நம்ஸ்வாமி ப்ரபாவம்

ஸ்ரீ யஜ்ஞேஸா தனியன்

I. ஸ்லோகம்

श्री यज्ञेश कृपापात्रम्
वात्सल्यादि गुणोद्भवम् |
वाधूल वंश तिलकम्
मुक्कुर् श्री नृहरिम् भजे ॥

ஸ்ரீ யஜ்ஞேஸ க்ருபாபாத்ரம்
வாத்ஸல்யாதி குணோத்பவம் |
வாதூல வம்ஸ திலகம்
முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரிம் பஜே ||

II. பொருள்

யஜ்ஞேஸன் என்று போற்றப்பெரும் பகவானின் பரிபூர்ண க்ருபைக்குப் பாத்திரமானவரும், வாத்ஸல்யம் உள்ளிட்ட கல்யாண குணங்களின் இருப்பிடமானவரும், வாதூல வம்சத்தின் திலகமாக ஒளிர்பவருமான முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரியை (அஸ்மத் ஆசார்யனை) ஆஸ்ரயிக்கிறேன் (பஜிக்கிறேன்).

III. “யஜ்ஞேஸ” என்னும் திருநாமத்தின் ரஹஸ்யம்

“ஸ்ரீ யஜ்ஞேஸ க்ருபாபாத்ரம்” என்னும் தொடக்கம், நம் ஆசார்யனை எம்பெருமானின் ‘ப்ருஸ்னிகர்ப்ப’ அவதாரத்துடன் நேரடியாகத் தொடர்புபடுத்தும் நோக்கத்துடன் மிக நுட்பமாகக் கையாளப்பட்டுள்ளது.

ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில், ப்ருஸ்னியும் அவரது பர்த்தாவான சுதபஸும் கடுமையான தபஸ் இயற்றிய போது, அவர்கள் ஸ்ரீமன் நாராயணனை சாதாரண திருநாமங்களால் அழைக்காமல், குறிப்பாக “யஜ்ஞேஸன்” (யாகங்களின் தலைவன்) என்று அழைத்தனர். சாஸ்திரங்களின்படி, தங்களின் யாகம் மற்றும் தபஸ்ஸின் நேரடிப் பலனாகவே எம்பெருமானைக் கருதி அவர்கள் விளித்த இந்தத் திருநாமம் எம்பெருமானுக்கு அத்தனை உகப்பாக இருந்தது. அதனால் மகிழ்ந்த எம்பெருமான், அவர்களுக்கு மூன்று முறை பிள்ளையாக அவதரிப்பதாக ஒரு அரிய வரத்தை அருளினார்:

1. ப்ருஸ்னிகர்ப்பனாக (ப்ருஸ்னி மற்றும் சுதபஸுக்கு)
2. வாமனனாக (அதிதி மற்றும் காஸ்யப ப்ரஜாபதிக்கு)
3. க்ருஷ்ணனாக (தேவகி மற்றும் வசுதேவருக்கு)
   

இந்த மூன்று அவதாரங்களிலும் தாய் தந்தையர் ஒருவரே. இந்தத் திருநாமத்தைக் குறிப்பிடுவது ஒரு ஆழ்ந்த ஒப்புமையை உணர்த்துகிறது: ப்ருஸ்னி எம்பெருமானை ‘யஜ்ஞேஸன்’ என்று அழைத்து மகிழ்வித்ததைப் போலவே, ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமியும் மாபெரும் யாகங்களின் அக்னி குண்டங்கள் மூலமாகவே எம்பெருமானை ஆராதித்து, அவனது க்ருபைக்கு முழுமையான பாத்திரமாக (க்ருபாபாத்ரம்) திகழ்ந்தார்.

IV. வாத்ஸல்யத்தின் இலக்கணம்: வத்ஸே தேனுரிவ வாத்ஸல்யம்

இரண்டாவது வரியான “வாத்ஸல்யாதி குணோத்பவம்“, ஆசார்யனை வாத்ஸல்யம் முதலான கல்யாண குணங்களின் உற்பத்தி ஸ்தானமாக வர்ணிக்கிறது. இது வெறும் “அன்பு” என்பதைத் தாண்டி, “வத்ஸே தேனுரிவ வாத்ஸல்யம்” (பசு தன் கன்றுக்குட்டி மீது வைக்கும் ஒப்பற்ற அன்பு) என்னும் பிரத்யேகமான சித்தாந்தக் கருத்தைக் குறிக்கிறது.

