ஶ்ரீ:
ஶ்ரீ லக்ஷ்மீந்ருஸிம்ஹ பரப்ரஹ்மணே நம:
ஆசார்ய வந்தனம்
(ஸ்ரீ உ.வே முக்கூர் ஸ்ரீநிவாஸன்)
ஸ்ரீய: பதியான பகவானிடம், ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் திருவிருத்தம் என்கிற ப்ரபந்த ஆரம்பத்திலே ஜீவர்களின் தன்மையைப் பற்றி இவ்வாறு சொல்கிறார்.
பொய்ந் நின்ற ஞானமும் - பொல்லா ஒழுக்கும் அழுக்குடம்பும் *
இந் நின்ற நீர்மை - இனி யாம் உறாமை * உயிரளிப்பான் |
எந் நின்ற யோனியுமாய்ப் பிறந்தாய் - இமையோர் தலைவா! *
மெய்ந்நின்று கேட்டருளாய் - அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பமே ||
என்று மெய்நின்று கேட்டருள வேண்டுமென விண்ணப்பிக்கிறார்.
ஆழ்வார் கோஷ்டியிலேயும், ஆசார்யர்களுடைய கோஷ்டியிலேயும் முதலாவதாக இருக்கும் அவர் ஜீவர்களுடைய ஞானமானது பொய் நின்றது.. மெய்யானது அல்ல என்று சொல்கிறார். ஆனால்.. அப்படிப்பட்ட குறுகிய ஞானம் உள்ள ஜீவர்களை சிறந்த ஞானவானாக்குகிறார்கள் ஆசார்யர்கள். எப்படி ..? பகவானுடைய ஸௌஹார்த்தம் என்கிற குணத்தின் மூலம்.
ஸௌஹார்த்தம் என்றால்..?
பகவான் க்ருஷ்ணனின் சேஷ்டிதங்களைக் கண்டு யசோதை கண்ட ஆனந்தமானது இன்பத்தின் இறுதி என பொருள்படும்படி அசோதை தொல்லை இன்பத்திறுதி கண்டாளே என்கிறார் குலசேகராழ்வார்.
இன்பத்திறுதி – அதாவது ஆனந்தத்தின் எல்லையைக் காணமுடியுமா என்று இங்கு பெரியோர்கள் விசாரிக்கிறார்கள். ஏனென்றால், உபநிஷத் எல்லாம் பகவானைத் தேடி அலைகின்றன. மனதிற்கும் வாக்கிற்கும் எட்டாதவனாக இருக்கிறான் பகவான்.
யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே| அப்ராப்ய மனஸா ஸ: |
ஆனந்தம் ப்ரஹ்மணோ வித்வான் | ந பிபேதி கதாசனேதி ||
என்கிறது தைத்தரீய உபநிஷத்.
மனதிற்கும் வாக்கிற்கும் எட்ட முடியாதது பரப்ரம்மம் என்கிறது. அந்த உபநிஷத்தே அந்த பரப்ரம்மம் ஆனந்தமயன் என்றும் சொல்கிறது. அதற்குமேல், எவ்வாறு பரப்ரம்மத்தை முழுமையாக தெரிந்து கொள்ள முடியாதோ, அதுபோல் பரப்ரம்மத்தின் ஆனந்தத்தையும் முழுமையாக அளக்க முடியாது என்கிறது. ஆனால் குலசேகராழ்வாரோ ‘அசோதை தொல்லை இன்பத்திறுதி கண்டாளே‘ என்கிறார்.
வேதமோ இன்பத்திறுதி காணமுடியாது என்கிறது.
இவற்றில் எது உண்மை ..?
இரண்டுமே உண்மைதான் !!
நாமாக நினைத்தாலோ, ப்ரயத்தனப்பட்டாலோ காண முடியாது. அதுவே அவன் சங்கல்பித்தால் ..?
அதுதான் பகவானுடைய ‘ஸௌஹார்த்தம்’, யசோதைக்கு அந்த ப்ரம்மானந்தத்தை அவனே கொடுத்தான்!!
பகவத் ஸங்கல்பம்
பகவான் எப்பொழுது ஸங்கல்பிப்பான் ..?
நல்ல ஆசார்ய சம்பந்தம் இருந்தால் பகவானுடைய அனுக்ரஹமானது சுலபமாக கிடைக்கும்.
நல்ல ஆசார்ய ஸம்பந்தம் வேண்டுமென்றால் நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் ..?
கவிதார்க்கிக ஸிம்மம் ஸ்வாமி தேஶிகன் சிறந்த ஆசார்ய சம்பந்தம் அமைவதற்கு ஆறு காரணங்களைச் சொல்கிறார்.
ஈச்வரஸ்ய ச ஸௌஹார்த்தம் யத்ருச்சா ஸுக்ருதம் ததா
விஷ்ணோ: கடாக்ஷமத்வேஷம் ஆபிமுக்யம் ச ஸாத்த்விகை:
ஸம்பாஷணம் ஷடேதாநி ஹி ஆசார்ய ப்ராப்திஹேதவ:
என்கிறார்.
ஈச்வரஸ்ய ச ஸௌஹார்த்தம் | ஜீவர்கள் நன்றாக இருக்க வேண்டுமென்று பகவான் எண்ணுவது |
| யத்ருச்சா ஸுக்ருதம் ததா | ஜீவனுக்குத் தற்செயலாக வரும் புண்ய கர்ம பலன் |
| விஷ்ணோ: கடாக்ஷம் | ஜீவனுக்கு எம்பெருமானின் கடாக்ஷம் ஏற்படுவது |
| அத்வேஷம் | ஜீவனுக்கு, எம்பெருமான் இடத்தில் இருந்த த்வேஷம் போவது |
| ஆபிமுக்யம் | ஜீவனுக்கு, எம்பெருமானின் கல்யாண குணங்களைத் தெரிந்து கொள்வதில் ஆர்வம் ஏற்படுவது |
| ஸாத்த்விகை: ஸம்பாஷணம் | ஜீவனுக்கு, ஸத்வ குணம் உள்ளவர்களுடன் ஸ்நேஹம் ஏற்படுவது |
இந்த ஆறும் ஒருவனை மிகவும் சிறந்த ஆசார்யனிடம் சேர்த்துவிடும்.
சிறந்த ஆசார்யன் யார்..?
சிறந்த ஆசார்யன் யார் என்பதையும் தூப்புல் குலமணி நமக்கு ” ந்யாஸ விம்சதியில் ” படம் பிடித்துக் காட்டுகிறார்.
ஸித்தம் ஸத்ஸம்ப்ரதாயே ஸ்த்திரதியமநகம்
ச்ரோத்ரியம் ப்ரஹ்ம நிஷ்டம்
ஸத்த்வஸ்த்தம் ஸத்யவாசம் ஸமய நியதயா
ஸாது வ்ருத்த்யா ஸமேதம் |
டம்பாஸூயாதி முக்தம் ஜித விஷயி கணம்
தீர்க்க பந்தும் தயாளும்
ஸ்க்காலித்யே ஶாஸிதாரம் ஸ்வ பர ஹித பரம்
தேசிகம் பூஷ்ணு ரீப்ஸேத் ||
என்று சிறந்த ஆசார்யனுக்கு இருக்க வேண்டிய பதினான்கு குணங்களைச் சொல்கிறார் ஸ்வாமி தேஶிகன். அந்த பதினான்கு குணங்களும் பூர்த்தியாக உடையவரே சிறந்த ஆசார்யன்.
அப்படிப்பட்ட ஆசார்யனை நாம் அண்டி, அவர் அபிமானித்துள்ள தர்மத்தை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். அதை நம் அநுஷ்டானத்தில் கொண்டு வர வேண்டும் என்கிறார்.
பதினான்கு குணங்கள்
இந்த ஸ்லோகத்தில் சொல்லப்படும் 14 குணங்களாவது
(1) தம் ஸம்ப்ரதாயத்தை நன்கு தெரிந்து கொண்டு அதில் பூர்ண நிஷ்டை உடையவராக இருத்தல்;
(2) எந்த நிலையிலும் மன உறுதி குன்றாமல் இருத்தல்;
(3) குற்றமற்றவராக இருத்தல்;
(4) வேத, வேதாந்தங்களை நன்கு கற்றவராக, ஆசார்யன் பக்கலிலே அமர்ந்து, சிச்ருஷை செய்து அத்யயனம் செய்து, சந்தை சொல்லி, கேட்டு உணர்ந்தவராக, அநுஷ்டானத்தில் உடையவராக இருத்தல்;
(5) பகவானிடம் பக்தியுடன் இருத்தல்;
(6) ஸத்வ குணம் உடையவராக, ஸாத்விகராக இருத்தல்;
(7) உண்மை பேசுபவராக இருத்தல்;
(8)) அந்தந்த காலத்தில் செய்ய வேண்டிய அநுஷ்டானங்களை செய்பவராக இருத்தல்;
(9) தன்னைப்பற்றி தானே பெருமை அடித்துக் கொள்பவராக இல்லாமல் இருத்தல்; மற்றவரைப் பார்த்து பொறாமை படுபவராக இல்லாமல் இருத்தல்;
(10) இந்திரியங்களை ஜெயித்தவராக இருத்தல்;
(11) சிஷ்யர்களுக்கு இம்மையிலும், மறுமையிலும் நல்லது நடத்திக் கொடுக்கக் கூடியவராக இருத்தல். அதாவது, விஸ்வாசார்யா என்று நம்மை பகவானுடன் சேர்த்து வைக்கும் தீர்க்க பந்துவாக இருத்தல்;
(12) தயை என்னும் குணம் உடையவராக இருத்தல்;
(13) தன் சிஷ்யன் தவறு செய்தால் சிக்ஷிக்கக் கூடியவராக, திருத்திப் பணி கொள்பவராய் இருத்தல்;
(14) “ஸ்வ பர ஹித பரம்” என்று தனக்கும், பிறருக்கும் ஹிதத்தை உபதேசிக்கக் கூடிய ஆசார்யனாக இருத்தல்
இந்த பதினான்கு குணங்களும் நிரம்பியரை “தேஶிகன்” என்று சிறந்த ஆசார்யனாக வரிக்க வேண்டும்.
எதற்காக..?
பூரண ஞானம் பெறுவதற்காக.
நம்ஸ்வாமி
மேலே சொல்லப்பட்ட பதினான்கு குணங்களும் பூரணமாக நிரம்பியவர் நம்ஸ்வாமி ஸ்ரீ உ.வே முக்கூர் லக்ஷ்மிநரஸிம்ஹாசாரியார்.
சிறந்த ஆசார்யரான அந்த மஹாதேஶிகனையும் அவர் தனியன்களையும் நாம் தினமும் த்யானம் செய்தால் பூரண ஞானம் பெற்று சகல க்ஷேமங்களையும் அடையலாம்.
ஆசார்ய வந்தனம்
வேத சாஸ்த்திரங்கள் ஆசார்ய வந்தனம் அல்லது த்யானம் என்பது நித்யகர்மா மட்டுமல்ல நைமித்திகமும் (அந்தந்த காலத்தில் செய்யக் கூடிய கடமைகள்) கூட என வலியுறுத்திச் சொல்கின்றன.
கௌதம தர்ம ஸூத்திரம் “ஸம்பாஷ்ய புண்யக்ருதோ மனஸா த்யாயத்” என்று ஒரு ஸூத்திரம் சொல்கிறது.
நாம் நம்முடைய தினசரி வாழ்க்கையில் எத்தனையோ மனிதர்களைச் சந்திக்கிறோம். அவர்களிடம் பேச வேண்டிய கட்டாயம் நேர்கிறது. அவ்வாறு பேசும் போது, பேசும் மனிதரிடம் தோஷம் இருந்தால் நமக்குப் பாபம் ஸம்பவிக்கிறது.
என்ன தோஷங்கள்…?
சந்தியாவந்தனம் போன்ற நித்ய கர்மானுஷ்டானங்களை விடுதல் என்பதை அசுத்தம் என்கிறது சாஸ்திரம். அவரவர் தர்மத்திற்கு ஏற்ப உள்ள கர்மானுஷ்டானங்களை விட்டவரை சாஸ்திரம் ‘அசுத்தர்கள்’ என்று சொல்கிறது. அதனால், ஸ்நானம் செய்யாதது மட்டுமல்ல, நித்ய கர்மானுஷ்டானங்களை விட்டவரும் அசுத்தரே.
அவ்வாறு அசுத்தராய் இருப்பவர்களுடன் நாம் பேசினால் நமக்குப் பாபம் சம்பவிக்கும்.
அதுபோன்று, ‘அதார்மிகர்கள்’ என்று ஒரு வகை. அதாவது தர்ம வழியில் பொருள் ஈட்டாமல் அதர்ம வழியில் ஐஸ்வர்யத்தை சம்பாதித்தவர்கள். அவர்களுடன் பேசினாலும் பாபம் சம்பவிக்கும்.
அது எப்படி பேசாமல் இருப்பது..? பேச வேண்டிய கட்டாயம் வந்தால் என்ன செய்வது..? என்கிற சந்தேகம் நமக்கு எழும்.
இந்த பாபங்களைப் போக்குவிப்பதற்கு என்ன செய்வது..? என்றால்,
அதற்கு “ஸம்பாஷ்ய புண்யக்ருதோ மனஸா த்யாயத்” என்கிறபடி மஹா புண்யசாலிகளான ஆசார்யர்களை அந்த சமயத்தில் மனதில் தியானித்தால் அந்த பாபமானது நமக்கு ஒட்டாது என்கிறது ஸூத்திரம்.
இந்த ஸூத்திரத்தின்படி ஆசார்ய தியானம் அல்லது குரு வந்தனம் என்பது நித்ய கர்மானுஷ்டானம் மட்டுமல்ல நைமித்திக கர்மாவாகவும் – அந்தந்த காலத்தில் செய்யக் கூடிய கடமையாகவும் ஆகிறது.
அதனால், மேற்கூறிய பதினான்கு குணங்களும் பூரணமாக நிரம்பிய நம்ஸ்வாமியை அவர் தனியன்கள் மூலமாக நாம் நித்யம் த்யானம் செய்தால் “ஸர்வபாபை: ப்ரமுச்யதே” என்கிறபடி பாபங்கள் அனைத்தும் தொலையப்பெற்று பூரண ஞானத்தைப் பெறுவோம் என்பது திண்ணம்.
நம்ஸ்வாமி தனியன்கள்
ஸ்ரீ யஜ்ஞேஸா தனியன்
I. ஸ்லோகம்
श्री यज्ञेश कृपापात्रम्
वात्सल्यादि गुणोद्भवम् |
वाधूल वंश तिलकम्
मुक्कुर् श्री नृहरिम् भजे ॥
ஸ்ரீ யஜ்ஞேஸ க்ருபாபாத்ரம்
வாத்ஸல்யாதி குணோத்பவம் |
வாதூல வம்ஸ திலகம்
முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரிம் பஜே ||
II. பொருள்
யஜ்ஞேஸன் என்று போற்றப்பெரும் பகவானின் பரிபூர்ண க்ருபைக்குப் பாத்திரமானவரும், வாத்ஸல்யம் உள்ளிட்ட கல்யாண குணங்களின் இருப்பிடமானவரும், வாதூல வம்சத்தின் திலகமாக ஒளிர்பவருமான முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரியை (அஸ்மத் ஆசார்யனை) ஆஸ்ரயிக்கிறேன் (பஜிக்கிறேன்).
III. “யஜ்ஞேஸ” என்னும் திருநாமத்தின் ரஹஸ்யம்
“ஸ்ரீ யஜ்ஞேஸ க்ருபாபாத்ரம்” என்னும் தொடக்கம், நம் ஆசார்யனை எம்பெருமானின் ‘ப்ருஸ்னிகர்ப்ப’ அவதாரத்துடன் நேரடியாகத் தொடர்புபடுத்தும் நோக்கத்துடன் மிக நுட்பமாகக் கையாளப்பட்டுள்ளது.
ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில், ப்ருஸ்னியும் அவரது பர்த்தாவான சுதபஸும் கடுமையான தபஸ் இயற்றிய போது, அவர்கள் ஸ்ரீமன் நாராயணனை சாதாரண திருநாமங்களால் அழைக்காமல், குறிப்பாக “யஜ்ஞேஸன்” (யாகங்களின் தலைவன்) என்று அழைத்தனர். சாஸ்திரங்களின்படி, தங்களின் யாகம் மற்றும் தபஸ்ஸின் நேரடிப் பலனாகவே எம்பெருமானைக் கருதி அவர்கள் விளித்த இந்தத் திருநாமம் எம்பெருமானுக்கு அத்தனை உகப்பாக இருந்தது. அதனால் மகிழ்ந்த எம்பெருமான், அவர்களுக்கு மூன்று முறை பிள்ளையாக அவதரிப்பதாக ஒரு அரிய வரத்தை அருளினார்:
- ப்ருஸ்னிகர்ப்பனாக (ப்ருஸ்னி மற்றும் சுதபஸுக்கு)
- வாமனனாக (அதிதி மற்றும் காஸ்யப ப்ரஜாபதிக்கு)
- க்ருஷ்ணனாக (தேவகி மற்றும் வசுதேவருக்கு)
இந்த மூன்று அவதாரங்களிலும் தாய் தந்தையர் ஒருவரே. இந்தத் திருநாமத்தைக் குறிப்பிடுவது ஒரு ஆழ்ந்த ஒப்புமையை உணர்த்துகிறது: ப்ருஸ்னி எம்பெருமானை ‘யஜ்ஞேஸன்’ என்று அழைத்து மகிழ்வித்ததைப் போலவே, ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமியும் மாபெரும் யாகங்களின் அக்னி குண்டங்கள் மூலமாகவே எம்பெருமானை ஆராதித்து, அவனது க்ருபைக்கு முழுமையான பாத்திரமாக (க்ருபாபாத்ரம்) திகழ்ந்தார்.
IV. வாத்ஸல்யத்தின் இலக்கணம்: வத்ஸே தேனுரிவ வாத்ஸல்யம்
இரண்டாவது வரியான “வாத்ஸல்யாதி குணோத்பவம்“, ஆசார்யனை வாத்ஸல்யம் முதலான கல்யாண குணங்களின் உற்பத்தி ஸ்தானமாக வர்ணிக்கிறது. இது வெறும் “அன்பு” என்பதைத் தாண்டி, “வத்ஸே தேனுரிவ வாத்ஸல்யம்” (பசு தன் கன்றுக்குட்டி மீது வைக்கும் ஒப்பற்ற அன்பு) என்னும் பிரத்யேகமான சித்தாந்தக் கருத்தைக் குறிக்கிறது.
- தூய்மையின் முரண்பாடு (The Paradox of Purity): ஒரு பசு இயற்கையிலேயே மிகவும் சுத்தமானது; அது அசுத்தமான புல்லையோ உணவையோ தீண்டாது, தன் தனிப்பட்ட தூய்மையில் கண்டிப்பானது. ஆனால், சேற்றிலும் புழுதியிலும் புரண்டு எழுந்த தன் கன்றுக்குட்டி தன்னை நெருங்கும் போது, பசு அதனை ஒருபோதும் விலக்குவதில்லை. மாறாக, தன் நாவினால் கன்றின் உடலில் உள்ள அசுத்தங்களை நக்கிச் சுத்தம் செய்கிறது. கன்றைத் தூய்மைப்படுத்துவதற்காக, அதன் அசுத்தங்களைத் தான் স্বেচ্ছையாக ஏற்றுக்கொள்கிறது. இதுவே “வாத்ஸல்யத்தின்” உண்மையான இலக்கணம்.
- பசுவைப் போன்ற ஆசார்யன்: இந்த சக்திவாய்ந்த உருவகம் ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமிக்கு முற்றிலும் பொருந்தும். அவர் அதியுன்னத பண்டிதராகவும், சாஸ்த்ர அனுஷ்டானங்களில் மிகவும் கண்டிப்பானவராகவும் (பசுவைப் போன்ற தூய்மை கொண்டவராகவும்) திகழ்ந்தாலும், தம் அடியார்களின் மீதான அவரது கருணைக்கு எல்லையே இல்லை. பாகவதர்கள் தங்கள் சம்சாரப் பாவங்கள் (கர்மம்) என்னும் சேற்றோடும் புழுதியோடும் அவரை அணுகியபோது, அவர் அவர்களை அசுத்தமானவர்கள் என்று ஒருபோதும் ஒதுக்கவில்லை. மாறாக, தம் ஞானம் மற்றும் க்ருபை என்னும் நாவினால் அவர்களைத் தூய்மைப்படுத்தினார். அவர்களின் பாரங்களைத் தாமே ஏற்றுக்கொண்டு அவர்களைச் சுத்தப்படுத்தினார். ஒரு தாய்ப்பசு தன் கன்றிடம் காட்டும் அதே நிபந்தனையற்ற அன்பை ஒவ்வொரு அடியாரிடமும் காட்டினார். ஆகையாலேயே, அவர் அத்தகைய கருணையின் பிறப்பிடமாக “குணோத்பவம்” என்று மிகச்சரியாகப் போற்றப்படுகிறார்.
V. வம்சத்தின் மணிமகுடம்: வாதூல வம்ச திலகம்
மூன்றாவது வரியில் ஆசார்யனின் திருவம்சம் குறிப்பிடப்படுகிறது: “வாதூல வம்ச திலகம்”. வாதூல வம்சம் என்பது அவரது கோத்ரத்தைக் (வாதூல மஹரிஷியின் வழிவந்தோர்) குறித்தாலும், “திலகம்” என்னும் சொல் மாபெரும் உருவகத்தைக் கொண்டுள்ளது.
அவரைத் தன் குலத்தின் திலகம் என்று அழைப்பதன் மூலம், வாதூல வம்சம் வரலாற்று ரீதியாக மிகவும் புகழ்பெற்றது என்றாலும், அது ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமியின் வாயிலாகவே தன் மிக உயர்ந்த பெருமையையும், மங்களத்தின் மிகச்சிறந்த அடையாளத்தையும் அடைகிறது என்பதை இச்சுலோகம் உணர்த்துகிறது. ஒட்டுமொத்த வம்சத்தையே ஒளிரச் செய்யும் ஆபரணமாக அவர் திகழ்கிறார்.
VI. சரணாகதி: முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரிம் பஜே
இறுதி வரியான “முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரிம் பஜே” என்பது இச்சுலோகத்தின் உச்சக்கட்டமான சரணாகதியைக் குறிக்கிறது.
- “ந்ருஹரி” என்னும் திருநாமத்தின் சிறப்பு: பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படும் “நரசிம்ஹ” என்பதற்குப் பதிலாக “ந்ருஹரி” (ந்ரு = மனிதன், ஹரி = சிங்கம்/எம்பெருமான்) என்று பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதற்கு இரண்டு காரணங்கள் உள்ளன. முதலாவதாக, இது அவரது இயற்பெயரான ஸ்ரீ லக்ஷ்மி நரசிம்ஹாச்சாரியாரைக் குறிக்கிறது. இரண்டாவதாக, இது ஆசார்யனுக்கும் அவர் ஆராதித்த எம்பெருமானுக்கும் எவ்வித பேதமுமில்லை என்பதை நிறுவுகிறது. நம்மைப் போன்ற அடியார்களுக்கு, உக்ரமும் அதேசமயம் கருணையும் கொண்ட ஸ்ரீ நரசிம்மப் பெருமான் (ந்ருஹரி) எங்கோ தொலைவில் உள்ள வைகுண்டத்தில் இல்லை, மாறாக முக்கூரிலிருந்து வந்த நம் ஆசார்யனின் ரூபத்தில் பிரத்யக்ஷமாக இங்கேயே எழுந்தருளியுள்ளார்.
“பஜே” என்பதன் அர்த்தம்: இறுதியாக “பஜே” என்னும் வினைச்சொல் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இது வெறும் “வணங்குகிறேன்” அல்லது “துதிக்கிறேன்” என்று பொருள்படாது. இது “பஜ்” என்னும் வேர்ச்சொல்லிலிருந்து பிறந்தது; இது கைங்கர்யம், ஆராதனை மற்றும் இடையறாத தியானத்தைக் குறிக்கிறது. இச்சுலோகம் வெறும் புற மரியாதையை மட்டும் வெளிப்படுத்துவதல்ல. மாறாக, ஸ்ரீ முக்கூர் ந்ருஹரியை என் ஹ்ருதய கமலத்தில் இருத்தி இடைவிடாது தியானிக்கும் ஒரு ஆத்மார்த்தமான பக்தி நிலையாகும்.
ஸ்ரீ ஸதாசார தனியன்
I. ஸ்லோகம்
सदाचार अनुष्ठान
सौशील्यादि सुभूषितम्।
श्रीनृसिंह कृपापात्रं
मुक्कुर् श्री नृहरिं भजे ॥
ஸதாசார அனுஷ்டான
ஸௌஸீல்யாதி ஸுபூஷிதம் |
ஶ்ரீந்ருஸிம்ஹ க்ருபாபாத்ரம்
முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரிம் பஜே ||
II. பொருள்
ஸதாசாரம் (நன்னடத்தை), அனுஷ்டானம் (முறையான சாஸ்த்ர கர்மாக்கள்), மற்றும் ஸௌசீல்யம் (எளிமை) முதலான கல்யாண குணங்களால் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டவரும், ஸ்ரீ ந்ருஸிம்ஹனின் க்ருபைக்கு முழுமையான பாத்திரமானவருமான முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரியை ஆஸ்ரயிக்கிறேன் (பஜிக்கிறேன்).
III. விளக்கவுரை
இந்த சுலோகம் ஆசார்யனின் நடைமுறை வாழ்க்கையையும், அடியார்களோடு அவர் பழகிய விதத்தின் பெருமையையும் மையப்படுத்துகிறது. முதல் தனியன் (ஸ்ரீ யஜ்ஞேஸ…) அவரது திவ்யமான வம்சத்தையும் வாத்ஸல்யத்தையும் போற்றிய நிலையில், இத்தனியன் அவரது ஆசார அனுஷ்டானங்களையும், சௌசீல்யத்தையும் (எளிமை) முன்னிலைப்படுத்துகிறது. இக்குணங்கள் வெறும் ஆந்தரங்கமான குணங்கள் மட்டுமல்ல, ஆசார்யனின் ஆளுமையை அலங்கரித்து அவரை ஒளிரச் செய்யும் ஆபரணங்கள் என்பதை இத்தனியன் வலியுறுத்துகிறது.
ஸதாசாரம் (நன்னடத்தை):
- அர்த்தம்: சத் (உண்மை/நன்மை/ஆத்மா) + ஆசாரம் (நடத்தை). இது ஆத்மாவை (சத்) உய்விக்கும், சாஸ்திரங்களுக்குக் கட்டுப்பட்ட மிகத் தூய்மையான நடத்தை முறையைக் குறிக்கிறது.
- தூய்மையென்னும் ஆபரணம்: ஒருவர் தங்களை அழகுபடுத்திக்கொள்ள ஆபரணங்களை அணிவது போல, ஆசார்யன் ஸதாசாரத்தை (சத் + ஆசாரம்) தன் முதன்மை ஆபரணமாக அணிகிறார். இந்த ஆசாரம் முற்றிலும் சாத்வீகமானது—ஆத்மாவின் உய்வை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டது.
- சிறு வயதிலேயே, ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி தூய்மையிலும் சாஸ்திர விதிகளிலும் அத்தனை கண்டிப்புடன் திகழ்ந்ததால் அவருக்கு “ஸதாசார பாலசூர்யன்” (நன்னடத்தையின் இளஞ்சூரியன்) என்ற பட்டம் வழங்கப்பட்டது. சூரியன் எவ்வாறு இருளை அகற்றுமோ, அதைப் போலவே ஆசார்யனின் ஸதாசாரம் அவரது சிஷ்யர்களின் அஞ்ஞானம் மற்றும் சோம்பல் என்னும் இருளை அகற்றியது. அவர் விதியை மட்டும் போதிக்கவில்லை; சிறுவயது முதலே அவ்விதிகளின் படியே வாழ்ந்து, இளஞ்சூரியனைப் போலப் பிரகாசித்தார்.
அனுஷ்டானம் (உறுதியான சாஸ்த்ர கர்மாக்கள்):
- அர்த்தம்: வேதங்களால் விதிக்கப்பட்ட கர்மாக்களை (கடமைகளை) எவ்விதக் குறையுமின்றிப் பரிபூர்ணமாகச் செய்வதை இது குறிக்கிறது.
- ஸ்வாமி தேசிகனின் அருளிச்செயலின்படி, ஒரு உண்மையான ஆசார்யன் ‘ஸ்ரோத்ரியனாகவும்’ (வேதங்களில் நிபுணத்துவம் பெற்றவர்) மற்றும் ‘ப்ரம்ம நிஷ்டனாகவும்’ (எம்பெருமானிடம் நிலைபெற்றவர்) இருக்க வேண்டும். நித்ய கர்மானுஷ்டானங்களை (சந்தியாவந்தனம் போன்றவை) கைவிடுபவர் அசுத்தமானவர் என்று சாஸ்திரங்கள் தெளிவாகக் கூறுகின்றன.
- விளக்கவுரை: ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி பரிபூர்ண அனுஷ்டானத்தின் திருவுருவமாகத் திகழ்ந்தவர். காலம், இடம், அல்லது தேஹ ஆரோக்யம் என எதைக் கொண்டும் அவர் தனது ஆராதனைகள், ஜபங்கள், அல்லது யாஜ்ஞங்களில் ஒருபோதும் சமரசம் செய்துகொண்டதில்லை. ