டம் முழுவதிலும் பகவான் பரவியிருக்கிறான்.

தங்கமும் ஆபரணங்களும் – வளையல், மோதிரம், சங்கிலி எனப் பல பெயர்களில், பல வடிவங்களில் ஆபரணங்கள் செய்யப்பட்டு இருந்தாலும், அந்தப் பொருட்கள் அனைத்திலும் தங்கம் தன்னுருக் கரந்து எப்படி வியாபித்திருக்கிறதோ, அதுபோலவே சிருஷ்டிக்கப்பட்ட சகல அசேதன வஸ்துக்களிலும் பகவான் வியாபித்திருக்கிறான்.

அதனால், சிருஷ்டி காலத்திலும் பகவான் பஞ்ச பூதங்களாகிய அசேதனப் பொருட்களில் எங்கும் இடைவெளியின்றி (ஒழிவு அற) வியாபித்திருக்கிறான் என்பதை “பரந்த அண்டமிதென நிலவிசும் பொழிவற” என்று ஆழ்வார் சொல்வது இப்பாசுரத்தின் இரண்டாவது விசேஷார்த்தமாகும்.

(3) பகவான் அறிவுடைய சேதனங்களிலும் அந்தர்யாமியாய் பரவி இருக்கிறான்

மூன்றாவதாக, அசேதனப் பொருட்களில் (ஜடப் பொருட்களில்) மட்டுமல்லாது, அறிவுடையப் பொருட்களான சேதனங்களிலும் (ஜீவாத்மாக்களிலும்) பகவான் அந்தர்யாமியாகப் பரவியிருக்கிறான் என்பதை “இடம் திகழ் பொருள் தொறும்” என்கிறார்.

இடம் – தன்னிடம் (அல்லது தன்னுள்ளேயே)
திகழ் – பிரகாசிக்கக்கூடிய (ஸ்வயம் பிரகாசமான)
பொருள் தொறும் – சேதனப் பொருட்கள் (ஜீவாத்மாக்கள்) ஒவ்வொன்றிலும்
(பரந்து உளன் – பகவான் முழுமையாக வியாபித்திருக்கிறான்)

சேதனப் பொருட்களில் பகவானின் வியாபகம்:

இதுவரை நாம் பார்த்த பிரளய காலத்து நீராகட்டும், அல்லது சிருஷ்டி காலத்து அண்டம் மற்றும் பஞ்ச பூதங்களாகட்டும், இவை அனைத்துமே அசேதன வஸ்துக்கள் ஆகும். அசேதனம் என்றால் சுயமாக அறிவற்ற, ஜடப் பொருட்கள். இவற்றுக்கு சுயமாகப் பிரகாசிக்கும் தன்மை (ஸ்வயம் பிரகாசம்) கிடையாது.

ஆனால், இந்த அண்டத்திற்குள் வாழும் ஜீவாத்மாக்களின் (சேதனங்களின்) நிலை வேறு. ஜீவாத்மாவானவன் ஸ்வயம் பிரகாசனாக இருக்கிறான். தன்னை உணர்வதற்கு அவனுக்கு வேறொரு வெளிச்சம் தேவையில்லை. மேலும், அவன் ஞானமாகவும் (அறிவாகவும்) இருக்கிறான், அந்த ஞானத்தை உடையவனாகவும் இருக்கிறான். இப்படிப்பட்ட ஞான ஸ்வரூபமான, ஸ்வயம் பிரகாசமான ஜீவாத்மாக்களுக்குள்ளும் பகவான் நீக்கமறப் பரவியிருக்கிறான் என்பதையே ஆழ்வார் “இடம் திகழ் பொருள்” (தன்னிடத்தே பிரகாசிக்கும் பொருள்) என்று மிகவும் விசேஷமாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

ஜீவாத்மாவிற்குள் பரமாத்மா உறைந்திருக்கும் இந்த உன்னத தத்துவத்தை ஸ்வேதாச்வதர உபநிஷத் (6.11) மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறது:

एको देवः सर्वभूतेषु गूढः 
सर्वव्यापी सर्वभूतान्तरात्मा ।

ஏகோ தேவ: ஸர்வபூதேஷு கூட(ழ): 
ஸர்வவ்யாபீ ஸர்வபூதாந்தராத்மா |

‘ஒப்பற்ற ஒரே இறைவனானவன் சகல ஜீவராசிகளுக்குள்ளும் மறைந்திருக்கிறான். அவன் எங்கும் வியாபித்திருப்பவன். அவனே அனைத்து ஜீவாத்மாக்களுக்கும் உள்ளுறையும் அந்தராத்மாவாக விளங்குகிறான்’ என்பது இந்த உபநிஷத் வாக்கியத்தின் பொருள்.

மேலும், பிருகதாரண்யக உபநிஷத்தின் (3.7.22) அந்தர்யாமி பிராம்மணம் இதனை இன்னும் ஆழமாக,

य आत्मनि तिष्ठन्... 
यस्यात्मा शरीरं...

ய ஆத்மநி திஷ்டந்... 
யஸ்யாத்மா சரீரம்…

என்கிறது.

‘எவன் ஜீவாத்மாவினுள் இருக்கிறானோ, எவனுக்கு ஜீவாத்மாவே சரீரமாக இருக்கிறதோ… அவன்தான் அந்தர்யாமியான பரமாத்மா’ என்று அறுதியிட்டுக் கூறுகிறது. அசேதனப் பொருட்களுக்கு பகவான் எவ்வாறு அந்தர்யாமியாக இருக்கிறானோ, அதேபோல ஸ்வயம் பிரகாசமான ஜீவாத்மாவுக்கும் அவனே அந்தர்யாமியாக இருக்கிறான்.

இதை நாம் லௌகீக த்ருஷ்ட்டாந்தத்தில் – நடைமுறை உதாரணங்கள் மூலம் புரிந்துக்கொள்ளலாம்:

காய்ச்சிய இரும்பு உருண்டையும் நெருப்பும் – இரும்பானது இயல்பில் ஒளியற்றது என்றாலும், அதனை நெருப்பிலிட்டுக் காய்ச்சும் போது அது சிவந்து தானே வெளிச்சம் தந்து பிரகாசிக்கிறது (ஸ்வயம் பிரகாசமான ஜீவாத்மா போல). ஆனால், அந்த இரும்பு உருண்டைக்குள் முழுமையாக வியாபித்து நின்று, அதற்கு அந்தப் பிரகாசத்தைத் தருவது கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்த நெருப்பே ஆகும். அதுபோல, ஞானத்தினால் சுயமாகப் பிரகாசிக்கும் ஜீவாத்மாக்களுக்குள்ளும் பரமாத்மாவான பகவான் முழுமையாக வியாபித்து நிற்கிறான்.

உடலும் உயிரும் – நம் உடலுக்குள் உயிர் எவ்வாறு எங்கும் பரவி நின்று உடலை இயக்குகிறதோ, அதேபோல அந்த உயிருக்கு (ஜீவாத்மாவுக்கு) உயிராக, உள்ளுறையும் அந்தராத்மாவாக பகவான் எங்கும் வியாபித்திருக்கிறான்.

அதனால், அசேதனப் பொருட்களில் மட்டுமல்லாது, ஞான ஸ்வரூபமாக விளங்கும் சேதனங்களாகிய (ஜீவாத்மாக்களாகிய) உயிருள்ள பொருட்களிலும் பகவான் எங்கும் வியாபித்திருக்கிறான் என்பதை “இடம் திகழ் பொருள் தொறும்” என்று ஆழ்வார் சொல்வது இப்பாசுரத்தின் மூன்றாவது விசேஷார்த்தமாகும்.

(4) பகவான் ஒவ்வொரு பொருளின் உள்ளேயும் வெளியேயும் வியாபித்திருக்கிறான்

நான்காவதாக, பகவான் ஒவ்வொரு பொருளின் உள்ளேயும் வெளியேயும் வியாபித்திருக்கிறான் என்கிற விசேஷமான தத்துவத்தை “கரந்த சில் இடம் தொறும்” என்கிறார்.

கரந்த – கண்ணுக்குத் தெரியாமல் மறைந்துள்ள
சில் – மிகச் சிறிய (பரமாணுக்களாகிய)
இடம் தொறும் – ஒவ்வொரு இடத்திலும் (உள்ளும் புறமும்)

அந்தர்வியாப்தி மற்றும் பகிர்வியாப்தி தத்துவம்:

பகவான் அனைத்துப் பொருட்களிலும் இரண்டு நிலைகளில் வியாபித்திருக்கிறான். அவை: அந்தர்வியாப்தி (பொருளின் உள்ளே மறைந்திருப்பது) மற்றும் பகிர்வியாப்தி (பொருளுக்கு வெளியே எங்கும் பரவியிருப்பது) என்கிற நிலைகள்.

இந்த இடத்தில் ஒரு இயற்கையான சந்தேகம் எழலாம். ஒரு சரீரம் (உடல்) அல்லது ஒரு பெரிய பொருள் இருந்தால், அதற்குப் பல அவயவங்கள் – பாகங்கள் இருக்கும். எனவே, “உடலுக்கு உள்ளே இருக்கிறான், உடலுக்கு வெளியே இருக்கிறான்” என்று சொல்வதைப் புரிந்து கொள்ளலாம். ஆனால், பிரிக்க முடியாத, எவ்வித அவயவங்களும் இல்லாத மிகச் சிறிய பரமாணுவுக்கு – நுண்துகளுக்கு,  “உள்ளே”, “வெளியே” என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? அதிலே பகிர்வியாப்தியாக (வெளியே) பகவான் எவ்வாறு இருக்க முடியும்?

