ఆచార్య వందనం

శ్రీ:
శ్రీ లక్ష్మీనృసింహ పరబ్రహ్మణే నమ:

ఆచార్య వందనం

(శ్రీ ఉ.వే. ముక్కూర్ శ్రీనివాసన్)

శ్రియః పతియైన భగవానునితో, స్వామి నమ్మాళ్వార్ ‘తిరువిరుత్తం’ అనే ప్రబంధం ప్రారంభంలో జీవుల స్వభావాన్ని గురించి ఈ విధంగా చెబుతున్నారు.

పొయ్ నిన్ఱ జ్ఞానముమ్ - పొల్లా వొళుక్కుమ్ అళుక్కుడమ్బుమ్ *
ఇన్ నిన్ఱ నీర్మై - ఇని యామ్ ఉఱామై * ఉయిరళిప్పాన్ |
ఎన్ నిన్ఱ యోనియుమాయ్ప్ పిఱన్దాయ్ - ఇమైయోర్ తలైవా! *
మెయ్ந்నిన్ఱు కేట్టరుళాయ్ - అడియేన్ శెయ్యుమ్ విణ్ణప్పమే ||

అని ‘సత్యంగా నిలబడి ఆలకించి అనుగ్రహించాలి’ అని విన్నవించుకుంటున్నారు.

ఆళ్వార్లు గోష్ఠిలోనూ, ఆచార్యుల గోష్ఠిలోనూ ప్రథముడిగా ఉన్న ఆయన, జీవుల జ్ఞానం అసత్యమైనది (పొయ్ నిన్ఱదు), సత్యమైనది కాదు అని చెబుతున్నారు. కానీ.. అటువంటి సంకుచిత జ్ఞానం ఉన్న జీవులను ఉత్తమ జ్ఞానవంతులుగా మారుస్తారు ఆచార్యులు. ఎలా..? భగవానుని ‘సౌహార్దం’ అనే గుణం ద్వారా.

సౌహార్దం అంటే..?

భగవాన్ శ్రీకృష్ణుని చేష్టలను చూసి యశోద పొందిన ఆనందమే ఆనందానికి పరాకాష్ఠ అని అర్థం వచ్చేలా అశోదై తొల్లై ఇన్‌బత్తిఱుది కణ్డాళే అని కులశేఖరాళ్వార్ అంటున్నారు.

ఇన్‌బత్తిఱుది – అంటే ఆనందం యొక్క అవధిని (ఎల్లై) చూడగలమా అని ఇక్కడ పెద్దలు విచారిస్తున్నారు. ఎందుకంటే, ఉపనిషత్తులన్నీ భగవానుని వెతుకుతూ తిరుగుతున్నాయి. భగవానుడు మనస్సుకు, వాక్కుకు అందనివాడుగా ఉన్నాడు.

యతో వాచో నివర్తంతే | అప్రాప్య మనసా సహ | 
ఆనందం బ్రహ్మణో విద్వాన్ | న బిభేతి కదాచనేతి ||

అంటుంది తైత్తిరీయ ఉపనిషత్తు.

పరబ్రహ్మం మనస్సుకు, వాక్కుకు అందనిది అని చెబుతోంది. అదే ఉపనిషత్తు ఆ పరబ్రహ్మ ‘ఆనందమయుడు’ అని కూడా చెబుతోంది. అంతేకాకుండా, పరబ్రహ్మను ఎలాగైతే పూర్తిగా తెలుసుకోలేమో, అదేవిధంగా పరబ్రహ్మ యొక్క ఆనందాన్ని కూడా పూర్తిగా కొలవలేము అని చెబుతోంది. కానీ కులశేఖరాళ్వార్ మాత్రం ‘యశోద ఆనందం యొక్క పరాకాష్ఠను చూసింది‘ అని అంటున్నారు.

వేదమేమో ఆనందానికి అవధి చూడలేము అంటుంది.

వీటిలో ఏది సత్యం..?

రెండూ సత్యమే!!

మనంగా అనుకుంటేనో, ప్రయత్నిస్తేనో చూడలేము. అదే ఆయన సంకల్పిస్తే..?

అదే భగవానుని ‘సౌహార్దం’, యశోదకు ఆ బ్రహ్మానందాన్ని ఆయనే ప్రసాదించాడు!!

భగవత్ సంకల్పం

భగవానుడు ఎప్పుడు సంకల్పిస్తాడు..?

మంచి ఆచార్య సంబంధం ఉంటే భగవానుని అనుగ్రహం సులభంగా దొరుకుతుంది.

మంచి ఆచార్య సంబంధం కావాలి అంటే మనం ఏమి చేయాలి..?

కవితార్కిక సింహం స్వామి దేశికన్ ఉత్తమ ఆచార్య సంబంధం ఏర్పడటానికి ఆరు కారణాలను చెబుతున్నారు.

ఈశ్వరస్య చ సౌహార్దం యదృచ్ఛా సుకృతం తథా
విష్ణోః కటాక్షమద్వేషం ఆభిముఖ్యం చ సాత్త్వికైః
సంభాషణం షడేతాని హి ఆచార్య ప్రాప్తిహేతవః

అని అంటున్నారు.

ఈశ్వరస్య చ సౌహార్దం	జీవులు బాగుండాలి అని భగవానుడు భావించడం
యదృచ్ఛా సుకృతం తథా	జీవునికి యథాలాపంగా (అనుకోకుండా) వచ్చే పుణ్య కర్మ ఫలం
*విష్ణోః కటాక్షం*	జీవునికి ఎంపెరుమానుని కటాక్షం కలగడం
అద్వేషం	జీవునికి, ఎంపెరుమానుని పట్ల ఉన్న ద్వేషం తొలగిపోవడం
ఆభిముఖ్యం	జీవునికి, ఎంపెరుమానుని కళ్యాణ గుణాలను తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి కలగడం
సాత్త్వికైః సంభాషణం	జీవునికి, సత్త్వ గుణం ఉన్నవారితో స్నేహం కలగడం

ఈ ఆరింటివల్ల ఒకరికి మిగిలి ఉత్తమమైన ఆచార్యునితో సంబంధం ఏర్పడుతుంది.

ఉత్తమ ఆచార్యుడు ఎవరు..?

ఉత్తమ ఆచార్యుడు ఎవరు అనేదాన్ని తూప్పుల్ కులమణి మనకు ” న్్యాస వింశతి ” లో చిత్రించి చూపిస్తున్నారు.

సిద్ధం సత్సంప్రదాయే స్థిరధియమనఘం
శ్రోత్రియం బ్రహ్మ నిష్ఠం
సత్త్వస్థం సత్యవాచం సమయ నియతయా
సాధు వృత్త్యా సమేతమ్ |
దంభాసూయాది ముక్తం జిత విషయి గణం
దీర్ఘ బంధుం దయాళుమ్
స్ఖాలిత్యే శాసితారం స్వ పర హిత పరం
దేశికం భూష్ణురీప్సేత్ ||

అని ఉత్తమ ఆచార్యునికి ఉండవలసిన పద్నాలుగు గుణాలను చెబుతున్నారు స్వామి దేశికన్. ఆ పద్నాలుగు గుణాలు పూర్ణంగా ఉన్నవారే ఉత్తమ ఆచార్యుడు.

అటువంటి ఆచార్యుని మనం ఆశ్రయించి, ఆయన అభిమానించిన ధర్మాన్ని తెలుసుకోవాలి. దానిని మన అనుష్ఠానంలోకి తెచ్చుకోవాలి అని అంటున్నారు.

పద్నాలుగు గుణాలు

ఈ శ్లోకంలో చెప్పబడిన 14 గుణాలు ఏమిటంటే:

(1) తన సంప్రదాయాన్ని బాగా తెలుసుకుని అందులో పూర్ణ నిష్ఠ కలిగివుండటం;

(2) ఎట్టి పరిస్థితిలోనూ మనఃస్థైర్యం సడలనివ్వక పోవడం;

(3) దోషరహితునిగా ఉండటం;

(4) వేద, వేదాంతాలను బాగా అభ్యసించినవారిగా, ఆచార్యుని దగ్గర కూర్చుని, శుశ్రూష చేసి అధ్యయనం చేసి, సంత చెప్పి, విని గ్రహించినవారిగా, అనుష్ఠానం కలిగివుండటం;

(5) భగవానుని పట్ల భక్తి కలిగివుండటం;

(6) సత్త్వ గుణం కలిగివుండటం, సాత్త్వికునిగా ఉండటం;

(7) సత్యం మాట్లాడేవారిగా ఉండటం;

(8) ఆయా కాలాలను అనుసరించి చేయవలసిన అనుష్ఠానాలను చేసేవారిగా ఉండటం;

(9) తన గురించి తానే గొప్పలు చెప్పుకునేవారిగా లేకుండా ఉండటం; ఇతరులను చూసి అసూయ పడేవారిగా లేకుండా ఉండటం;

(10) ఇంద్రియాలను జయించినవారిగా ఉండటం;

(11) శిష్యులకు ఇహంలోనూ, పరంలోనూ మంచి చేకూర్చేవారిగా ఉండటం. అంటే, విశ్వాచార్య అని మనల్ని భగవానునితో చేర్చి ఉంచే దీర్ఘ బంధువుగా ఉండటం;

(12) దయ అనే గుణం కలిగివుండటం;

(13) తన శిష్యుడు తప్పు చేస్తే శిక్షించగల వారిగా, దిద్ది పని చేయించుకునేవారిగా ఉండటం;

(14) “స్వ పర హిత పరం” అని తనకు, ఇతరులకు హితం ఉపదేశించగల ఆచార్యునిగా ఉండటం.

ఈ పద్నాలుగు గుణాలు నిండిన వారినే “దేశికన్” అని ఉత్తమ ఆచార్యునిగా వరించాలి.

ఎందుకోసం..?

పూర్ణ జ్ఞానం పొందడం కోసం.

నమ్ స్వామి

పైన చెప్పబడిన పద్నాలుగు గుణాలు పూర్ణంగా నిండినవారు నమ్ స్వామి శ్రీ ఉ.వే. ముక్కూర్ లక్ష్మీనరసింహాచార్యార్.

ఉత్తమ ఆచార్యులైన ఆ మహాదేశికుని, ఆయన తనియన్లను మనం ప్రతిదినం ధ్యానం చేస్తే పూర్ణ జ్ఞానం పొంది సకల క్షేమాలను పొందవచ్చు.

ఆచార్య వందనం

వేద శాస్త్రాలు ఆచార్య వందనం లేదా ధ్యానం అనేది నిత్య కర్మ మాత్రమే కాదు నైమిత్తికం (ఆయా కాలాల్లో చేయవలసిన విధులు) కూడా అని నొక్కి చెబుతున్నాయి.

గౌతమ ధర్మ సూత్రం “సంభాష్య పుణ్యకృతో మనసా ధ్యాయేత్” అని ఒక సూత్రం చెబుతోంది.

మనం మన నిత్య జీవితంలో ఎంతోమంది మనుషులను కలుస్తాం. వారితో మాట్లాడవలసిన అవసరం ఏర్పడుతుంది. అలా మాట్లాడే అప్పుడు, మాట్లాడే మనిషిలో దోషం ఉంటే మనకు పాపం సంభవిస్తుంది.

ఏమి దోషాలు…?

సంధ్యావందనం వంటి నిత్య కర్మానుష్ఠానాలను వదిలేయటం అనేదాన్ని అశుద్ధం అంటుంది శాస్త్రం. ఎవరి ధర్మానికి తగ్గట్టు వారు చేయవలసిన కర్మానుష్ఠానాలను వదిలేసినవారిని శాస్త్రం ‘అశుద్ధులు’ అని చెబుతోంది. అందువల్ల, స్నానం చేయనివారు మాత్రమే కాదు, నిత్య కర్మానుష్ఠానాలను వదిలేసినవారు కూడా అశుద్ధులే.

అలాంటి అశుద్ధులు గా ఉన్నవారితో మనం మాట్లాడితే మనకు పాపం సంభవిస్తుంది.

అదే విధంగా, ‘అధార్మికులు’ అని ఒక రకం. అంటే ధర్మ మార్గంలో ధనం సంపాదించకుండా అధర్మ మార్గంలో ఐశ్వర్యాన్ని సంపాదించినవారు. వారితో మాట్లాడినా పాపం సంభవిస్తుంది.

అది ఎలా మాట్లాడకుండా ఉండటం..? మాట్లాడవలసిన తప్పనిసరి పరిస్థితి వస్తే ఏమి చేయాలి..? అనే సందేహం మనకు కలుగుతుంది.

ఈ పాపాలను పోగొట్టుకోవడానికి ఏమి చేయాలి..? అంటే,

అందుకు “సంభాష్య పుణ్యకృతో మనసా ధ్యాయేత్” అన్నట్లు మహా పుణ్యశాలులైన ఆచార్యులను ఆ సమయంలో మనసులో ధ్యానిస్తే ఆ పాపం మనకు అంటదు అంటుంది సూత్రం.

ఈ సూత్రం ప్రకారం ఆచార్య ధ్యానం లేదా గురు వందనం అనేది నిత్య కర్మానుష్ఠానమే కాదు నైమిత్తిక కర్మగా – ఆయా కాలాల్లో చేయవలసిన కర్తవ్యంగా కూడా అవుతుంది.

అందువల్ల, పైన చెప్పిన పద్నాలుగు గుణాలు పూర్ణంగా నిండిన నమ్ స్వామిని ఆయన తనియన్ల ద్వారా మనం నిత్యం ధ్యానం చేస్తే “సర్వపాపైః ప్రముచ్యతే” అన్నట్లు పాపాలన్నీ తొలగిపోయి పూర్ణ జ్ఞానాన్ని పొందుతాం అనేది నిశ్చయం.

నమ్ స్వామి తనియన్లు

శ్రీ యజ్ఞేశ తనియన్

I. శ్లోకం

श्री यज्ञेश कृपापात्रम्
वात्सल्यादि गुणोद्भवम् |
वाधूल वंश तिलकम्
मुक्कुर् श्री नृहरिम् भजे ॥

శ్రీ యజ్ఞేశ కృపాపాత్రం
వాత్సల్యాది గుణోద్భవం |
వాధూల వంశ తిలకం
ముక్కూర్ శ్రీ నృహరిం భజే ||

II. అర్థం

యజ్ఞేశుడు అని పొగడబడే భగవానుని పరిపూర్ణ కృపకు పాత్రులైనవారు, వాత్సల్యం మొదలైన కళ్యాణ గుణాలకు ఉనికిపట్టైనవారు, వాధూల వంశానికి తిలకంగా ప్రకాశించేవారు అయిన ముక్కూర్ శ్రీ నృహరిని (అస్మదాచార్యుని) ఆశ్రయిస్తున్నాను (భజిస్తున్నాను).

III. “యజ్ఞేశ” అనే తిరునామం యొక్క రహస్యం

“శ్రీ యజ్ఞేశ కృపాపాత్రం” అనే ప్రారంభం, మన ఆచార్యుని ఎంపెరుమానుని ‘పృశ్నిగర్భ’ అవతారంతో నేరుగా అనుసంధానించే ఉద్దేశ్యంతో చాలా సూక్ష్మంగా ఉపయోగించబడింది.

స్వాయంభువ మన్వంతరంలో, పృశ్ని మరియు ఆమె భర్త సుతపుడు కఠిన తపస్సు చేసినప్పుడు, వారు శ్రీమన్ నారాయణుని సాధారణ తిరునామాలతో పిలవకుండా, ప్రత్యేకంగా “యజ్ఞేశుడు” (యజ్ఞాలకు అధిపతి) అని పిలిచారు. శాస్త్రాల ప్రకారం, తమ యజ్ఞం మరియు తపస్సు యొక్క ప్రత్యక్ష ఫలితంగా ఎంపెరుమానుని భావించి వారు పిలిచిన ఈ తిరునామం ఎంపెరుమానునికి ఎంతో ప్రీతికరమైనది. అందువల్ల సంతోషించిన ఎంపెరుమానుడు, వారికి మూడు సార్లు కుమారునిగా అవతరిస్తాను అని ఒక అరుదైన వరాన్ని అనుగ్రహించాడు:

పృశ్నిగర్భునిగా (పృశ్ని మరియు సుతపుడికి)
వామనునిగా (అదితి మరియు కశ్యప ప్రజాపతికి)
కృష్ణునిగా (దేవకి మరియు వసుదేవురికి)

ఈ మూడు అవతారాల్లో తల్లిదండ్రులు ఒక్కరే. ఈ తిరునామాన్ని ప్రస్తావించడం ఒక లోతైన పోలికను సూచిస్తుంది: పృశ్ని ఎంపెరుమానుని ‘యజ్ఞేశుడు’ అని పిలిచి సంతోషపెట్టినట్లుగానే, శ్రీ ముక్కూర్ స్వామివారు కూడా గొప్ప యజ్ఞాల అగ్ని గుండాల ద్వారానే ఎంపెరుమానుని ఆరాధించి, ఆయన కృపకు పరిపూర్ణ పాత్రులుగా (కృపాపాత్రం) నిలిచారు.