• தூய்மையின் முரண்பாடு (The Paradox of Purity): ஒரு பசு இயற்கையிலேயே மிகவும் சுத்தமானது; அது அசுத்தமான புல்லையோ உணவையோ தீண்டாது, தன் தனிப்பட்ட தூய்மையில் கண்டிப்பானது. ஆனால், சேற்றிலும் புழுதியிலும் புரண்டு எழுந்த தன் கன்றுக்குட்டி தன்னை நெருங்கும் போது, பசு அதனை ஒருபோதும் விலக்குவதில்லை. மாறாக, தன் நாவினால் கன்றின் உடலில் உள்ள அசுத்தங்களை நக்கிச் சுத்தம் செய்கிறது. கன்றைத் தூய்மைப்படுத்துவதற்காக, அதன் அசுத்தங்களைத் தான் স্বেচ্ছையாக ஏற்றுக்கொள்கிறது. இதுவே “வாத்ஸல்யத்தின்” உண்மையான இலக்கணம்.
  
  
• பசுவைப் போன்ற ஆசார்யன்: இந்த சக்திவாய்ந்த உருவகம் ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமிக்கு முற்றிலும் பொருந்தும். அவர் அதியுன்னத பண்டிதராகவும், சாஸ்த்ர அனுஷ்டானங்களில் மிகவும் கண்டிப்பானவராகவும் (பசுவைப் போன்ற தூய்மை கொண்டவராகவும்) திகழ்ந்தாலும், தம் அடியார்களின் மீதான அவரது கருணைக்கு எல்லையே இல்லை. பாகவதர்கள் தங்கள் சம்சாரப் பாவங்கள் (கர்மம்) என்னும் சேற்றோடும் புழுதியோடும் அவரை அணுகியபோது, அவர் அவர்களை அசுத்தமானவர்கள் என்று ஒருபோதும் ஒதுக்கவில்லை. மாறாக, தம் ஞானம் மற்றும் க்ருபை என்னும் நாவினால் அவர்களைத் தூய்மைப்படுத்தினார். அவர்களின் பாரங்களைத் தாமே ஏற்றுக்கொண்டு அவர்களைச் சுத்தப்படுத்தினார். ஒரு தாய்ப்பசு தன் கன்றிடம் காட்டும் அதே நிபந்தனையற்ற அன்பை ஒவ்வொரு அடியாரிடமும் காட்டினார். ஆகையாலேயே, அவர் அத்தகைய கருணையின் பிறப்பிடமாக “குணோத்பவம்” என்று மிகச்சரியாகப் போற்றப்படுகிறார்.

V. வம்சத்தின் மணிமகுடம்: வாதூல வம்ச திலகம்

மூன்றாவது வரியில் ஆசார்யனின் திருவம்சம் குறிப்பிடப்படுகிறது: “வாதூல வம்ச திலகம்”. வாதூல வம்சம் என்பது அவரது கோத்ரத்தைக் (வாதூல மஹரிஷியின் வழிவந்தோர்) குறித்தாலும், “திலகம்” என்னும் சொல் மாபெரும் உருவகத்தைக் கொண்டுள்ளது.

அவரைத் தன் குலத்தின் திலகம் என்று அழைப்பதன் மூலம், வாதூல வம்சம் வரலாற்று ரீதியாக மிகவும் புகழ்பெற்றது என்றாலும், அது ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமியின் வாயிலாகவே தன் மிக உயர்ந்த பெருமையையும், மங்களத்தின் மிகச்சிறந்த அடையாளத்தையும் அடைகிறது என்பதை இச்சுலோகம் உணர்த்துகிறது. ஒட்டுமொத்த வம்சத்தையே ஒளிரச் செய்யும் ஆபரணமாக அவர் திகழ்கிறார்.

VI. சரணாகதி: முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரிம் பஜே

இறுதி வரியான “முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரிம் பஜே” என்பது இச்சுலோகத்தின் உச்சக்கட்டமான சரணாகதியைக் குறிக்கிறது.

• “ந்ருஹரி” என்னும் திருநாமத்தின் சிறப்பு: பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படும் “நரசிம்ஹ” என்பதற்குப் பதிலாக “ந்ருஹரி” (ந்ரு = மனிதன், ஹரி = சிங்கம்/எம்பெருமான்) என்று பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதற்கு இரண்டு காரணங்கள் உள்ளன. முதலாவதாக, இது அவரது இயற்பெயரான ஸ்ரீ லக்ஷ்மி நரசிம்ஹாச்சாரியாரைக் குறிக்கிறது. இரண்டாவதாக, இது ஆசார்யனுக்கும் அவர் ஆராதித்த எம்பெருமானுக்கும் எவ்வித பேதமுமில்லை என்பதை நிறுவுகிறது. நம்மைப் போன்ற அடியார்களுக்கு, உக்ரமும் அதேசமயம் கருணையும் கொண்ட ஸ்ரீ நரசிம்மப் பெருமான் (ந்ருஹரி) எங்கோ தொலைவில் உள்ள வைகுண்டத்தில் இல்லை, மாறாக முக்கூரிலிருந்து வந்த நம் ஆசார்யனின் ரூபத்தில் பிரத்யக்ஷமாக இங்கேயே எழுந்தருளியுள்ளார்.
  

“பஜே” என்பதன் அர்த்தம்: இறுதியாக “பஜே” என்னும் வினைச்சொல் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இது வெறும் “வணங்குகிறேன்” அல்லது “துதிக்கிறேன்” என்று பொருள்படாது. இது “பஜ்” என்னும் வேர்ச்சொல்லிலிருந்து பிறந்தது; இது கைங்கர்யம், ஆராதனை மற்றும் இடையறாத தியானத்தைக் குறிக்கிறது. இச்சுலோகம் வெறும் புற மரியாதையை மட்டும் வெளிப்படுத்துவதல்ல. மாறாக, ஸ்ரீ முக்கூர் ந்ருஹரியை என் ஹ்ருதய கமலத்தில் இருத்தி இடைவிடாது தியானிக்கும் ஒரு ஆத்மார்த்தமான பக்தி நிலையாகும்.

↑ தனியன்களுக்கு செல்லவும்

ஸ்ரீ ஸதாசார தனியன்

I. ஸ்லோகம்

सदाचार अनुष्ठान
सौशील्यादि सुभूषितम्।
श्रीनृसिंह कृपापात्रं
मुक्कुर् श्री नृहरिं भजे ॥

ஸதாசார அனுஷ்டான
ஸௌஸீல்யாதி ஸுபூஷிதம் |
ஶ்ரீந்ருஸிம்ஹ க்ருபாபாத்ரம்
முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரிம் பஜே ||

II. பொருள்

ஸதாசாரம் (நன்னடத்தை), அனுஷ்டானம் (முறையான சாஸ்த்ர கர்மாக்கள்), மற்றும் ஸௌசீல்யம் (எளிமை) முதலான கல்யாண குணங்களால் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டவரும், ஸ்ரீ ந்ருஸிம்ஹனின்  க்ருபைக்கு முழுமையான பாத்திரமானவருமான முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரியை ஆஸ்ரயிக்கிறேன் (பஜிக்கிறேன்).

III. விளக்கவுரை

இந்த சுலோகம் ஆசார்யனின் நடைமுறை வாழ்க்கையையும், அடியார்களோடு அவர் பழகிய விதத்தின் பெருமையையும் மையப்படுத்துகிறது. முதல் தனியன் (ஸ்ரீ யஜ்ஞேஸ…) அவரது திவ்யமான வம்சத்தையும் வாத்ஸல்யத்தையும் போற்றிய நிலையில், இத்தனியன் அவரது ஆசார அனுஷ்டானங்களையும், சௌசீல்யத்தையும் (எளிமை) முன்னிலைப்படுத்துகிறது. இக்குணங்கள் வெறும் ஆந்தரங்கமான குணங்கள் மட்டுமல்ல, ஆசார்யனின் ஆளுமையை அலங்கரித்து அவரை ஒளிரச் செய்யும் ஆபரணங்கள் என்பதை இத்தனியன் வலியுறுத்துகிறது.

ஸதாசாரம் (நன்னடத்தை):

• அர்த்தம்: சத் (உண்மை/நன்மை/ஆத்மா) + ஆசாரம் (நடத்தை). இது ஆத்மாவை (சத்) உய்விக்கும், சாஸ்திரங்களுக்குக் கட்டுப்பட்ட மிகத் தூய்மையான நடத்தை முறையைக் குறிக்கிறது.
• தூய்மையென்னும் ஆபரணம்: ஒருவர் தங்களை அழகுபடுத்திக்கொள்ள ஆபரணங்களை அணிவது போல, ஆசார்யன் ஸதாசாரத்தை (சத் + ஆசாரம்) தன் முதன்மை ஆபரணமாக அணிகிறார். இந்த ஆசாரம் முற்றிலும் சாத்வீகமானது—ஆத்மாவின் உய்வை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டது.
• சிறு வயதிலேயே, ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி தூய்மையிலும் சாஸ்திர விதிகளிலும் அத்தனை கண்டிப்புடன் திகழ்ந்ததால் அவருக்கு “ஸதாசார பாலசூர்யன்” (நன்னடத்தையின் இளஞ்சூரியன்) என்ற பட்டம் வழங்கப்பட்டது. சூரியன் எவ்வாறு இருளை அகற்றுமோ, அதைப் போலவே ஆசார்யனின் ஸதாசாரம் அவரது சிஷ்யர்களின் அஞ்ஞானம் மற்றும் சோம்பல் என்னும் இருளை அகற்றியது. அவர் விதியை மட்டும் போதிக்கவில்லை; சிறுவயது முதலே அவ்விதிகளின் படியே வாழ்ந்து, இளஞ்சூரியனைப் போலப் பிரகாசித்தார்.

  அனுஷ்டானம் (உறுதியான சாஸ்த்ர கர்மாக்கள்):

• அர்த்தம்: வேதங்களால் விதிக்கப்பட்ட கர்மாக்களை (கடமைகளை) எவ்விதக் குறையுமின்றிப் பரிபூர்ணமாகச் செய்வதை இது குறிக்கிறது.
• ஸ்வாமி தேசிகனின் அருளிச்செயலின்படி, ஒரு உண்மையான ஆசார்யன் ‘ஸ்ரோத்ரியனாகவும்’ (வேதங்களில் நிபுணத்துவம் பெற்றவர்) மற்றும் ‘ப்ரம்ம நிஷ்டனாகவும்’ (எம்பெருமானிடம் நிலைபெற்றவர்) இருக்க வேண்டும். நித்ய கர்மானுஷ்டானங்களை (சந்தியாவந்தனம் போன்றவை) கைவிடுபவர் அசுத்தமானவர் என்று சாஸ்திரங்கள் தெளிவாகக் கூறுகின்றன.
• விளக்கவுரை: ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி பரிபூர்ண அனுஷ்டானத்தின் திருவுருவமாகத் திகழ்ந்தவர். காலம், இடம், அல்லது தேஹ ஆரோக்யம் என எதைக் கொண்டும் அவர் தனது ஆராதனைகள், ஜபங்கள், அல்லது யாஜ்ஞங்களில் ஒருபோதும் சமரசம் செய்துகொண்டதில்லை. ஆன்மீகச் செம்மைக்கு அனுஷ்டானமே அடிப்படை என்பதற்கு அவரது வாழ்க்கை ஒரு சாட்சியாகும்.

  ஸௌஸீல்யாதி (எளிமையும் அடக்கமும்):

• அர்த்தம்: சௌசீல்யம் என்பது, ஒரு உயர்ந்த நிலையில் உள்ளவர் தம் பெருமையைக் கிஞ்சித்தும் காட்டிக்கொள்ளாமல், தம்மினும் எளியவர்களோடு சரிசமமாகப் பழகும் கல்யாண குணமாகும். சௌசீல்யம் என்பது பாலும் நீரும் கலப்பதைப் போன்றது.
• பால் (ஆசார்யன்): தூய்மையானது, வெண்மையானது, சத்துமிக்கது, மற்றும் உயர்ந்தது.
• நீர் (அடியார்): நிறமற்றது, சுவையற்றது, பெரும்பாலும் சத்து இல்லாதது.
• சேர்க்கை: பாலும் நீரும் கலக்கும் போது, பால் நீருக்குத் தன் வெண்மையையும் மதிப்பையும் அளிக்கிறது. அது தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக்கொள்வதில்லை. அதேபோல, ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி, தனது அஞ்சத்தக்க ஆசார அனுஷ்டானங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், மிகவும் எளிய அடியார்களோடு மிகச் சாதாரணமாகப் பழகினார். பால் எவ்வாறு நீரை ஏற்றுக்கொள்கிறதோ, அதைப் போல அவர் அடியார்களுக்குத் தன் “நிறத்தை” (க்ருபையை) அளித்து அவர்களை மேன்மைப்படுத்தினார்.

  ஸ்ரீந்ருஸிம்ஹ க்ருபாபாத்ரம் (நரசிம்மக் கிருபையின் பாத்திரம்):

• அர்த்தம்: ஸ்ரீ நரசிம்மப் பெருமாளின் பரிபூர்ண க்ருபையைப் பெற்றவர். இது, அவர் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் ஆராதித்த இரண்டு எம்பெருமான்களின் வடிவங்களிலிருந்து அவர் பெற்ற க்ருபையைக் குறிக்கிறது (ஸ்ரீ யஜ்ஞமூர்த்தி மற்றும் ஸ்ரீ மட்டப்பல்லி யோகானந்த லக்ஷ்மி நரசிம்மர்).
• இந்த வடிவங்களை இடையறாது ஆராதித்ததன் மூலம், ஆசார்யன் ஶ்ரீ லக்ஷ்மீந்ருஸிம்ஹனின் கடாக்ஷத்திற்கு பாத்திரமானார்—அவர் அந்த க்ருபையைத் தனக்காக மட்டும் வைத்துக்கொள்ளாமல், அதனை மற்றவர்களுக்கு விநியோகித்து மகிழ்ந்தவர்.

அப்படிப்பட்ட உத்தமமான முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரியை (அஸ்மத் ஆசார்யனை) ஆஸ்ரயிக்கிறேன் (பஜிக்கிறேன்).

↑ தனியன்களுக்கு செல்லவும்

ஸ்ரீ மத்வபுரா தனியன்

I. ஸ்லோகம்

मध्वपुराधिप प्रियम्
उत्तमादि गुणोद्भवम् ।
विश्वात्म प्रियमात्मानं
मुक्कुर् श्री नृहरिं भजे ॥

மத்வபுராதிப ப்ரியம்
உத்தமாதி குணோத்பவம் |
விஸ்வாத்மா ப்ரியமாத்மானம்
முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரிம் பஜே ||

II. பொருள்

மத்வபுரியின் (மட்டப்பல்லி) நாயகனுக்கு மிகவும் பிரியமானவரும், உத்தமம் முதலான கல்யாண குணங்களின் உற்பத்தி ஸ்தானமாக விளங்குபவரும், விஸ்வாத்மாவின் (ஸ்ரீ வராஹ / சிம்மாசலப் பெருமானின்) அன்புக்குரிய ஆத்மாவாகத் திகழும் முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரியை ஆஸ்ரயிக்கிறேன் (பஜிக்கிறேன்).

III. விளக்கவுரை

மத்வபுராதிப ப்ரியம் (மட்டப்பல்லிப் பெருமானுக்குப் பிரியமானவர்):

• மத்வபுரி: எம்பெருமானே வெளிப்படுத்தியபடி, மட்டப்பல்லியின் பழமையான பெயர் மதுபுரி அல்லது மத்வபுரி (தேன் சிந்தும் நகரம் / இனிமையான நகரம்).
• அதிப & ப்ரியம்: இந்த நகரத்தின் நாயகன் ஸ்ரீ மட்டப்பல்லி லக்ஷ்மி நரசிம்மப் பெருமாள். ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி இந்த எம்பெருமானுக்கு மிகவும் பிரியமானவர் என்று விவரிக்கப்படுகிறார். அரசனிடம் ஒரு நெருங்கிய நண்பனுக்கோ அல்லது அன்புச் செல்வனுக்கோ எவ்வாறு சிறப்பு உரிமை இருக்குமோ, அதேபோல ஆசார்யனுக்கும் மட்டப்பல்லிப் பெருமாளிடம் நேரடி உரிமை இருந்தது.

  உத்தமாதி குணோத்பவம் (‘உத்தம’ குணத்தின் பிறப்பிடம்):

• இங்கே, “உத்தம” என்ற வார்த்தை சாதாரணமான “நல்லது” என்ற பொருளில் பயன்படுத்தப்படவில்லை, மாறாக குணாதிசயங்களை வகைப்படுத்தும் சாஸ்திர விதிகளின்படி மிக உயர்ந்த பொருளில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சாஸ்திரங்கள் மனிதர்களை நான்கு நிலைகளாகப் பிரிக்கின்றன: அதமாதமா, அதமா, மத்யமா, மற்றும் உத்தமா.
• உத்தமா (மிக உயர்ந்தவர்): மற்றவர்கள் நன்றாக வாழ வேண்டும் என்பதற்காகத் தன்னைத் தாமே வருத்திக்கொள்ளவும் தயாராக இருப்பவர். அகில அண்டங்களுக்கும் அதிபதியான எம்பெருமான், மகாபலியிடம் கையேந்தித் தன் நிலையைத் தாழ்த்திக்கொண்ட வாமன அவதாரமே இதற்குச் சிறந்த உதாரணம்.
• உத்தமனாக ஆசார்யன்: ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி இந்த இலக்கணத்திற்கு முற்றிலும் பொருத்தமானவர். அவர் பல நாட்கள் நீடிக்கும் மாபெரும் யாஜ்ஞங்களை நடத்தினார். அந்த நேரங்களில், உணவு நீரின்றி விரதமிருப்பது, அக்னி ஜ்வாலியின் முன் பல மணிகாலம் ஹோமம் செய்வது  என்று அனைவரின் ஆன்மீக மற்றும் லௌகீக நன்மையை உறுதிசெய்வதற்காகத் தனது சொந்த உடல் வசதியை அவர் ச்ரமப்படுத்திக்கொண்டார்.

  விஸ்வாத்மா ப்ரியமாத்மானம் (அகில நாயகனின் அன்புக்குரிய ஆத்மா):

• விஸ்வாத்மா: இச்சொல் வராஹ அவதாரத்தைக் குறிக்கிறது. ஸ்ரீ வராஹப் பெருமாள் உலகத்தை (விஸ்வத்தை) சமுத்திரத்திலிருந்து தன் திருமேனியால் தாங்கித் தூக்கியதால் விஸ்வாத்மா என்று அழைக்கப்படுகிறார்.
• சிம்மாசலம் ஸ்ரீ வராஹ லக்ஷ்மி நரசிம்மரின் திவ்ய தேசமாகும். ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி இந்த க்ஷேத்திரத்தில் ஒரு மாபெரும் மஹாயஜ்ஞத்தை நடத்தினார். இந்த யாகத்தின் மூலம் எம்பெருமானை மகிழ்வித்ததால், ஆசார்யன் அந்த அகில நாயகனின் ப்ரியமாத்மாவாக (அன்புக்குரிய ஆத்மாவாக) ஆனார்.

அப்படிப்பட்ட உத்தமமான முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரியை (அஸ்மத் ஆசார்யனை) ஆஸ்ரயிக்கிறேன் (பஜிக்கிறேன்).

↑ தனியன்களுக்கு செல்லவும்

ஸ்ரீ விஶ்வம்பரம் தனியன்

I. ஸ்லோகம்

विश्वंभरं महात्मानं
विश्वमूर्ति गुणोद्भवम् ।
उग्रसिंहं गुणभद्रं
मुक्कुर् श्री नृहरिं भजे ॥

விஸ்வம்பரம் மஹாத்மானம்
விஸ்வமூர்த்தி குணோத்பவம் |
உக்ரஸிம்ஹம் குணபத்ரம்
முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரிம் பஜே ||

II. பொருள்

விஸ்வம்பரன் என்றும் மஹாத்மா (உயர்ந்த ஆத்மா) என்றும் அறியப்படுபவரும், விஸ்வமூர்த்தியின் (ஸ்ரீ நரசிம்மப் பெருமானின்) கல்யாண குணங்களிலிருந்தே தோன்றியவரும், உக்ரசிம்மன் மற்றும் குணபத்ரன் என்று கொண்டாடப்படுபவருமான முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரியை ஆஸ்ரயிக்கிறேன் (பஜிக்கிறேன்).

III. விளக்கவுரை

இந்த சுலோகம் மிகவும் தனித்துவமானது, ஏனெனில் இது சிம்மாசல ஸ்ரீ வராஹ லக்ஷ்மி நரசிம்மப் பெருமானே ஆசார்யனின் ஆத்மா பல்வேறு யுகங்களில் செய்த பயணத்தைக் குறித்து வெளிப்படுத்திய வரலாற்றுப் பதிவாக அமைகிறது.

யஜ்ஞ ரஹஸ்யம் :

• இச்சுலோகத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள விஸ்வம்பரன், உக்ரசிம்மன், குணபத்ரன் போன்ற திருநாமங்கள் வெறும் கவிதைக்காகச் சூட்டப்பட்ட பட்டங்கள் அல்ல. அவை சிம்மாசலத்தில் நடந்த 106-வது மஹாயக்ஞத்தின் போது வெளிப்படுத்தப்பட்ட அடையாளங்களாகும்.
• எம்பெருமானின் வெளிப்பாடு: பல்வேறு யுகங்களில் 32,000 மஹாயக்ஞங்களை நடத்த வேண்டும் என்ற சங்கல்பம் (தெய்வீக சித்தம்) தமக்கு இருப்பதாக எம்பெருமான் வெளிப்படுத்தினார். இப்பணிக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அத்வர்யு (தலைமை ஆசார்யன்) வெவ்வேறு யுகங்களில் வெவ்வேறு வடிவங்களில் தோன்றும் ஒரே ஆத்மாவாகும்.
• க்ருத யுகத்தில் அவர் விஸ்வம்பரன்; த்ரேதா யுகத்தில் உக்ரசிம்மன்; த்வாபர யுகத்தில் குணபத்ரன்; கலி யுகத்தில் அவரே ஸ்ரீ லக்ஷ்மி நரசிம்மன் (ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி).
• இந்த சுலோகத்தை அனுசந்தானம் செய்வதன் மூலம், ஒருவர் வெறும் குருவை மட்டும் துதிக்கவில்லை, லோக க்ஷேமத்திற்காகவே எம்பெருமானால் நியமிக்கப்பட்ட ஒரு திவ்யமான ஆத்மாவின் நாம சங்கீர்த்தனத்தையும் செய்கிறார்.

  மஹாத்மானம் :

• சாஸ்திரங்கள் ஒருவரை மஹாத்மா என்று அளவிடுவது அவருடைய பலத்தைக் கொண்டு அல்ல, மாறாக மனம், வாக்கு, காயம் (எண்ணம், சொல், செயல்) ஆகியவற்றின் தூய்மையைக் கொண்டே ஆகும் (த்ரிகரண சுத்தி).
• ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி ஒரு மஹாத்மாவாகத் திகழ்கிறார், ஏனெனில் எம்பெருமான் மீதான அவரது இடைவிடாத தியானமும், அவரது வேத உபதேசங்களும், அவர் நேரில் செய்த யஜ்ஞங்களும் ஒன்றுக்கொன்று முற்றிலும் ஒத்திசைந்திருந்தன.

  விஸ்வமூர்த்தி குணோத்பவம் :

• விஸ்வமூர்த்தி: இது ஸ்ரீ நரசிம்மர் / வராஹப் பெருமானைக் குறிக்கிறது.
• எம்பெருமானின் முதன்மையான கல்யாண குணங்கள் என்னவென்றால், அவனது விருப்பங்களும் அவனது சங்கல்பங்களும் எப்போதுமே மெய்யாகும் (சத்ய காம & சத்ய சங்கல்பம்).
• ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி இதை அப்படியே பிரதிபலிக்கிறார். அவர் 108 ஸ்வாதி மஹாயஜ்ஞங்களைச் செய்ய வேண்டும் என்ற சங்கல்பத்தை ஏற்றார். பல நெருக்கடிகள் இருந்தபோதிலும், அவர் அவற்றை வெற்றிகரமாக முடித்தார். அவரது சங்கல்பம் எம்பெருமானின் ஆக்ஞையை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்ததால் அது ‘சத்ய சங்கல்பமாக’ மாறியது.
  

அப்படிப்பட்ட உத்தமமான முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரியை (அஸ்மத் ஆசார்யனை) ஆஸ்ரயிக்கிறேன் (பஜிக்கிறேன்).

*** ஸ்ரீ விஸ்வம்பரா உக்ரஸிம்ஹ குணபத்ர லக்ஷ்மிநரசிம்ஹார்ய மஹாதேசிகாய நம: ***

↑ தனியன்களுக்கு செல்லவும்

நம்முடை நம்பெருமான் தனியன்

I. தனியன்

நம்முடை நம்பெருமான் நம் மட்டபல்லிநாதனை
நம்பி நம்பி நம்பி நம்பி – நம்பியென்று
நவின்றுரைத்த நம்ஸ்வாமியே நமவென்றால்
நம்வினை தீருமே ||

II. பொருள்

ப்ரதம க்ஷேத்திரமான ஶ்ரீரங்கத்தில் உறையும் பெருமாளுக்கு ‘நம்பெருமாள்‘ என்று திருநாமம். திருமங்கை ஆழ்வார் அஹோபிலம் சென்ற பொழுது, அங்கு உள்ள ந்ருஸிம்ஹனின் ஸௌலப்யத்தைக் கண்டு ‘நம்முடை நம்பெருமான்‘ என்று பாடினார். நம்ஸ்வாமி ஶ்ரீ மட்டபல்லிநாதன் மிகவும் ஸௌலப்ய மூர்த்தி என்பதை உணர்த்தும்பொருட்டு ‘நம்முடை நம்பெருமான் நம் மட்டபல்லிநாதன்‘ என்கிறார். நமக்கு மிகவும் அருகில் இருப்பவன் என்பது தேறிய பொருள்.

அப்படிப்பட்ட ஶ்ரீ மட்டபல்லி ஶ்ரீ யோகாநந்த லக்ஷ்மிந்ருசிம்ஹன்தான் மற்றைய க்ஷேத்திரங்களிலும் உள்ளான், அதாவது மங்களகிரியில் உறையும் பானக நரஸிம்ஹன், வேதாத்ரியில் உறையும் யோகாநந்த நரஸிம்ஹன், கேதவரத்தில் உறையும் லக்ஷ்மிநரஸிம்ஹன், வாடபல்லியில் உறையும் தீப நரஸிம்ஹன், மற்றும் அஹோபிலத்தில் நவமூர்த்திகளில் ஒருவனான யோகாநந்த நரஸிம்ஹன் என இவ்வைவருமே ஶ்ரீ மட்டபல்லிநாதந்தான் என்கிறார். ‘நம்பி நம்பி நம்பி நம்பி – நம்பி‘ என்பதன் மூலம் அவர்கள் எல்லோரையுமே இங்கேயே சேவிக்கலாம் என்பது தேறிய பொருள்.

அவ்வாறு ‘நவின்றுரைத்த‘ – நன்கு ஆராய்ந்து, த்யானித்து, பல காலம் யஜ்ஞங்கள் செய்து நமக்கு ஶ்ரீ மட்டபல்லிநாதனின் அளவளாவிய பெருமைகளை உணர்த்தியவர் நம்ஸ்வாமி.  அந்த ஆசார்யனின் பொருட்டு நமவென்றால், ‘நம்ஸ்வாமியே நமவென்றால்‘ அதாவது ‘நம்ஸ்வாமியே நம:’ என்று த்யானித்தாலும், சொன்னாலும் ‘நம் வினை தீருமே‘ – நம்முடைய பாபங்களெல்லாம் நசிந்து போகும்..!!

↑ தனியன்களுக்கு செல்லவும்

முக்கூரில் பிறந்த தனியன்

I. தனியன்

முக்கூரில் பிறந்த முக்கூர் ஸ்வாமி தன்மையை
முக்காலமும் நம்மனதில் நிருத்தி
மிக்கான் மட்டபல்லிநாதனைத் தொழுவோர்க்கு
எக்காலமும் பொற்காலமே ||

II. பொருள்
நம்ஸ்வாமி முக்கூர் மஹாக்ஷேத்திரத்திலேயே அவதரித்தவர். அவர் சிறந்த ஆசார்யராக விளங்கியதால் முக்கூர் ஸ்வாமி என்று அனைவராலும் போற்றப்பெற்றவர். அவருடைய கல்யாண குணங்களான வாத்ஸல்யம், ஸௌஸீல்யம், காருண்யம், உத்தமம் போன்ற குணங்களை நம் மனதில் முக்காலத்திலும் – அதாவ்து எப்பொழுதும் த்யானித்துக்கொண்டே ஶ்ரீ மட்டபல்லிநாதனை சேவித்தால், நமக்கு எக்காலமும் பொற்காலமாய் அமையும். 

↑ தனியன்களுக்கு செல்லவும்