இந்தச் சந்தேகத்தைப் போக்குவதற்காகவே ஆழ்வார் “கரந்த சில் இடம் தொறும்” என்று சொல்கிறார். அதாவது, பாகங்களே இல்லாத அந்த மிகச்சிறிய பரமாணுவாகிய பொருளுக்குள்ளும் பகவானே அந்தர்யாமியாக (அந்தர்வியாப்தி) இருக்கிறான், அதேசமயம் அந்த அணுவைச் சுற்றிலும் அதனைத் தாங்கும் சக்தியாகவும் (பகிர்வியாப்தி) அவனே இருக்கிறான் என்கிற விசேஷமான தத்துவத்தை இப்பாசுரத்தில் ஆழ்வார் அனுக்கிரகம் பண்ணுகிறார்.

இந்த உன்னதமான அந்தர்வியாப்தி, பகிர்வியாப்தி தத்துவத்தை நாராயண சூக்தம் (மகாநாராயண உபநிஷத் – 13.5) மிகத் தெளிவாகவும், கம்பீரமாகவும் பறைசாற்றுகிறது:

यच्च किञ्चिज्जगत्यस्मिन् 
दृश्यते श्रूयतेऽपि वा । 
अन्तर्बहिश्च तत्सर्वं 
व्याप्य नारायणः स्थितः ॥ 

யச்ச கிஞ்சிஜ்ஜகத்யஸ்மிந் 
த்ருச்யதே ச்ரூயதேऽபி வா | 
அந்தர்பஹிஸ்ச தத்ஸர்வம் 
வ்யாப்ய நாராயண: ஸ்தித: ||

‘இந்த பிரபஞ்சத்தில் காணப்படுகின்ற அல்லது கேட்கப்படுகின்ற எந்தவொரு பொருளாக இருந்தாலும் சரி, அந்தப் பொருட்கள் அனைத்தின் உள்ளேயும் (அந்தர்) மற்றும் வெளியேயும் (பஹிஸ்) நாராயணனே முழுமையாக வியாபித்து (வ்யாப்ய) நிற்கிறான்’ என்பது இந்த மஹா வேத வாக்கியத்தின் பொருளாகும். பரமாணுவாக இருந்தாலும் சரி, பிரம்மாண்டமாக இருந்தாலும் சரி, அவற்றுக்கு உள்ளும் புறமும் பகவானே பரவியிருக்கிறான்.

இதை நாம் லௌகீக த்ருஷ்ட்டாந்தத்தில் – நடைமுறை உதாரணங்கள் மூலம் புரிந்துக்கொள்ளலாம்:

குடமும் ஆகாயமும் (வெற்றிடமும்) – ஒரு குடத்தை எடுத்துக்கொண்டால், அந்தக் குடத்திற்கு உள்ளேயும் ஆகாயம் (Space) இருக்கிறது, அந்தக் குடத்திற்கு வெளியேயும் ஆகாயம் இருக்கிறது. அதுபோல, ஒவ்வொரு பொருளின் உள்ளேயும் வெளியேயும் பகவான் வியாபித்திருக்கிறான்.

படிகக் கல்லும் ஒளியும் – ஒரு தூய்மையான படிகக் கல்லை (Crystal) சூரிய ஒளியில் வைத்தால், அந்த ஒளி படிகக் கல்லின் வெளியேயும் பரவியிருக்கும், அதேசமயம் எவ்வித பாகங்களும் இல்லாத அந்தப் படிகக் கல்லுக்குள்ளும் அது முழுமையாக ஊடுருவி நிறைந்திருக்கும். அதைப் போல, ஒரு சிறிய அணுவுக்கு உள்ளேயும், வெளியேயும் பரமாத்மா ஊடுருவி வியாபித்திருக்கிறான்.

அதனால், ஒரு சிறிய பரமாணுவின் உள்ளே இருத்தல் (அந்தர்வியாப்தி), வெளியே இருத்தல் (பகிர்வியாப்தி) என்கிற இரு நிலைகளிலும் பகவான் எங்கும் மறைந்து வியாபித்திருக்கிறான் என்பதை “கரந்த சில் இடம் தொறும்” என்று ஆழ்வார் சொல்வது இப்பாசுரத்தின் நான்காவது விசேஷார்த்தமாகும்.

(5) பகவான் காலம் மற்றும் ஞானத்தினுள்ளேயும் வியாபித்திருக்கிறான்

ஐந்தாவதாக, கண்ணுக்குத் தெரியாத அரூபப் பொருட்களான காலம் மற்றும் தர்மபூத ஞானம் ஆகியவற்றிலும் பகவான் அந்தர்யாமியாகப் பரவியிருக்கிறான் என்பதை “கரந்து பரந்து உளன்” என்கிறார்.

கரந்து – (கண்ணுக்குத் தெரியாத காலம், ஞானம் முதலியவற்றிலும்) மறைந்து
பரந்து – முழுமையாக வியாபித்து
உளன் – இருக்கிறான்

காலம் மற்றும் ஞானத்தில் பகவானின் வியாபகம்:

இதுவரை சொல்லப்பட்ட அசேதனப் பொருட்களான நிலம், நீர், நெருப்பு ஆகியவற்றை நம்மால் கண்ணால் பார்க்க முடியும். காற்று மற்றும் ஆகாயம் போன்றவற்றைப் பார்க்க முடியாவிட்டாலும், அவற்றை நம் உணர்வுகளாலோ அல்லது வேறு உபகரணங்களாலோ அறிந்துகொள்ள முடியும். ஆனால், “காலம்” (Time) என்று ஒன்று இருக்கிறதே, அது ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. அதைக் கண்ணால் பார்க்க முடியுமா? அது ஒரு பொருளா?

அதேபோன்று, ஜீவாத்மாவிற்கு “தர்மபூத ஞானம்” (அறிவு) என்று ஒன்று உண்டு. தன்னை உணர்வதற்கும், மற்ற உலகப் பொருட்களை அறிந்துகொள்வதற்கும் ஜீவாத்மாவிற்கு இந்த ஞானமே கருவியாகச் செயல்படுகிறது. இந்த ஞானம் ஒரு பொருளா? அதற்குள் பகவான் எவ்வாறு இருக்க முடியும்?

விசிஷ்டாத்வைத தத்துவத்தின்படி, காலமும் ஒரு ‘திரவியம்‘ (Dravyam – Substance) ஆகும். அதேபோல ஜீவாத்மாவின் தர்மபூத ஞானமும் ஒரு ‘திரவியம்’ ஆகும். இவை கண்ணுக்குப் புலப்படாத அரூபத் திரவியங்கள். இவை திரவியங்களாக இருப்பதனாலேயே, அவற்றின் உள்ளேயும் பகவான் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறான்.

இந்த அதியற்புதமான தத்துவத்தை பிருகதாரண்யக உபநிஷத் (3.7.22) அந்தர்யாமி பிராம்மணத்தில் மிகத் தெளிவாகப் பதிவு செய்துள்ளது:

यो विज्ञाने तिष्ठन् विज्ञानादन्तरः ... 
यस्य विज्ञानं शरीरम् ... 
एष त आत्मान्तर्याम्यमृतः ॥

யோ விஜ்ஞாநே திஷ்டந் விஜ்ஞாநாதந்தர: ... 
யஸ்ய விஜ்ஞாநம் சரீரம் ... 
ஏஷ த ஆத்மாந்தர்யாம்யம்ருத: ||

‘எவன் விஞ்ஞானத்தில் நிலைத்திருந்து, விஞ்ஞானத்திற்கு அந்தரமாக இருக்கிறானோ; எவனை அந்த விஞ்ஞானம் அறியாதோ; எவனுக்கு அந்த விஞ்ஞானமே சரீரமாக இருக்கிறதோ; எவன் அதனை உள்ளிருந்து நியமிக்கிறானோ—அவனே அந்தர்யாமியும் பகவானும்’ என்று ஞானத்திற்குள் பரமாத்மா உறைந்திருப்பதை இந்த உபநிஷத் ஆணித்தரமாக உரைக்கிறது.

அதேபோல், ஸ்வேதாச்வதர உபநிஷத் (6.16) பகவானை “காலகாலோ” (कालकालो) என்று போற்றுகிறது. அதாவது, காலத்திற்கும் ஆதாரமாகவும், அதனையும் நியமிப்பவனாகவும், காலத்தின் கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்டவனாகவும் பகவான் விளங்குகிறான் என்கிறது வேத வாக்கியம்.

இதை நாம் லௌகீக த்ருஷ்ட்டாந்தத்தில் – நடைமுறை உதாரணங்கள் மூலம் புரிந்துக்கொள்ளலாம்:

இசையும் தாளமும் (காலமும்) – ஒரு பாடலில் தாளத்தை நாம் கண்ணால் காண முடியாது. ஆனால் பாடலின் ஒவ்வொரு அசைவிலும், இடைவெளியிலும், லயத்திலும் அதன் ஒழுங்கு வெளிப்படுகிறது. அதுபோல காலமும் கண்ணுக்குப் புலப்படாததாக இருந்தாலும், நிகழ்வுகளின் தொடர்ச்சியிலும் மாற்றங்களிலும் அதன் செயல்பாட்டை நாம் உணர்கிறோம். ஆனால் காலமும் சுயாதீனமானதல்ல; அதற்கும் அந்தர்யாமியாகவும் நியாமகனாகவும் பகவான் இருக்கிறான்.

விளக்கும் அதன் ஒளியும் (ஞானம்) – ஒரு விளக்கின் ஒளி அறையில் உள்ள பொருட்களை நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறது. அதுபோல ஜீவாத்மாவிடமுள்ள தர்மபூத ஞானம், அறியப்படும் பொருட்களை ஜீவனுக்கு வெளிப்படுத்துகிறது. ஒளி விளக்கைச் சார்ந்திருப்பதுபோல, தர்மபூத ஞானமும் ஜீவனைச் சார்ந்த அறிவுக் குணமாகும்; அதே சமயம் அதன் சங்கோச–விகாசத் தன்மையால் திரவியமாகவும் விளக்கப்படுகிறது. இத்தகைய தர்மபூத ஞானமும் பரமாத்மாவிற்கு அப்பாற்பட்ட சுயாதீனமான ஒன்றல்ல; அதற்கும் அவனே அந்தர்யாமியும் ஆதாரமும் நியாமகனுமாவான்.

தர்மபூத ஞானம் பற்றிய விளக்கம்:

தர்மபூத ஞானம் என்பது விசிஷ்டாத்வைத வேதாந்தத்தில், ஜீவாத்மாவிற்கு ஒரு பண்பாக அமைந்த அறிவைக் குறிக்கிறது. இதனை ஆங்கிலத்தில் பொதுவாக ‘attributive consciousness’ அல்லது ‘attributive knowledge’ என்று மொழிபெயர்க்கின்றனர். 

ஜீவாத்மாவானது அடிப்படையில் ஞான வடிவானது (ஸ்வரூப ஞானம் – தன்னையே உணரும் தன்மை). அதேசமயம், ஆத்மாவிடம் ஒரு பண்பாக (குணமாக) அமைந்திருந்து, ஆத்மாவுக்கு மற்ற உலகப் பொருட்களைக் காட்டிக் கொடுக்கும் அறிவே தர்மபூத ஞானம் எனப்படுகிறது.

இதனை ஸ்வாமி தேசிகன், தமது தத்வ முக்தா கலாபம் மற்றும் ஸ்ரீமத் ரஹஸ்ய த்ரய ஸாரம் ஆகிய நூல்களில் மிக ஆழமாகவும், அழகாகவும் தர்க்க ரீதியாக விளக்கியுள்ளார். அதன் சுருக்கமான விளக்கம் கீழே:

தர்மபூத ஞானம்

• தர்ம – ஒரு பொருளைச் சார்ந்திருக்கும் பண்பு அல்லது குணம் (Attribute)
• பூத – ஆகியிருக்கும் / அமைந்துள்ள / தன்மையாகக் கொண்டுள்ள
• ஞானம் – அறிவு அல்லது உணர்வுநிலை (Consciousness)

ஆக, தர்மபூத ஞானம் என்பதை “ஒரு தர்மமாக அல்லது குணமாக அமைந்துள்ள ஞானம்” என்று சொல்லலாம்.

ஜீவாத்மாவானது இரண்டு விதமான ஞானத்தைக் (அறிவை) கொண்டது. இந்த ஜீவாத்ம தன்மையை ‘அறிவாகவும், அறிவை உடையவனாகவும் இருக்கிறான்’ என்பார்கள். அறிவாக இருப்பது ஸ்வரூப ஞானம். அறிவை உடையவனாக இருப்பது தர்மபூத ஞானம்.

1. ஸ்வரூப ஞானம் (Substantive Consciousness): ஆத்மாவே அடிப்படையில் ஞான வடிவானது. தன்னைத் தான் உணர்வது (Self-awareness).
2. தர்மபூத ஞானம் (Attributive Consciousness): ஜீவாத்மாவைச் சார்ந்த ஒரு குணமாக இருந்து, அதற்கு தன்னைத் தவிர்ந்த பிற பொருள்களை அறியச் செய்யும் அறிவே தர்மபூத ஞானம்.

தத்வ முக்தா கலாபத்தில் தர்மபூத ஞானம் 

ஸ்வாமி தேசிகன் தமது தத்வமுக்தாகலாபம் எனும் விசேஷ க்ரந்தத்தில், புத்தி ஸாரம் (Buddhi-sāra) என்ற தனிப் பகுதியில் ஞானத்தின் இயல்பையும், அதனுடன் தொடர்புடைய தர்மபூத ஞானத்தின் தத்துவத்தையும் விரிவாக விளக்குகிறார்.

அதில் தர்மபூத ஞானம் ஜீவாத்மாவின் ஒரு குணம் (Guṇa / Attribute) என்பது மட்டுமல்லாமல், சில விசேஷமான பொருளில் ஒரு திரவியமாகவும் (Dravya / Substance) கருதப்படுகிறது என்கிறார். 

ஜீவாத்மாவைச் சார்ந்த குணமாக இருப்பதால் அது ‘குணம்‘ எனப்படுகிறது; ஆனால் விகாஸம் – விரிவு மற்றும் ஸங்கோசம் – சுருக்கம் போன்ற நிலைமாற்றங்களுக்கு தானே ஆதாரமாக இருப்பதால், அதனை ‘திரவியம்‘ என்றும் சாஸ்திரங்கள் விளக்குகின்றன. இவ்வகையில் தர்மபூத ஞானம் திரவிய–குணம் என்ற விசேஷமான தன்மையுடையதாகக் கூறப்படுகிறது.

‘பிரபா த்ருஷ்டாந்தம் – விளக்கும் அதன் ஒளியும்‘ என்கிற உதாரணம் மூலம் இதைக் காணலாம்:

• ஜீவாத்மா ஒரு தீபத்திற்கு (அல்லது ஜ்வாலைக்கு) ஒப்பிடப்படுகிறது.
• அந்தத் தீபத்தைச் சார்ந்த ஒளி, தர்மபூத ஞானத்திற்கு ஒப்பிடப்படுகிறது.
• ஒளி தீபத்தைச் சார்ந்ததாக இருப்பதால், அது அதன் குணமாகவும் கருதப்படுகிறது.
• அதே நேரத்தில், அந்த ஒளியானது தீபத்திலிருந்து பிரிந்து விடாமல், தீபத்தையே ஆதாரமாகக் கொண்டு விரிந்து பரவி, பொருள்களை ஒளிரச் செய்து வெளிப்படுத்துகிறது. எனவே, அது செயல்களுக்கும் நிலைமாற்றங்களுக்கும் ஆதாரமாக இருப்பதால், திரவியமாகவும் கருதப்படுகிறது.
  

அதனால் ஜீவாத்மா ஒரு சிறிய அளவுடைய அணுவாய், அறிவுடைய பொருளாக இருந்தாலும், அதனுடைய தர்மபூத ஞானம் ஜீவாத்மாவுடன் பிரிக்க முடியாத தொடர்பில் இருந்து, விரிந்து பரவி வெளிப்பொருள்களை அறியச் செய்கிறது. பந்த நிலையில் கர்மத்தின் காரணமாக இந்த ஞானத்தின் வெளிப்பாடு சுருங்குகிறது (ஸங்கோசம்); முக்தியில் அதன் தடைகள் நீங்கி முழுமையாக விரிகிறது (விகாஸம்).

ஆகவே, தர்மபூத ஞானம் ஜீவாத்மாவிற்கு ஒரு குணமாகவும், அதன் விரிவு–சுருக்கம் போன்ற நிலைகளுக்கான ஆதாரமாக இருப்பதால் விசேஷமான பொருளில் ஒரு திரவியமாகவும் விளக்கப்படுகிறது. இப்படிப்பட்ட கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்தத் தர்மபூத ஞானத்திற்குள்ளும் பகவான் நீக்கமற மறைந்து பரவியிருக்கிறான் (அந்தர்யாமியாக இருக்கிறான்) என்பதை ஆழ்வார் “கரந்து பரந்து உளன்” என்று மிக அழகாகச் சொல்கிறார்!

ஸ்ரீமத் ரஹஸ்ய த்ரய ஸாரத்தில் தர்மபூத ஞானம்

ஸ்வாமி தேசிகன் தமது ஸ்ரீமத் ரஹஸ்ய த்ரய ஸாரத்தில், ‘தத்வ த்ரய சிந்தனாதிகாரம்’ என்ற பகுதியில் ஜீவாத்மாவின் இயல்பையும் அதனுடைய தர்மபூத ஞானத்தின் தன்மையையும் விளக்குகிறார்.

நம்முடைய தர்மபூத ஞானம் எல்லா நிலைகளிலும் ஒரே அளவில் வெளிப்படுவதில்லை. பந்த நிலையில் கர்மவசத்தால் அதன் வெளிப்பாடும் அறிவாற்றலின் பரப்பும் சுருங்கிய நிலையில் (ஸங்கோசம்) இருக்கின்றன. மோட்சத்தில் கர்மபந்தம் நீங்கியபின், அந்தத் தடைகள் அகன்று தர்மபூத ஞானம் தனது இயல்பான முழு விரிவை அடைகிறது (விகாஸம்).

1. ஸங்கோசம் — சுருக்கம்: பந்த நிலையில், கர்மத்தின் காரணமாக ஜீவாத்மாவின் தர்மபூத ஞானத்தின் வெளிப்பாடு கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. இதனால் அதன் அறிவாற்றல் வரையறுக்கப்பட்ட நிலையில் செயல்படுகிறது.
2. விகாஸம் — விரிவு / மலர்ச்சி: ஜீவாத்மா கர்மபந்தத்திலிருந்து விடுபட்டு மோட்சத்தை அடையும்போது, தர்மபூத ஞானத்தின் மீது இருந்த தடைகள் நீங்குகின்றன. அதன் அறிவு தனது இயல்பான முழு விரிவை அடைகிறது. 
   

உதாரணத்திற்கு சூரியனின் ஒளியை அடர்ந்த மேகங்கள் மறைப்பதைப் போல, கர்மம் ஜீவாத்மாவின் தர்மபூத ஞானத்தின் முழுமையான வெளிப்பாட்டைத் தடுக்கிறது. மேகங்கள் விலகும்போது சூரிய ஒளி தடையின்றி வெளிப்படுவது போல, மோட்ச தசையில் கர்மத்தடைகள் நீங்கியதும் தர்மபூத ஞானம் தனது இயல்பான முழு விரிவில் வெளிப்படுகிறது.

இந்த தர்மபூத ஞானம் என்பது வெறும் ஒரு கற்பனையான விஷயம் அல்ல; அது ஜீவாத்மாவின் குணமாகவும், விசேஷமான பொருளில் திரவியத்தன்மையுடையதாகவும் விளக்கப்படும் ஒரு சூட்சுமமான தத்துவம். இதனால்தான், விரிவு மற்றும் சுருக்கம் என்கிற அவஸ்தைகளுக்கு ஆதாரமாக இருக்கக்கூடிய, கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்தத் தர்மபூத ஞானத்திற்குள்ளும் பகவான் நீக்கமற மறைந்து பரவியிருக்கிறான் (அந்தர்யாமியாக இருக்கிறான்) என்பதை ஆழ்வார் கரந்து பரந்து உளன் என்று அழகாகச் சொல்கிறார்.

அதனால், கண்ணுக்குத் தெரியும் பிரம்மாண்டமான அண்டங்கள் மற்றும் பஞ்ச பூதங்களில் மட்டுமல்லாமல், கண்ணுக்குத் தெரியாத அரூபத் திரவியங்களான காலம் மற்றும் தர்மபூத ஞானம்  போன்றவற்றிலும் பகவான் மறைந்து வியாபித்திருக்கிறான் என்பதை “கரந்து பரந்து உளன்” என்று ஆழ்வார் சொல்வது இப்பாசுரத்தின் ஐந்தாவது விசேஷார்த்தமாகும்.

(6) பகவான் எங்கும் நிறைந்துள்ளான் 

ஆறாவதாக, பகவான் மிகச் சிறிய அணுவை விட நுண்ணியவனாகவும், மிகப் பெரிய பிரம்மாண்டத்தை விடப் பெரியவனாகவும் எல்லா இடங்களிலும் இடைவெளியின்றி நிறைந்திருக்கிறான் என்பதை “ஒழிவு அற எங்கும்” என்ற வார்த்தைகளின் மூலம் ஆழ்வார் விளக்குகிறார்.

ஒழிவு அற – எள்ளளவும் இடைவெளி இல்லாமல் (சிறிய மற்றும் பெரிய வஸ்துக்கள் அனைத்திலும்)
எங்கும் – எல்லா இடங்களிலும் (உள்ளும் புறமும்)

அணுவுக்கும் அணுவாகவும், பிரம்மாண்டத்திற்கும் பிரம்மாண்டமாகவும் பகவானின் வியாபகம்:

பகவான் அணுவிற்கும் அணுவானவன், அதே சமயம் மகத்திற்கு மகத்தானவன். அவன் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு பரமாணுவுக்குள்ளும் தன்னை சுருக்கிக் கொண்டு அந்தர்யாமியாக இருக்கிறான். அதே வேளையில், அண்டரண்ட பகிரண்டங்கள் அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய “மகத்” என்று சொல்லப்படக்கூடிய அந்தப் பேரண்டம் அல்லது மகா பிரம்மாண்டத்திற்கும் பெரியவனாக, அதனையும் தன்னுள் அடக்கித் தாங்கி நிற்கிறான்.

இந்த முரண்பாடான, ஆனால் உண்மையான பகவானின் இயல்பைக் கடோபநிஷத் (1.2.20) மற்றும் மகாநாராயண உபநிஷத் (12.1) மிகத் தெளிவாக

अणोरणीयान्महतो महीयाना 
त्मास्य जन्तोर्निहितो गुहायाम् ।

அணோரணீயான் மஹதோ மஹீயான் 
ஆத்மாஸ்ய ஜந்தோர் நிஹிதோ குஹாயாம் |

என்று சொல்கிறது.

‘அணோரணீயான்‘ என்றால் அணுவை விட மிகச் சிறியவன் என்று பொருள். ‘மஹதோ மஹீயான்‘ என்றால் மிகப் பெரிய வஸ்துக்களை விடவும் – பிரம்மாண்டங்களை விடவும் மிகப் பெரியவன் என்று பொருள். ‘அவன் மிகச் சிறிய பொருளுக்குள்ளும் வசிக்கிறான், மிகப் பெரிய பொருளையும் தன்னுள் அடக்கி நிற்கிறான்’ என்பது இந்த உபநிஷத் வாக்கியத்தின் பொருளாகும்.

இந்த உயர்ந்த உபநிஷத் தத்துவத்தையே ஆழ்வார் “ஒழிவு அற எங்கும்” என்று பாடுகிறார். ஒழிவு அற என்றால், ஒரு சின்னஞ்சிறிய வஸ்துவாக இருக்கட்டும், அல்லது எவ்வளவு பெரிய பிரம்மாண்டமான வஸ்துவாக இருக்கட்டும், அந்தச் சிறிய வஸ்துவின் உள்ளேயும் வெளியேயும் இருக்கிறான், அந்தப் பெரிய வஸ்துவின் உள்ளேயும் வெளியேயும் இருக்கிறான். எங்கும் எந்தவொரு பொருளிலும் சிறு இடைவெளி கூட இல்லாமல் அவன் பரவியிருக்கிறான் என்பதை விசேஷமாக இந்தப் பாசுரத்திலே காட்டிக் கொடுக்கிறார்.

இதை நாம் லௌகீக த்ருஷ்ட்டாந்தத்தில் – நடைமுறை உதாரணங்கள் மூலம் புரிந்துக்கொள்ளலாம்:

ஆகாயமும் (வெற்றிடமும்) பொருட்களும் – பரந்து விரிந்த ஆகாயமானது (Space) ஒரு சிறிய ஊசியின் காதுக்குள்ளும் எவ்வித இடைவெளியுமின்றி நுழைந்திருக்கிறது. அதே ஆகாயம், மாபெரும் மலைகளையும், பூமி, சூரியன் போன்ற கோள்களையும் தன்னுள் அடக்கி, அவற்றுக்கு வெளியேயும் பரவியிருக்கிறது. ஊசி போன்ற மிகச் சிறிய பொருளும், பூமி போன்ற மிகப் பெரிய பொருளும் ஆகாயத்திற்குள் அடக்கம். அதுபோலவே, பரமாணு மற்றும் பிரம்மாண்டம் ஆகிய இரண்டின் உள்ளும் புறமும் பரமாத்மா வியாபித்திருக்கிறான்.

பேரொளியும் சிறு துவாரமும் – மாபெரும் சூரியனின் ஒளியானது ஒட்டுமொத்த உலகத்தையும் தன்னுள் வியாபித்து பிரகாசிக்கச் செய்கிறது (மகத்). அதே சூரிய ஒளி, ஒரு வீட்டின் கூரையில் உள்ள மிகச் சிறிய துவாரத்தின் வழியாகவும் (அணு) முழுமையாக ஊடுருவி வருகிறது. அதுபோலவே எல்லையற்ற பகவான் அணுவுக்குள்ளும், அண்டத்திற்குள்ளும் ஒழிவற நிறைந்துள்ளான்.

அதனால், பகவான் அணுவிற்கும் அணுவாகவும், பிரம்மாண்டத்தை விடப் பெரியவனாகவும், சிறிய மற்றும் பெரிய பொருட்கள் அனைத்திலும் உள்ளும் புறமும் எவ்வித இடைவெளியுமின்றி வியாபித்திருக்கிறான் என்பதை “ஒழிவு அற எங்கும்” என்று ஆழ்வார் சொல்வது இப்பாசுரத்தின் ஆறாவது விசேஷார்த்தமாகும்.

(7) பரந்த கரன் ~ கரன் பரந்து 

ஏழாவது விசேஷ அர்த்தம் முதல் பதம் கடைசி பதம் சேர்த்து “பரந்த கரன்’ மற்றும் “கரன் பரந்து” என்று பொருள் காணலாம்.

பரந்த கரன் என்பதில் பரந்த என்பது பரவுதல் என்பதில் தோஷம் இல்லாதவன் பகவான் என்பதைக் காட்டும். நாம் லௌகீக ரீதியாக – நடைமுறை வழக்கில் பார்த்தால் எல்லாவற்றிர்கும் பரவுதல் என்பதில் தோஷம் உண்டு.

உதாரணத்திற்கு  பசுமாடு ஒன்று வருகிறது. வெண்மை நிறத்திலே அந்த பசுமாடு இருக்கிறது. அந்த வெண்மை நிறத்திலே இருக்கக்கூடிய பசுமாடை நாம் பார்க்கிறோம். பார்த்தவுடன் இது வெண்மை நிறத்திலே இருக்கக்கூடிய பசு என்று சொல்கிறோம். அதனால் பசுக்கள் எல்லாம் வெண்மை நிறத்திலே இருக்கும் என்று தீர்மானம் செய்ய முடியுமா?. 

கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு பார்த்தால் இன்னொரு பசு வருகிறது, அது காவி நிறத்திலே இருக்கிறது. வெண்மை நிறம் இல்லை அதற்கு, பூர்த்தியாக அது காவி நிறத்திலே இருக்கிறது. அந்த பசுவை பார்க்கும் பொழுது ஏற்கனவே பசுக்கள் எல்லாம் வெண்மை நிறம் என்று சொன்னீர்களே.. இந்த பசுவானது வேறொரு நிறத்திலே இருக்கிறதே என்கிற கேள்வி எழுகிறது. அதனால் இந்த இடத்திலே பரவுதல் என்கிற தன்மை போய்விடுகிறது. 

இன்னும் சிறிது நேரத்தில் பார்த்தால் பசுக்கள் மட்டுமல்ல ஏனைய பிராணி வர்க்கங்கள் கூட பல நிறங்களில் உள்ளன. இப்பொழுது ஒரு ஆடு வருகிறது அதுவும் வெண்மை நிறத்தில் இருக்கிறது. அதனால் பசு மட்டும் வெண்மையல்ல ஆடு கூட வெண்மையாக இருக்கும் என்று தெரிகிறது. 

அதனால் இந்தப் பரவுதல் என்பதிலே ஒவ்வொரு வஸ்துக்களிலேயும் இந்த பிரபஞ்சத்திலே தோஷங்கள் ஏற்படும். ஆனால் பகவான் அந்த தோஷம் இல்லாதவன். அதனால்தான் பரந்த கரன்.

கரன் என்றால் திடம் என்று அர்த்தம். திடம் எனும்பொழுது பரவுதல் என்பதில் துளி கூட தோஷம் இல்லாமல் பூர்த்தியாக பரவி இருக்கிறான் என்பதை இந்த இரண்டு பதங்கள் சேர்த்து அனுபவிக்கும் பொழுது நமக்கு காட்டித்தரப்படும் விசேஷார்த்தம்.

அடுத்து கரந்த பரன் என்பது பகவான் தன் சங்கல்பத்தினால் எல்லாவற்றையும் சேர்த்து தானே தாங்குகிறான் என்பதைக் காட்டும்.

இப்பொழுது ஆகாசம் நிற்கிறது, பூமி நிற்கிறது, சூரியன் நிற்கிறான். இவற்றிலே பல செயல்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருக்கிறது, நாமெல்லாம் நின்று கொண்டிருக்கிறோம். இவையெல்லாம் நிலை பெறுகின்றன. இவையெல்லாம் யாரால் தாங்கப்படுகிறது.? நம்மால் தாங்கப்படுகிறதா.? இல்லையென்றால் இதற்கென்று இன்னொரு வஸ்துக்கள்.. அவற்றால் தாங்கப்படுகிறதா.?. இந்த வஸ்துக்கள் எல்லாம் இருந்தாலும் அவற்றின் உள்ளே கரந்து பரந்து இருக்கக்கூடிய பகவான் தான் தன் சங்கல்பத்தினால் இவை எல்லாவற்றையும் சேர்த்து தானே தாங்குகிறான்.

வேதம் அருணப்ரச்னத்தில் ஒரு அழகான விஷயத்தை சொல்கிறது

ஒரு சமயம் நைமிசாரண்ய மஹாக்ஷேத்திரத்திலே மஹரிஷிகள் எல்லோரும் கூடி பரதத்துவ வேதாந்த விசாரம் செய்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்பொழுது ‘இந்த உலகம் – பூமி யாரால் தாங்கப்படுகிறது.?’ என்கிற விசாரம் எழுந்தது. உடனேயே அதற்கு ஶ்ரீவத்ஸ மஹரிஷி எழுந்து

किं स्विदत्रान्तराभूतं 
येनेमे विधृते उभे ।
विष्णुना विधृते भूमी 
इति वत्सस्य वेदना ॥

கிம் ஸ்விதத்ராந்தராபூதம் 
யேனேமே வித்ருதே உபே ।
விஷ்ணுநா வித்ருதே பூமீ 
இதி வத்ஸஸ்ய வேதனா ॥

விஷ்ணுநா வித்ருதே பூமீ – விஷ்ணுவினால்தான் இந்த பூமி தாங்கப்படுகிறது என்றார். மற்றைய விஷயங்கள் இவ்வுலகத்தைத் தாங்குவது போல் மாயையாய் தோற்றமளிக்கும். ஆனால் அவை உண்மை நிலையல்ல.

நாம் கோவிலுக்குச் செல்லும் பொழுது பெரிய பெரிய கோபுரங்களைப் பார்க்கிறோம். அந்த கோபுரத்திற்கு கீழே கோபுரம் தாங்கிகள் என்று பெரிய பெரிய சிலைகள் இருக்கும். அவை இரண்டு கையையும் தூக்கிக் கொண்டு அந்த கோபுரத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு கோபுரத்தை நிலை நிறுத்துவது போன்று காட்சி அளிக்கும். அந்தக் காட்சியை நாம் பார்க்கும் பொழுது அந்த கோபுரத்தை அந்த கோபுரம் தாங்கிகள் தான் தாங்குவது போன்று தோன்றும். ஆனால் அந்த கோபுரம் தாங்கிகள் அவற்றைத் தாங்குகின்றனவா? இல்லையே. அது வெறும் ஒரு அலங்காரம்.

அந்த கோபுரம் தாங்கிகளுக்கு எவ்வாறு அந்த கோபுரத்தை தாங்குதல் என்கிற சம்பந்தம் இல்லையோ, எப்படி அது ஒரு அலங்காரத்திற்காக ஏற்பட்டதோ, அதுபோன்று இங்கு இந்த பிரபஞ்சத்திலே இருக்கக்கூடிய எல்லா வஸ்துக்களும் பகவானுடைய சங்கல்பத்தினாலேயே தாங்கப்படுகிறது என்பது மிகவும் விசேஷம். 

அதனால், கரன் பரந்த – பகவான் தான் திடமாக தாங்குகிறான். திடம் என்றால் சங்கல்பம் என்று அர்த்தம். அவனுடைய சங்கல்ப மாத்திரத்தினாலேயே இவை எல்லாவற்றையும் தாங்குகிறான் என்கிற விசேஷ அர்த்தமானது காட்டித்தரப்படுகிறது..

முதல் பத்து – முதல் திருவாய்மொழியின் விசேஷம்: 

இந்தப் பாசுரம் மிகவும் விசேஷமான பாசுரம். முதல் பாசுரத்திலே உயர்வற உயர்நலம் என்று ஆரம்பித்து இந்த பத்தாவது பாசுரத்தில் இவையுண்ட கரனே என்று முடிக்கிறார் ஆழ்வார். இதற்கப்புறம் பலஸ்ருதி தான் சொல்லப் போகிறார் அடுத்த பாசுரத்திலே. 

இந்தப் பத்தாவது பாசுரத்திலே பகவன் நாராயண தத்துவத்தை விசேஷமாக சொல்ல வேண்டும் என்பது ஆழ்வாருக்கு மிகவும் விருப்பம். ஏனென்றால் “சுடர்மிகு சுருதியுள்” என்று ஏழாம் பாசுரத்திலே சொல்லியிருக்கிறார். அந்த சுருதியாகிய வேதத்திற்கு சுடர்மிகு என்கிற உயர்நிலையிலே (Superlative degree) சொல்லும் பொழுது அதனுடைய சிரசாக – தலையாக இருப்பது உபநிஷத். அந்த உபநிஷத்திற்கும் சிரசாக இருப்பது நாராயண அனுவாகம் என்பது. விசேஷமாக பகவன் நாராயண தத்துவத்தை அங்கு சொன்னார். இங்கு அந்த நாராயணன் தன் சங்கல்பத்தினால் எல்லாவற்றையும் தாங்குகிறான், அவனே பரந்து இருக்கிறான் என்பதை பரமாணு சாஸ்திரம் மூலமாக சொல்கிறார்.

பரமாணு சாஸ்திரம் என்றால் என்ன?

நாம் இன்று அணு சாஸ்திரம் (Atomic Science) அல்லது நவீன இயற்பியல் (Modern Physics) என்று கூறும் துறைகளில், ஒளியின் (light) இயல்பைப் பற்றி பல ஆராய்ச்சிகள் செய்யப்பட்டுள்ளன.

குறிப்பாக, கடந்த சில நூற்றாண்டுகளில் விஞ்ஞானிகள் ஒளி எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை விரிவாக ஆராய்ந்துள்ளனர்.

ஆனால், ஆழ்வார்கள் கூறிய தத்துவங்கள் நவீன விஞ்ஞானக் கண்டுபிடிப்புகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை அல்ல. அவர்கள் தமது விளக்கங்களையும் உதாரணங்களையும் அனாதியான வேதம் மற்றும் உபநிஷத்துகளில் கூறப்பட்ட தத்துவங்களின் அடிப்படையிலேயே எடுத்துரைக்கிறார்கள்.

இப்போது ஒளியை (Light) எடுத்துக்கொள்வோம்.

சூரியன் ஒளிமயமானவன். அவன் ஒளியாக இருக்கிறான். ஒளிக்கற்றைகளை உடையவனாக இருக்கிறான். நவீன இயற்பியலில், ஒளியின் இயல்பைப் பற்றி ஆராயும்போது, ஒளி ஒரே விதத்தில் மட்டுமே செயல்படுவதில்லை என்பது விளக்கப்படுகிறது.

சில சூழ்நிலைகளில் ஒளி துகள் (Particle) போலச் செயல்படுகிறது. நவீன இயற்பியலில் ஒளியின் இந்தத் துகள் ஒளித் துகள் (Photon) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அதே ஒளி, வேறு சூழ்நிலைகளில் அலை (Wave) போலவும் செயல்படுகிறது.

அதாவது, ஒளிக்கு:

1. துகள் போன்ற தன்மை (Particle Nature)
2. அலை போன்ற தன்மை (Wave Nature)

என்ற இரண்டு விதமான வெளிப்பாடுகள் உள்ளன.

துகள் போன்ற இயக்கம் (Particle-like Motion):

இதனை எளிமையாகப் புரிந்துகொள்ள ஒரு பந்தை எடுத்துக்கொள்வோம்.

ஒரு பந்தை நேராக எறிந்தால், அது ஒரு குறிப்பிட்ட திசையில் நகரும். இவ்வாறு ஒரு பொருள் ஒரு குறிப்பிட்ட பாதையில் நகர்வதை நேர்கோட்டு இயக்கம் (Linear Motion) என்று கூறலாம்.

ஒரு துகள் (Particle) என்பது, ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் அமைந்து, ஒரு குறிப்பிட்ட பாதையில் இயங்கும் ஒன்றாக எளிமையாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஒளியும் சில சூழ்நிலைகளில் இவ்வாறு துகள் போன்ற இயல்பைக் காட்டுகிறது.

அலை போன்ற பரவுதல் (Wave-like Propagation):

இப்போது ஒரு குளம் அல்லது ஏரியை எடுத்துக்கொள்வோம்.

அமைதியாக இருக்கும் நீரில் ஒரு கல்லைப் போட்டால், அந்த இடத்திலிருந்து அலைகள் உருவாகின்றன.

அந்த அலைகள் ஒரே திசையில் மட்டும் செல்லாது. எல்லாத் திசைகளிலும் விரிந்து பரவுகின்றன.

இவ்வாறு ஒரு மையத்திலிருந்து அலைகள் பரவுவதை நாம் நேரடியாகக் காண முடியும். இதனை நீரில் ஏற்படும் சிற்றலைகள் (Ripples) என்று கூறலாம்.

அதேபோல், ஒளியும் சில சூழ்நிலைகளில் அலைத் தன்மையுடன் (Wave Nature) செயல்படுகிறது.

அலை–துகள் இரட்டைத் தன்மை (Wave–Particle Duality):

ஒரே ஒளி, சில சூழ்நிலைகளில் துகள் (Particle) போன்ற தன்மையையும், வேறு சூழ்நிலைகளில் அலை (Wave) போன்ற தன்மையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

இதனை நவீன இயற்பியலில்:

அலை-துகள் இரட்டைத் தன்மை (Wave–Particle Duality)

என்று கூறுகிறார்கள்.

அதாவது, ஒளியின் இயல்பை வெறுமனே ஒரு துகள் என்றோ அல்லது வெறுமனே ஒரு அலை என்றோ மட்டுமே விளக்க முடியாது. ஆராயப்படும் சூழ்நிலையைப் பொறுத்து, அது இருவிதமான தன்மைகளையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

அதேபோல், ஒரு தத்துவ உவமையாக எடுத்துக்கொண்டால், பகவான் அனைத்துப் பொருட்களிலும் அந்தர்யாமியாக (Indwelling Controller) இருந்து, அதே சமயம் எங்கும் எல்லையின்றி வியாபித்திருக்கிறான் (All-pervading) என்ற வேதாந்தக் கருத்தை ஆழ்வார் இங்கு காட்டிக்கொடுக்கிறார்.

ஸ்ரீமத் பாகவதம், பகவான் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் வெளிப்படுபவனாகவும், அதே சமயம் எல்லா இடங்களிலும் வியாபித்திருப்பவனாகவும் இருக்கிறான் என்ற உண்மையை நரசிம்ம அவதாரத்தின் மூலம் மிகவும் அழகாகக் காட்டுகிறது.

सत्यं विधातुं निजभृत्यभाषितं
व्याप्तिं च भूतेष्वखिलेषु चात्मनः ।
अदृश्यत अत्यद्भुतरूपमुद्वहन्
स्तम्भे सभायां न मृगं न मानुषम् ॥

ஸத்யம் விதாதும் நிஜப்ருத்ய பாஷிதம்
வ்யாப்திஞ்ச பூதேஷ்வகிலேஷு சாத்மன: ।
அத்ருஶ்யதாத்யத்புத ரூபமுத்வஹன்
ஸ்தம்பே ஸபாயாம் ந ம்ருகம் ந மாநுஷம் ॥

பிரஹ்லாதன், இரண்யகசிபுவிடம், “பகவான் எங்கும் இருக்கிறான்” என்று சொன்னான்.

இரண்யகசிபு அதைக் கேட்டு, “உன் ஹரி எங்கடா இருக்கிறான்? எங்கும் இருக்கிறான் என்றால் இந்தத் தூணிலும் இருக்கிறானா?” என்று கேட்டான்.

இரண்யகசிபு அவ்வாறு கேட்டபோது, பிரஹ்லாதன் “நீ கேட்ட இந்தச் சொல்லிலும் அவன் இருக்கிறான்; இந்தத் தூணிலும் அவன் இருக்கிறான்; எங்கும் அவன் இருக்கிறான்” என்றான்

பிரஹ்லாதன் கூறிய வார்த்தையை உண்மையாக்குவதற்காகவே பகவான் அந்தத் தூணிலிருந்து வெளிப்பட்டான்.

ஸத்யம் விதாதும் நிஜப்ருத்ய பாஷிதம் – “தன்னுடைய பக்தன் கூறிய வார்த்தையை உண்மையாக்குவதற்காக”

ஆனால், பகவான் தூணில் மட்டுமே இருந்தான் என்று இதன் பொருள் அல்ல.

அடுத்ததாக வ்யாப்திஞ்ச பூதேஷ்வகிலேஷு சாத்மன: என்கிறார். அதாவது, பகவான் அனைத்துப் பொருட்களிலும், எல்லா இடங்களிலும், தன்னுடைய இயல்பினாலேயே வியாபித்திருக்கிறான் என்கிறார்.

எனவே, பகவான் முதலில் தூணுக்குள் மட்டும் இருந்து, பின்னர் மற்ற இடங்களுக்குப் பரவினான் என்று கொள்ளக்கூடாது. அவன் அந்த தூணுக்குள்ளும் இருந்தான். அவன் ஏற்கனவே எங்கும் வியாபித்தும் இருந்தான்.

பிரஹ்லாதன் கூறிய “பகவான் எங்கும் இருக்கிறான், இந்தத் தூணிலும் இருக்கிறான்” என்ற வார்த்தையின் உண்மையை உலகிற்கு வெளிப்படுத்துவதற்காக, அந்த எல்லையற்ற வியாபகனான பகவான் ஒரு குறிப்பிட்ட இடமான தூணிலிருந்து வெளிப்பட்டான்.

இதையே நம்மாழ்வாரும் 

உளன் எனில் உளன் 
  அவன் உருவம் இவ்வுருவுகள்;
உளன் அலன் எனில் 
  அவன் அருவம் இவ்வருவுகள்;
உளன் என இலன் என 
  இவை குணமுடைமையில்
உளன் இரு தகைமையொடு 
  ஒழிவிலன் பரந்தே.”

என்று மிகவும் அழகாகக் கூறுகிறார்.

அதனால் “பகவான் ஒரு இடத்தில் மட்டும் இருப்பவன் அல்ல; எல்லாப் பூதங்களிலும், எல்லாப் பொருட்களிலும், எங்கும் வியாபித்திருப்பவன்” என்கிற வேதாந்த விஷயமானது இந்த பாசுரத்திலே காட்டித்தரப்படுகிறது

ஞானமும் ஆசார்ய சம்பந்தமும்:

பகவான்  கீதையில் கர்ம யோகத்தை உபதேசிக்கும் போது, ஆத்ம ஞானத்தைப் பற்றி அர்ஜுனனுக்குத் தெளிவாக விளக்குகிறான். அனைவரும் தினசரி அநுசந்திக்க வேண்டிய பகவத் கீதையின் ஐந்தாவது அத்தியாய ஸ்லோகம் இது:

ஸ்ரீ பகவத் கீதை (5.16):

ज्ञानेन तु तदज्ञानं 
येषां नाशितमात्मनः । 
तेषामादित्यवज्ज्ञानं 
प्रकाशयति तत्परम् ॥ 

ஜ்ஞாநேந து ததஜ்ஞாநம் 
யேஷாம் நாஸிதமாத்மந: |
தேஷாம் ஆதித்யவத் ஜ்ஞாநம் 
ப்ரகாஸயதி தத்பரம் ||

“ஒரு சிறந்த ஆசார்யனைச் சரணடைந்து, அவரிடம் ஆத்மாவைப் பற்றிய உண்மைகளை கிரமமாகக் கற்க வேண்டும். அந்த சிறந்த ஆசார்ய உபதேசத்தால், அஞ்ஞானம் எனப்படும் அறியாமை இருள் விலகி, மெய்ஞ்ஞானம் மலரும். எவ்வாறு இரவின் இருளைச் சூரியன் விலக்கி அனைத்தையும் பிரகாசமாக – தெளிவாகக் காட்டுகிறானோ, அதுபோன்று மலர்ந்த ஞானமானது பகவான் எவ்வாறு அணுக்களிலும் பரவியிருக்கிறான் என்கிற தத்துவத்தை பிரகாசமாய் உள்ளபடி காட்டும்”  என்கிறான் கீதாசார்யன்.

கீதையில் பகவான் ஆசார்ய சம்பந்தத்தின் பெருமையை அருளிச்செய்ததையே, மதுரகவி ஆழ்வார் “தேவு மற்றறியேன் குருகூர் நம்பி” என்று நம்மாழ்வாரை ஆசார்யனாகக் கொண்டு “அருளினான் அவ்வருமறையின் பொருள்” என்றும் “வேதத்தின் உட்பொருள்… என் நெஞ்சில் நிறுத்தினான்” என்றும், தம் அனுபவமாக நமக்கு நேராக அருளிச்செய்கிறார்.

இன்று விஞ்ஞானம் கூறும் பல அரிய உண்மைகள், நம் சாஸ்திரங்களில் பல காலத்திற்கு முன்பே மிகத் தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன. இந்த தத்துவங்களை, ஸ்வாமி தேசிகன் தமது தத்வ முக்தா கலாபம் என்ற விசேஷமான க்ரந்தத்தில் மிகவும் விஸ்தாரமாக அருளிச்செய்துள்ளார்.

நம்ஸ்வாமி “தந்த்ராரூடம் தத்வ முக்தா கலாப: – சாஸ்திரபூர்வமான தந்திர அமைப்பில் கோர்க்கப்பட்ட தத்துவ முத்துக்களின் மாலை.“ என்று போற்றுகிறார். அவ்வாறு போற்றப்படும் இந்த நூலை, தகுந்த காலக்ஷேப ரீதியில் ஆசார்யன் மூலம் கற்றால்  இந்த பரமாணு சாஸ்திரம் முழுமையாக விளங்கி, நம் ஞானம் நன்கு விகசிக்கும் – மலரும்.

இதற்கு மேல் எத்தனையோ விசேஷ அர்த்தங்கள் இந்தப் பாசுரங்களிலே பொதிந்துள்ளன. அவற்றை பகவான் கிருஷ்ணன் சொன்னபடி ஆச்சாரியன் முகமாக காலக்ஷேப ரீதியிலே கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

நம்மாழ்வார் முதல் பாசுரத்தை முடிக்கும் பொழுது. “துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே” என்கிறார். அந்த கடைசி அடியை ஒவ்வொரு பாசுரத்தின் முடிவிலேயும் சொல்வது என்கிற உயர்ந்த வழக்கம் நம்முடைய சம்பிரதாயத்திலே உண்டு.

அதனால் இந்த பத்தாவது பாசுரத்தை நாம் முடிக்கும் பொழுது கூட

பரந்த தண்பரவையுள் 
   நீர்தொறும் பரந்துளன்
பரந்த அண்டமிதென 
   நிலவிசும் பொழிவற
கரந்த சிலிடந்தொறும் 
   இடந்திகழ் பொருள்தொறும்
கரந்தெங்கும் பரந்துளன் 
   இவையுண்ட கரனவன்
துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே ||

என்று ப்ரார்த்திக்கலாம்.

பகவான் ‘சர்வ வ்யாபி – எங்கும், எல்லாவற்றினுள்ளேயும் பரவி இருக்கின்றான்’ என்கிற விசேஷ குணத்தை உணர்ந்து அவன் துயரரு சுடரடி பற்றுவோற்கு குறையொன்றுமில்லையே..!

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் தேஶிகன் அழகியஶிங்கர் திருவடிகளே ஶரணம்
நம்ஸ்வாமி திருவடிகளே ஶரணம்

ஸ்ரீ:

திருவாய்மொழி

முதல் பத்து – முதல் திருவாய்மொழி

பதினொன்றாம் பாசுரம்

மூல பாடம்:

கரவிசும் பெரிவளி
நீர்நில மிவைமிசை
வரனவில் திறல்வலி
அளிபொறையாய் நின்ற |
பரனடிமேல் குருகூர்ச்
சடகோபன்சொல்
நிரனிறையாயிரத்து
இவைபத்தும் வீடே ||

பத பாடம்:

கரம் | விசும்பு | எரி | வளி | 
நீர் | நிலம் | இவை மிசை |
வரன் | நவில் | திறல் | வலி| 
அளி | பொறை | ஆய் நின்ற |
பரன் | அடி மேல் | 
குருகூர் சடகோபன் சொல் |
நிரல் நிறை | ஆயிரத்து | 
இவை பத்தும் | வீடு ||

பொருளுரை:

திருவாய்மொழியின் முதல் பத்தின் முதல் திருவாய்மொழியை நிறைவு செய்யும் இந்தப் பதினொன்றாம் பாசுரம், இந்த பதிகத்தைக் கற்பதால் கிடைக்கும் பலனைக் கூறும் பலஸ்ருதி (பலன் பாசுரம்) ஆகும்.

விசேஷ அர்த்தங்கள்:

(1) பாசுரத்தின் சிறப்பு

குருகூர்ச் சடகோபனான நம்மாழ்வாரால் அருளிச் செய்யப்பட்ட இந்தப் பத்து பாசுரங்களைக் கற்பவர்களுக்கு, வீடு எனப்படும் மோட்ச சாம்ராஜ்யம் கிட்டும் என்று இதன் பலனை ஆழ்வார் இப்பாசுரத்தில் அறுதியிட்டுக் கூறுகிறார். அதனால், மோக்ஷத்தைப் பெறுவதற்கு இப்பாசுரங்கள் முதல் அடியாய் விளங்குகின்றன எனும் விசேஷார்த்தமானது இங்கு காட்டித்தரப்படுகிறது.

(2) பஞ்ச பூதங்களும் அவற்றின் குணங்களும் (முதல் மற்றும் இரண்டாம் அடி)

இப்பாசுரத்தின் முதல் அடியில் பஞ்ச பூதங்களையும் (ஐம்பூதங்கள்), இரண்டாம் அடியில் அந்தப் பஞ்ச பூதங்களுக்கு உரிய சுபாவங்களையும் (குணங்களையும்) ஆழ்வார் வரிசைப்படுத்துகிறார்.

முதல் அடி: பஞ்ச பூதங்கள்

• கரம் – திடமான
• விசும்பு – ஆகாசம்
• எரி – அக்னி
• வளி – வாயு
• நீர் – ஜலம்
• நிலம் – பூமி

இரண்டாம் அடி: பஞ்ச பூதங்களின் சுபாவங்கள் (இவை மிசை) ‘இவை மிசை’ என்றால் மேலே சொல்லப்பட்ட அந்தப் பஞ்ச பூதங்களின் சிறந்த (வரன்) சுபாவங்கள் என்று அர்த்தம்:

பொறை (க்ஷமை / பொறுமை): “அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலம் போலே” என்று வள்ளுவர் கூறுவதைப் போல, எதையும் தாங்கக்கூடிய, எதையும் பொறுத்துக் கொள்ளக்கூடிய க்ஷமை என்கிற குணம் பூமிக்கு (நிலத்திற்கு) உரியதாகும்.
நவில் (சப்தம்): இது ஆகாசத்திற்கு (விசும்புக்கு) உரிய குணம்.
திறல் (கொளுத்தும் சக்தி): இது அக்னிக்கு (எரிக்கு) உரிய குணம்.
வலி (தூக்கவல்ல பலம்): எதையும் தூக்கவல்ல அபாரமான பலம் வாயுவிற்கு (வளிக்கு) உரிய குணம்.
அளி (குளிர்ச்சி): இயற்கையாகவே, சுவாபாவிகமாக இருக்கக்கூடிய குளிர்ச்சி ஜலத்திற்கு (நீருக்கு) உரிய குணம்.

(3) சர்வேஸ்வரனின் பெருமை

இந்தப் பஞ்ச பூதங்கள் எல்லாவற்றையுமே பகவான் உண்டாக்கி, அவைகளைத் தன் வழக்காய் நியமித்து நிற்கக் கூடியவன். அவன்தான் பரம புருஷன். மேலே சொல்லப்பட்ட ஐம்பூதங்களின் குணங்களை எல்லாம் தன் வசமாகப் பூரணமாகப் பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறவன் அந்தச் சர்வேஸ்வரன் ஒருவனே.

(4) குருகூர்ச் சடகோபனும் பாசுரத்தின் அமைப்பும்

பரனடி மேல் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்: இத்தகைய பெருமைகளைக் கொண்ட சர்வேஸ்வரனின் திருவடி விஷயமாக (அதாவது துயரறு சுடரடி விஷயமாக) சடகோபனான நம்மாழ்வார் இப்பாசுரங்களைப் பாடியுள்ளார்.

நிரல் நிறை: இப்பாசுரங்கள் சப்த பூர்த்தி மற்றும் அர்த்த பூர்த்தி கொண்டவை. அதாவது, இதில் சொல்லப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு வார்த்தையும், ஒவ்வொரு பதமும், ஒவ்வொரு அட்சரமும் மிக விசேஷமாக அமைந்துள்ளன. சப்தங்களின் நிறைவும், அதற்கேற்ற தெளிந்த பொருள்களின் (அர்த்தங்களின்) நிறைவும் கொண்டதாக இது விளங்குகிறது.

குருகூர்: சமஸ்கிருதத்திலே ஆழ்வார் திருநகரிக்கு ‘குருகாபுரி‘ என்று பெயர். அதையே தமிழ்ப்படுத்தி ‘குருகூர்‘ என்று ஆழ்வார் சொல்கிறார். அந்தத் திருநகரியில் அவதரித்தவரே நம்மாழ்வார்.

(5) பலஸ்ருதி – வீடு (மோட்சம்)

ஆயிரத்து இவை பத்தும் வீடே: இத்தகைய சப்த-அர்த்த பூர்த்தியைக் கொண்ட ஆயிரம் பாசுரங்களைக் கொண்ட திருவாய்மொழியில், பகவானைப் பற்றிச் சொல்லக்கூடிய இந்த முதல் பத்து பாசுரங்களைக் கற்க வல்லவர்களுக்கு, வீடு என்று சொல்லப்படக்கூடிய மோட்ச சாம்ராஜ்யத்தைப் பெற்றுத் தரக்கூடியது என்று பாசுரத்தின் பலனைச் சொல்லி ஆழ்வார் மங்களகரமாக முடிக்கிறார்.

(6) துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே

நம்மாழ்வார் முதல் பாசுரத்தை முடிக்கும் பொழுது. “துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே” என்கிறார். அந்த கடைசி அடியை ஒவ்வொரு பாசுரத்தின் முடிவிலேயும் சொல்வது என்கிற உயர்ந்த வழக்கம் நம்முடைய சம்பிரதாயத்திலே உண்டு.

அதனால் நாம் ஒவ்வொரு பாசுரத்தையும் அவ்வாறே அனுபவிக்கலாம்

( 1 ) 
உயர்வற உயர்நலம் 
உடையவன் யவனவன்
மயற்வற மதிநலம் 
அருளினன் யவனவன் |
அயர்வறும் அமரர்கள் 
அதிபதி யவனவன்
துயரறு சுடரடி 
தொழுதெழென் மனனே ||

(2) 
மனனக மலமற 
மலர்மிசை யெழுதரும் 
மனனுணர் வளவிலன் 
பொறியுணர் அவையிலன் |
இனனுணர் முழுநலம் 
எதிர்நிகழ் கழிவினும் 
இனனிலன் எனனுயிர் 
மிகுநரை யிலனே ||

(அவன்) துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே !!

(3) 
இலனது உடையனிது
என நினைவரியவன் 
நிலனிடை விசும்பிடை 
உருவினன் அருவினன் |
புலனொடு புலனலன்
ஒழிவிலன் பரந்த 
அந்நலனுடை யொருவனை 
நணுகினம் நாமே ||

(அவன்) துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே !!

(4) 
நாம் அவன் இவன் உவன்
 அவள் இவள் உவள் எவள்
தாம் அவர் இவர் உவர் 
அது இது உது எது |
வீம் அவை இவை உவை 
அவை நலம் தீங்கு அவை
ஆம் அவை ஆய் அவை 
ஆய் நின்ற அவரே ||

(அவன்) துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே !!

(5) 
அவரவர் தமதமது 
அறிவறி வகைவகை
அவரவ ரிறையவர் 
எனவடி யடைவர்கள்
அவரவ ரிறையவர் 
குறைவில ரிறையவர்
அவரவர் விதிவழி 
அடைய நின்றனரே ||

(அவன்) துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே !!

(6) 
நின்றனரிருந்தனர் 
கிடந்தனர் திரிந்தனர்
நின்றிலரிருந்திலர் 
கிடந்திலர் திரிந்திலர்
என்றுமொரியல்வினர் 
எனநினைவரியவர்
என்றுமொரியல்வொடு 
நின்றவெந்திடரே ||

(அவன்) துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே !!

(7) 
திடவிசும்பெரிவளி 
நீர்நிலமிவைமிசை
படர்பொருள் முழுவதும்
மாய் அவையவைதொறும்
உடல்மிசையுயிரெனக் 
கரந்தெங்கும் பரந்துளன்
சுடர்மிகுசுருதியுள் 
இவையுண்டசுரனே ||

(அவன்) துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே !!

(8) 
சுரரறி வருநிலை 
விண்முதல் முழுவதும்
வரன் முதலாயவை 
முழுதுண்ட பரபரன்
புறமொரு மூன்றெரித்து 
அமரர்க்கும் அறிவியந்து
அரனயன் எனவுலகு 
கழித்த மைத்துளனே ||

(அவன்) துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே !!

(9) 
உளனெனில் உளனவன் 
உருவமிவ் வுருவுகள்
உளனலன் எனிலவன் 
உருவமிவ் வருவுகள்
உளனென இலனென 
இவை குணமுடைமையில்
உளனிரு தகைமையொடு 
ஒழிவிலன் பரந்தே ||

(அவன்) துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே !!

(10) 
பரந்த தண்பரவையுள் 
நீர்தொறும் பரந்துளன்
பரந்த அண்டமிதென 
நிலவிசும் பொழிவற |
கரந்த சிலிடந்தொறும் 
இடந்திகழ் பொருள்தொறும்
கரந்தெங்கும் பரந்துளன் 
இவையுண்ட கரனே ||

(அவன்) துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே !!

(11) 
கரவிசும் பெரிவளி 
நீர்நில மிவைமிசை
வரனவில் திறல்வலி 
அளிபொறையாய் நின்ற |
பரனடிமேல் குருகூர்ச் 
சடகோபன்சொல்
நிரனிறையாயிரத்து 
இவைபத்தும் வீடே ||

(அவன்) துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே !!

(7) திருவாய்மொழி 1.1 – பத்துப் பாசுரங்களின் மையக் கருத்து

நம்மாழ்வார் அருளிச்செய்த திருவாய்மொழியின் இந்த முதல் பதிகத்தின் பத்து பாசுரங்களிலும் இழையோடும் மிக முக்கியமான மையக் கருத்து — எம்பெருமானின் எல்லையற்ற பரத்வம் (எல்லாவற்றிலும் மேம்பட்டவன்) என்கிற குணம் மற்றும் சேதன அசேதனங்களுக்கும் (உயிருள்ள மற்றும் உயிரற்ற பொருள்களுக்கும்) அவனுக்கும் உள்ள சரீர-சரீரி பாவம் (உடலிற்கும் ஆத்மாவிற்கும் உள்ள உறவு) ஆகிய தத்துவங்களை நிலைநிறுத்துவது..

முதல் பாசுரத்திலேயே, எம்பெருமான் முடிவில்லாத கல்யாண குணங்கள் நிரம்பியவன் என்பதையும், அயர்வறும் அமரர்களுக்கு (நித்யசூரிகளுக்கு) அதிபதி என்பதையும் ஆழ்வார் அருளிச்செய்கிறார். தொடர்ந்து வரும் பாசுரங்களில், அவன் நம்முடைய சாதாரணப் பொறிகளுக்கும் (புலன்களுக்கும்) மனதுக்கும் எட்டாதவன் என்றும், எங்கும் வியாபித்திருப்பவன் என்றும் ஆழமாக விளக்குகிறார்.

ஏழாவது மற்றும் பத்தாவது பாசுரங்களில் (“திடவிசும்பெரிவளி”, “பரந்த தண்பரவையுள்”) நீர், நிலம், காற்று, ஆகாயம் ஆகிய பஞ்சபூதங்களிலும், கண்ணுக்குத் தெரியும் மற்றும் தெரியாத அனைத்துப் பொருள்களிலும் அவன் அந்தர்யாமியாக, உடலுக்குள் உயிர் இருப்பதைப் போலக் கரந்து எங்கும் பரந்துள்ளான் என்பதை மிகத் தெளிவாகப் பாடுகிறார்.

ஆக, இந்த முழுப் பதிகத்தின் தாத்பரியம் என்னவென்றால்: “உலகில் உள்ள அனைத்தும் அவனுடைய சரீரம்; அவன் அனைத்திற்கும் ஆத்மா.” இப்படிப்பட்ட ஒப்பற்ற பெருமைகளையும் தத்துவங்களையும் உடைய அந்தப் பரம்பொருளை அறிவாலோ, ஆராய்ச்சியாலோ அடைந்துவிட முடியாது; அவனை அடைவதற்கு ஒரே வழி அவன் திருவடிகளில் பிரபத்தி செய்வது மட்டுமே என்பதை உணர்ந்த ஆழ்வார், ஒவ்வொரு பாசுரத்தின் முத்தாய்ப்பாகவும் தன் நெஞ்சைப் பார்த்து, “அப்படிப்பட்ட எம்பெருமானுடைய ஒளிபொருந்திய திருவடிகளைத் தொழுது உய்வாயாக என் மனமே!” (துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே) என்று உபதேசிக்கிறார்.

கீதாசார்யனின் வாக்கும் ஆழ்வாரின் அநுபவமும் 

நம்மாழ்வார் இந்த பத்துப் பாசுரங்களில் அருளிச்செய்த அதே தத்துவார்த்தமான விஷயத்தை, கீதாசார்யனான எம்பெருமான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அர்ஜுனனுக்கு விபூதி யோகத்தில் மிகத் தெளிவாக உபதேசித்திருக்கிறான். 

ஸ்ரீ பகவத் கீதை (10.8):

अहं सर्वस्य प्रभवो 
मत्तः सर्वं प्रवर्तते ।
इति मत्वा भजन्ते मां 
बुधा भावसमन्विताः ॥

அஹம் ஸர்வஸ்ய ப்ரபவோ 
மத்த: ஸர்வம் ப்ரவர்ததே | 
இதி மத்வா பஜந்தே மாம் 
புதா பாவஸமந்விதா: ||

1. அஹம் ஸர்வஸ்ய ப்ரபவோ மத்த: ஸர்வம் ப்ரவர்ததே – நானே அனைத்திற்கும் தோற்றக் காரணம்; என்னிலிருந்தே அனைத்தும் இயங்குகின்றன
   திருவாய்மொழியின் முதல் பாசுரம் தொடங்கி பத்தாவது பாசுரம் வரை, பகவான் எவ்வாறு சேதனாசேதனங்களுக்குக் காரணமாகவும், அனைத்துப் பொருள்களுக்குள் அந்தர்யாமி ஆக இருந்து அவற்றை இயக்குகிறான் என்றும் ஆழ்வார் அனுபவித்ததை, கீதாசார்யன் இந்த முதல் வரியில் தானாகவே அருளிச்செய்கிறான்.
   
2. இதி மத்வா பஜந்தே மாம் புதா பாவஸமந்விதா: – இதனை உள்ளபடியே உணர்ந்த ஞானிகள், உறுதியான பக்தி பாவத்துடன் என்னைத் தொழுகிறார்கள்
   பகவானுடைய எல்லையற்ற பெருமையையும் தத்துவத்தையும் உணர்ந்த பிறகு, ஒரு ஞானி என்ன செய்ய வேண்டும்? அவனைத் தொழ வேண்டும். அதையேதான் “மயர்வற மதிநலம்” அருளப்பெற்ற ஞானியான நம்மாழ்வார், தன் மனதை நோக்கிக் கட்டளையிடுகிறார்: “துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே!”

ஆக, கீதாசார்யனான கண்ணன் அர்ஜுனனுக்குச் உபதேசித்ததை, ஆழ்வார் தம்முடைய திருவாய்மொழி முதல் பதிகத்தில் விரிவாகவும், அனுபவப் பூர்வமாகவும் நமக்காகப் பாடி அருளியுள்ளார்.

துயரறு சுடரடி தொழுதெழன் மனனே! என்று தம் மனதை பகவானின் திருவடிகளில் செலுத்துவோர்க்கு குறையொன்றுமில்லையே!

ஆழ்வார் எம்பெருமானார் தேஶிகன் அழகியஶிங்கர் திருவடிகளே ஶரணம்
நம்ஸ்வாமி திருவடிகளே ஶரணம்