IV. వాత్సల్యం యొక్క లక్షణం: వత్సే ధేనురివ వాత్సల్యం

రెండవ పాదమైన “వాత్సల్యాది గుణోద్భవం“, ఆచార్యుని వాత్సల్యం మొదలైన కళ్యాణ గుణాలకు ఉత్పత్తి స్థానంగా వర్ణిస్తుంది. ఇది కేవలం “ప్రేమ” అనేదాన్ని దాటి, “వత్సే ధేనురివ వాత్సల్యం” (ఆవు తన దూడ పైన చూపే సాటిలేని ప్రేమ) అనే ప్రత్యేకమైన సిద్ధాంత భావనను సూచిస్తుంది.

పవిత్రత యొక్క విరోధాభాసం (The Paradox of Purity): ఒక ఆవు స్వాభావికంగానే చాలా పవిత్రమైనది; అది అపవిత్రమైన గడ్డిని లేదా ఆహారాన్ని ముట్టదు, తన వ్యక్తిగత పవిత్రతలో చాలా కచ్చితంగా ఉంటుంది. కానీ, బురదలో, దుమ్ములో దొర్లి లేచిన తన దూడ తన దగ్గర వచ్చినప్పుడు, ఆవు దానిని ఎప్పుడూ దూరం పెట్టదు. బదులుగా, తన నాలుకతో దూడ శరీరం పైన ఉన్న మలినాలను నాకి శుభ్రం చేస్తుంది. దూడను పవిత్రం చేయడం కోసం, దాని మలినాలను తానే ఇష్టపూర్వకంగా స్వీకరిస్తుంది. ఇదే “వాత్సల్యం” యొక్క నిజమైన లక్షణం.
ఆవు వంటి ఆచార్యుడు: ఈ శక్తిమంతమైన రూపకం శ్రీ ముక్కూర్ స్వామివారికి పూర్తిగా సరిపోతుంది. ఆయన అత్యున్నత పండితుడిగా, శాస్త్ర అనుష్ఠానాల్లో చాలా కచ్చితమైన వారిగా (ఆవు వంటి పవిత్రత కలిగిన వారిగా) ఉన్నా, తమ భక్తుల పై ఆయన కరుణకు హద్దే లేదు. భాగవతులు తమ సంసార పాపాలు (కర్మ) అనే బురదతో, దుమ్ముతో ఆయనను సమీపించినప్పుడు, ఆయన వారిని అపవిత్రులు అని ఎప్పుడూ పక్కన పెట్టలేదు. బదులుగా, తమ జ్ఞానం మరియు కృప అనే నాలుకతో వారిని పవిత్రం చేశారు. వారి భారాలను తామే స్వీకరించి వారిని శుభ్రం చేశారు. ఒక తల్లి ఆవు తన దూడ పట్ల చూపే అదే షరతులు లేని ప్రేమను ప్రతి భక్తుడి పట్లా చూపించారు. అందువల్లే, ఆయన అటువంటి కరుణకు జన్మస్థానంగా “గుణోద్భవం” అని సరిగ్గా పొగడబడుతున్నారు.

V. వంశం యొక్క మణిమకుటం: వాధూల వంశ తిలకం

మూడవ పాదంలో ఆచార్యుని తిరువంశం ప్రస్తావించబడింది: “వాధూల వంశ తిలకం”. వాధూల వంశం అనేది ఆయన గోత్రాన్ని (వాధూల మహర్షి వంశీయులు) సూచించినప్పటికీ, “తిలకం” అనే పదం గొప్ప రూపకాన్ని కలిగిఉంది.

ఆయనను తన కులానికి తిలకం అని పిలవడం ద్వారా, వాధూల వంశం చారిత్రక పరంగా చాలా ప్రసిద్ధి చెందినప్పటికీ, అది శ్రీ ముక్కూర్ స్వామివారి ద్వారానే తన అత్యున్నత కీర్తిని, మంగళం యొక్క అత్యుత్తమ గుర్తును పొందుతుంది అని ఈ శ్లోకం సూచిస్తుంది. మొత్తం వంశాన్నే ప్రకాశింపజేసే ఆభరణంగా ఆయన ఉన్నారు.

VI. శరణాగతి: ముక్కూర్ శ్రీ నృహరిం భజే

చివరి పాదమైన “ముక్కూర్ శ్రీ నృహరిం భజే” అనేది ఈ శ్లోకం యొక్క ఉచ్ఛస్థాయి శరణాగతిని సూచిస్తుంది.

“నృహరి” అనే తిరునామం యొక్క విశిష్టత: సాధారణంగా వాడే “నరసింహ” కి బదులుగా “నృహరి” (నృ = మనిషి, హరి = సింహం/ఎంపెరుమాన్) అని ఉపయోగించబడటానికి రెండు కారణాలు ఉన్నాయి. మొదటిది, ఇది ఆయన అసలు పేరైన శ్రీ లక్ష్మీ నరసింహాచార్యార్ ను సూచిస్తుంది. రెండవది, ఇది ఆచార్యునికి మరియు ఆయన ఆరాధించిన ఎంపెరుమానునికి ఏవిధమైన భేదమూ లేదు అని స్థాపిస్తుంది. మనలాంటి భక్తులకు, ఉగ్రం మరియు అదే సమయంలో కరుణ కలిగిన శ్రీ నరసింహ స్వామి (నృహరి) ఎక్కడో దూరంగా ఉన్న వైకుంఠంలో లేడు, బదులుగా ముక్కూర్ నుంచి వచ్చిన మన ఆచార్యుని రూపంలో ప్రత్యక్షంగా ఇక్కడే వెలసిఉన్నారు.

“భజే” అనేదాని అర్థం: చివరగా “భజే” అనే క్రియా పదం చాలా ముఖ్యమైనది. ఇది కేవలం “నమస్కరిస్తున్నాను” లేదా “స్తుతిస్తున్నాను” అని అర్థం ఇవ్వదు. ఇది “భజ్” అనే ధాతువు నుంచి పుట్టింది; ఇది కైంకర్యం, ఆరాధన మరియు నిరంతర ధ్యానాన్ని సూచిస్తుంది. ఈ శ్లోకం కేవలం బాహ్య గౌరవాన్ని మాత్రమే వ్యక్తం చేసేది కాదు. బదులుగా, శ్రీ ముక్కూర్ నృహరిని నా హృదయ కమలంలో ఉంచుకుని నిరంతరం ధ్యానించే ఒక ఆత్మార్థమైన భక్తి స్థితి.

↑ తనియన్లకు వెళ్లండి

శ్రీ సదాచార తనియన్

I. శ్లోకం

सदाचार अनुष्ठान
सौशील्यादि सुभूषितम्।
श्रीनृसिंह कृपापात्रं
मुक्कुर् श्री नृहरिं भजे ॥

సదాచార అనుష్ఠాన
సౌశీల్యాది సుభూషితం |
శ్రీ నృసింహ కృపాపాత్రం
ముక్కూర్ శ్రీ నృహరిం భజే ||

II. అర్థం

సదాచారం (సత్-ప్రవర్తన), అనుష్ఠానం (క్రమబద్ధమైన శాస్త్ర కర్మలు), మరియు సౌశీల్యం (సౌలభ్యం) మొదలైన కళ్యాణ గుణాలతో బాగా అలంకరించబడినవారు, శ్రీ నృసింహుని కృపకు పరిపూర్ణ పాత్రులైనవారు అయిన ముక్కూర్ శ్రీ నృహరిని ఆశ్రయిస్తున్నాను (భజిస్తున్నాను).

III. వివరణ

ఈ శ్లోకం ఆచార్యుని ఆచరణ జీవితాన్ని, భక్తులతో ఆయన మెలిగిన విధానం యొక్క గొప్పతనాన్ని కేంద్రీకృతం చేస్తుంది. మొదటి తనియన్ (శ్రీ యజ్ఞేశ…) ఆయన దివ్యమైన వంశాన్ని, వాత్సల్యాన్ని పొగిడిన స్థితిలో, ఈ తనియన్ ఆయన ఆచార అనుష్ఠానాలను, సౌశీల్యాన్ని (సౌలభ్యాన్ని) ప్రధానంగా చూపిస్తుంది. ఈ గుణాలు కేవలం ఆంతరంగిక గుణాలు మాత్రమే కాదు, ఆచార్యుని మూర్తిమత్వాన్ని అలంకరించి ఆయనను ప్రకాశింపజేసే ఆభరణాలు అని ఈ తనియన్ నొక్కి చెబుతుంది.

సదాచారం (సత్-ప్రవర్తన):

అర్థం: సత్ (సత్యం/మంచి/ఆత్మ) + ఆచారం (ప్రవర్తన). ఇది ఆత్మను (సత్) ఉజ్జీవింపజేసే, శాస్త్రాలకు కట్టుబడిన మిక్కిలి పవిత్రమైన ప్రవర్తనా విధానాన్ని సూచిస్తుంది.
పవిత్రత అనే ఆభరణం: ఒకరు తమనుతాము అందంగా అలంకరించుకోవడానికి ఆభరణాలను ధరించినట్లుగా, ఆచార్యులు సదాచారాన్ని (సత్ + ఆచారం) తన ప్రధాన ఆభరణంగా ధరిస్తారు. ఈ ఆచారం పూర్తిగా సాత్త్వికమైనది — ఆత్మ యొక్క ఉజ్జీవాన్ని మాత్రమే లక్ష్యంగా కలిగినది.
చిన్నవయసులోనే, శ్రీ ముక్కూర్ స్వామివారు పవిత్రతలో, శాస్త్ర విధులలో ఎంతో కచ్చితంగా ఉన్నందువల్ల ఆయనకు “సదాచార బాలసూర్యుడు” (సత్-ప్రవర్తన యొక్క బాల సూర్యుడు) అనే బిరుదు ఇవ్వబడింది. సూర్యుడు ఎలాగ చీకటిని తొలగిస్తాడో, అదే విధంగా ఆచార్యుని సదాచారం ఆయన శిష్యుల అజ్ఞానం మరియు బద్ధకం అనే చీకటిని తొలగించింది. ఆయన విధిని మాత్రమే బోధించలేదు; చిన్నవయసు నుంచే ఆ విధుల ప్రకారమే జీవించి, బాలసూర్యునిలా ప్రకాశించారు.

అనుష్ఠానం (దృఢమైన శాస్త్ర కర్మలు):

అర్థం: వేదాల ద్వారా నిర్దేశించబడిన కర్మలను (విధులను) ఏవిధమైన లోపమూ లేకుండా పరిపూర్ణంగా చేయడం ఇది సూచిస్తుంది.
స్వామి దేశికన్ యొక్క అనుగ్రహం ప్రకారం, ఒక నిజమైన ఆచార్యుడు ‘శ్రోత్రియుడిగా’ (వేదాలలో నైపుణ్యం పొందినవారు) మరియు ‘బ్రహ్మ నిష్ఠునిగా’ (ఎంపెరుమానునిలో నిలిచినవారు) ఉండాలి. నిత్య కర్మానుష్ఠానాలను (సంధ్యావందనం వంటివి) వదిలేసే వారు అపవిత్రులు అని శాస్త్రాలు స్పష్టంగా చెబుతున్నాయి.
వివరణ: శ్రీ ముక్కూర్ స్వామివారు పరిపూర్ణ అనుష్ఠానానికి ప్రతిరూపంగా నిలిచారు. కాలం, ప్రదేశం, లేదా దేహ ఆరోగ్యం అని దేన్నీ బట్టి కూడా ఆయన తన ఆరాధనలు, జపాలు, లేదా యజ్ఞాలలో ఎప్పుడూ రాజీ పడలేదు. ఆధ్యాత్మిక పరిపూర్ణతకు అనుష్ఠానమే ఆధారం అనడానికి ఆయన జీవితమే ఒక సాక్ష్యం.

సౌశీల్యాది (సౌలభ్యం మరియు అణకువ):

అర్థం: సౌశీల్యం అంటే, ఒక ఉన్నత స్థితిలో ఉన్నవారు తమ గొప్పతనాన్ని కించిత్ కూడా చూపించుకోకుండా, తమకన్నా చిన్నవారితో సమానంగా మెలిగే కళ్యాణ గుణం. సౌశీల్యం అనేది పాలు, నీళ్లు కలవటం లాంటిది.
పాలు (ఆచార్యుడు): పవిత్రమైనది, తెల్లనిది, పోషకాలు ఉన్నది, మరియు ఉన్నతమైనది.
నీరు (భక్తుడు): రంగులేనిది, రుచిలేనిది, చాలా వరకు పోషకం లేనిది.
కలయిక: పాలు, నీళ్లు కలిసినప్పుడు, పాలు నీటికి తన తెల్లదనాన్ని, విలువను ఇస్తుంది. అది తనను ప్రత్యేకించుకోదు. అదే విధంగా, శ్రీ ముక్కూర్ స్వామివారు, తన అసాధారణ ఆచార అనుష్ఠానాలను కలిగి ఉన్నా, చాలా సామాన్యమైన భక్తులతో చాలా సహజంగా మెలిగేవారు. పాలు ఎలాగ నీటిని అంగీకరిస్తుందో, ఆ విధంగా ఆయన భక్తులకు తన “రంగుని” (కృపను) ఇచ్చి వారిని ఉన్నత స్థితికి తెచ్చారు.

శ్రీ నృసింహ కృపాపాత్రం (నరసింహుని కృపకు పాత్రులు):

అర్థం: శ్రీ నరసింహ స్వామి యొక్క పరిపూర్ణ కృపను పొందినవారు. ఇది, ఆయన తన జీవితాంతం ఆరాధించిన రెండు ఎంపెరుమానుల రూపాలనుంచి ఆయన పొందిన కృపను సూచిస్తుంది (శ్రీ యజ్ఞమూర్తి మరియు శ్రీ మట్టపల్లి యోగానంద లక్ష్మీ నరసింహర్).
ఈ రూపాలను నిరంతరం ఆరాధించడం ద్వారా, ఆచార్యుడు శ్రీ లక్ష్మీనృసింహుని కటాక్షానికి పాత్రులయ్యారు — ఆయన ఆ కృపను తనకోసం మాత్రమే ఉంచుకోకుండా, దానిని ఇతరులకు పంచి ఆనందించినవారు.

అలాంటి ఉత్తముడైన ముక్కూర్ శ్రీ నృహరిని (అస్మదాచార్యుని) ఆశ్రయిస్తున్నాను (భజిస్తున్నాను).

↑ తనియన్లకు వెళ్లండి

శ్రీ మధ్వపుర తనియన్

I. శ్లోకం

मध्वपुराधिप प्रियम्
उत्तमादि गुणोद्भवम् ।
विश्वात्म प्रियमात्मानं
मुक्कुर् श्री नृहरिं भजे ॥

మధ్వపురాధిప ప్రియం
ఉత్తమాది గుణోద్భవం |
విశ్వాత్మ ప్రియమాత్మానం
ముక్కూర్ శ్రీ నృహరిం భజే ||

II. అర్థం

మధ్వపురి యొక్క (మట్టపల్లి) నాయకుడికి చాలా ప్రియమైనవారు, ఉత్తమం మొదలైన కళ్యాణ గుణాలకు ఉత్పత్తి స్థానంగా వెలుగుతున్నవారు, విశ్వాత్మ యొక్క (శ్రీ వరాహ / సింహాచల స్వామి యొక్క) ప్రేమపాత్రుడైన ఆత్మగా నిలిచే ముక్కూర్ శ్రీ నృహరిని ఆశ్రయిస్తున్నాను (భజిస్తున్నాను).

III. వివరణ

మధ్వపురాధిప ప్రియం (మట్టపల్లి స్వామికి ప్రియమైనవారు):

మధ్వపురి: ఎంపెరుమానుడే వ్యక్తం చేసినట్లు, మట్టపల్లి యొక్క ప్రాచీన పేరు మధుపురి లేదా మధ్వపురి (తేనె చిందే నగరం / తియ్యని నగరం).
అధిప & ప్రియం: ఈ నగరం యొక్క నాయకుడు శ్రీ మట్టపల్లి లక్ష్మీ నరసింహ స్వామి. శ్రీ ముక్కూర్ స్వామివారు ఈ ఎంపెరుమానునికి చాలా ప్రియమైనవారు అని వర్ణించబడుతున్నారు. రాజుడికి ఒక దగ్గరి స్నేహితుడికి లేదా ప్రేమ పాత్రునికి ఎలాంటి ప్రత్యేక హక్కు ఉంటుందో, అదే విధంగా ఆచార్యునికి మట్టపల్లి స్వామిపైన నేరుగా హక్కు ఉండేది.

ఉత్తమాది గుణోద్భవం (‘ఉత్తమ’ గుణం యొక్క జన్మస్థానం):

ఇక్కడ, “ఉత్తమ” అనే పదం సాధారణమైన “మంచిది” అనే అర్థంలో వాడబడలేదు, బదులుగా గుణాలను వర్గీకరించే శాస్త్ర విధుల ప్రకారం అత్యున్నత అర్థంలో ఉపయోగించబడింది. శాస్త్రాలు మనుషులను నాలుగు స్థాయిలుగా విభజిస్తున్నాయి: అధమాధమ, అధమ, మధ్యమ, మరియు ఉత్తమ.
ఉత్తమ (అత్యున్నతుడు): ఇతరులు బాగుండాలి అనడానికి తమనుతాము కష్టపెట్టుకోవడానికి కూడా సిద్ధంగా ఉన్నవారు. అఖిలాండాలకు అధిపతి అయిన ఎంపెరుమానుడు, మహాబలి దగ్గర చేయిచాపి తన స్థితిని తగ్గించుకొన్న వామన అవతారమే దీనికి ఉత్తమ ఉదాహరణ.
ఉత్తముడిగా ఆచార్యుడు: శ్రీ ముక్కూర్ స్వామివారు ఈ లక్షణానికి పూర్తిగా సరిపోతారు. ఆయన చాలా రోజులు కొనసాగే మహా యజ్ఞాలను నిర్వహించినవారు. ఆ సమయాల్లో, అన్నపానీయాల్లేకుండా వ్రతం ఉండటం, అగ్ని జ్వాలల ముందు పల గంటలు హోమం చేయడం అని అందరి ఆధ్యాత్మిక మరియు లౌకిక మేలు కోసం తన స్వంత దేహ సౌకర్యాన్ని ఆయన శ్రమ పెట్టుకున్నారు.

విశ్వాత్మ ప్రియమాత్మానం (అఖిల నాయకుని యొక్క ప్రేమ పాత్రమైన ఆత్మ):

విశ్వాత్మ: ఈ పదం వరాహ అవతారాన్ని సూచిస్తుంది. శ్రీ వరాహ స్వామి ప్రపంచాన్ని (విశ్వాన్ని) సముద్రం నుంచి తన తిరుమేనితో మోసి ఎత్తినందువలన విశ్వాత్మ అని పిలువబడుతున్నారు.
సింహాచలం శ్రీ వరాహ లక్ష్మీ నరసింహరి యొక్క దివ్యదేశం. శ్రీ ముక్కూర్ స్వామివారు ఈ క్షేత్రంలో ఒక మహా యజ్ఞాన్ని నిర్వహించినవారు. ఈ యజ్ఞం ద్వారా ఎంపెరుమానుని సంతోషపెట్టినందున, ఆచార్యుడు ఆ అఖిల నాయకుని ప్రియమాత్మగా (ప్రేమ పాత్రమైన ఆత్మగా) అయ్యారు.

↑ తనియన్లకు వెళ్లండి

శ్రీ విశ్వంభరం తనియన్

I. శ్లోకం

विश्वंभरं महात्मानं
विश्वमूर्ति गुणोद्भवम् ।
उग्रसिंहं गुणभद्रं
मुक्कुर् श्री नृहरिं भजे ॥

విశ్వంభరం మహాత్మానం
విశ్వమూర్తి గుణోద్భవం |
ఉగ్రసింహం గుణభద్రం
ముక్కూర్ శ్రీ నృహరిం భజే ||

II. అర్థం

విశ్వంభరుడు అనియు, మహాత్ముడు (ఉన్నత ఆత్మ) అనియు తెలియబడేవారు, విశ్వమూర్తి (శ్రీ నరసింహ స్వామి) యొక్క కళ్యాణ గుణాల నుంచే ఉద్భవించినవారు, ఉగ్రసింహుడు మరియు గుణభద్రుడు అని కీర్తించబడే వారు అయిన ముక్కూర్ శ్రీ నృహరిని ఆశ్రయిస్తున్నాను (భజిస్తున్నాను).

III. వివరణ

ఈ శ్లోకం చాలా ప్రత్యేకమైనది, ఎందుకంటే ఇది సింహాచల శ్రీ వరాహ లక్ష్మీ నరసింహ స్వామివారే ఆచార్యుని ఆత్మ వివిధ యుగాలలో చేసిన ప్రయాణాన్ని గురించి వ్యక్తం చేసిన చారిత్రక నమోదు.

యజ్ఞ రహస్యం :

ఈ శ్లోకంలో ఉపయోగించబడిన విశ్వంభరుడు, ఉగ్రసింహుడు, గుణభద్రుడు లాంటి తిరునామాలు కేవలం కవిత్వం కోసం పెట్టిన బిరుదులు కావు. అవి సింహాచలంలో జరిగిన 106-వ మహాయజ్ఞం అప్పుడు వ్యక్తం చేయబడిన గుర్తింపులు.
ఎంపెరుమానుని వ్యక్తీకరణ: వివిధ యుగాలలో 32,000 మహాయజ్ఞాలను నిర్వహించాలి అనే సంకల్పం (దైవిక ఇష్టం) తమకు ఉంది అని ఎంపెరుమానుడు వ్యక్తం చేశారు. ఈ పనికోసం ఎన్నుకోబడిన అధ్వర్యు (ప్రధాన ఆచార్యుడు) వేర్వేరు యుగాలలో వేర్వేరు రూపాలలో అవతరించే ఒకే ఆత్మ.
కృత యుగంలో ఆయన విశ్వంభరుడు; త్రేతా యుగంలో ఉగ్రసింహుడు; ద్వాపర యుగంలో గుణభద్రుడు; కలి యుగంలో ఆయనే శ్రీ లక్ష్మీ నరసింహుడు (శ్రీ ముక్కూర్ స్వామివారు).
ఈ శ్లోకాని అనుసంధానించడం ద్వారా, ఒకరు కేవలం గురువుని మాత్రమే స్తుతించడం లేదు, లోక క్షేమం కోసమే ఎంపెరుమానుని ద్వారా నియమించబడిన ఒక దివ్యమైన ఆత్మ యొక్క నామ సంకీర్తనాని కూడా చేస్తున్నారు.

మహాత్మానం :

శాస్త్రాలు ఒకరిని మహాత్ముడు అని కొలిచేది ఆయన బలాన్ని బట్టి కాదు, బదులుగా మనసు, వాక్కు, కాయం (ఆలోచన, మాట, పని) వాటిలో పవిత్రతను బట్టి మాత్రమే (త్రికరణ శుద్ధి).
శ్రీ ముక్కూర్ స్వామివారు ఒక మహాత్ముడిగా ప్రకాశిస్తున్నారు, ఎందుకంటే ఎంపెరుమానుని పై ఆయన యొక్క నిరంతర ధ్యానం, ఆయన వేద ఉపదేశాలు, ఆయన స్వయంగా చేసిన యజ్ఞాలు ఒకదానికొకటి పూర్తిగా సరిపోయాయి.

విశ్వమూర్తి గుణోద్భవం :

విశ్వమూర్తి: ఇది శ్రీ నరసింహ / వరాహ స్వామిని సూచిస్తుంది.
ఎంపెరుమానుని ప్రధాన కళ్యాణ గుణాలు ఏమిటంటే, ఆయన ఇష్టాలు మరియు ఆయన సంకల్పాలు ఎప్పుడూ నిజమవుతాయి (సత్య కామ & సత్య సంకల్పం).
శ్రీ ముక్కూర్ స్వామివారు దీన్ని అలాగే ప్రతిబింబిస్తున్నారు. ఆయన 108 స్వాతి మహాయజ్ఞాలను చేయాలి అనే సంకల్పాన్ని తీసుకున్నారు. ఎన్నో ఇబ్బందులు ఉన్నప్పటికీ, ఆయన వాటిని విజయవంతంగా పూర్తి చేశారు. ఆయన సంకల్పం ఎంపెరుమానుని ఆజ్ఞను ఆధారంగా చేసుకుంది కాబట్టి అది ‘సత్య సంకల్పం’ గా మారింది.

*** శ్రీ విశ్వంభర ఉగ్రసింహ గుణభద్ర లక్ష్మీనరసింహార్య మహాదేశికాయ నమః ***

↑ తనియన్లకు వెళ్లండి

నమ్ముడై నంపెరుమాన్ తనియన్

I. తనియన్

నమ్ముడై నంపెరుమాన్ నమ్ మట్టపల్లినాథనై
నంబి నంబి నంబి నంబి – నంబియెన్ఱు
నవిన్ఱురైత్త నమ్ స్వామియే నమవెన్ఱాల్
నమ్ వినై తీరుమే ||

II. అర్థం

ప్రథమ క్షేత్రమైన శ్రీరంగంలో వెలసిన పెరుమాళ్‌కి ‘నంపెరుమాళ్‘ అని తిరునామం. తిరుమంగై ఆళ్వార్ అహోబిలం వెళ్ళినప్పుడు, అక్కడ ఉన్న నృసింహుని సౌలభ్యాన్ని చూసి ‘నమ్ముడై నంపెరుమాన్‘ అని పాడారు. నమ్ స్వామి శ్రీ మట్టపల్లినాథనుడు మిగిలి సౌలభ్య మూర్తి అని సూచించడానికి ‘నమ్ముడై నంపెరుమాన్ నమ్ మట్టపల్లినాథనై‘ అంటున్నారు. మనకు చాలా దగ్గర ఉన్నవాడు అని తేలిన అర్థం.

అలాంటి శ్రీ మట్టపల్లి శ్రీ యోగానంద లక్ష్మీనృసింహుడే ఇతర క్షేత్రాలలో కూడా ఉన్నాడు, అంటే మంగళగిరిలో వెలసిన పానకాల నరసింహుడు, వేదాద్రిలో వెలసిన యోగానంద నరసింహుడు, కేతవరంలో వెలసిన లక్ష్మీ నరసింహుడు, వాడపల్లిలో వెలసిన దీప నరసింహుడు, మరియు అహోబిలంలో నవ మూర్తులలో ఒకడైన యోగానంద నరసింహుడు అని ఈ ఐదుగురు శ్రీ మట్టపల్లినాథుడే అంటున్నారు. ‘నంబి నంబి నంబి నంబి – నంబి‘ అనడం ద్వారా వారందరినీ ఇక్కడే సేవించుకోవచ్చు అనేది తేలిన అర్థం.

అలా ‘నవిన్ఱురైత్త‘ – బాగా పరిశీలించి, ధ్యానించి, చాలా కాలం యజ్ఞాలు చేసి మనకు శ్రీ మట్టపల్లినాథని యొక్క అపారమైన గొప్పతనాన్ని తెలియజేసినవారు నమ్ స్వామివారు. ఆ ఆచార్యుని కొరకు నమవెన్ఱాల్, ‘నమ్ స్వామియే నమవెన్ఱాల్‘ అంటే ‘నమ్ స్వామియే నమః’ అని ధ్యానించినా, చెప్పినా ‘నమ్ వినై తీరుమే‘ – మన పాపాలన్నీ నశించి పోతాయి..!!

↑ తనియన్లకు వెళ్లండి

ముక్కూరిల్ పిఱన్ద తనియన్

I. తనియన్

ముక్కూరిల్ పిఱన్ద ముక్కూర్ స్వామి తన్మైయై
ముక్కాలముమ్ నమ్మనదిల్ నిరుత్తి
మిక్కాన్ మట్టపల్లినాథనైత్ తొళువోర్క్కు
ఎక్కాలముమ్ పొఱ్కాలమే ||

II. అర్థం
నమ్ స్వామివారు ముక్కూర్ మహాక్షేత్రంలోనే అవతరించారు. ఆయన ఉత్తమ ఆచార్యునిగా వెలిగినందువల్ల ముక్కూర్ స్వామి అని అందరిచే కీర్తించబడినవారు. ఆయన యొక్క కళ్యాణ గుణాలైన వాత్సల్యం, సౌశీల్యం, కారుణ్యం, ఉత్తమం వంటి గుణాలను మన మనసులో ముక్కాలములలోనూ – అంటే ఎప్పుడూ ధ్యానిస్తూనే శ్రీ మట్టపల్లినాథుని సేవిస్తే, మనకు ఎక్కాలమున్నూ స్వర్ణకాలమే (పొఱ్కాలమే) అవుతుంది.

↑ తనియన్లకు వెళ్లండి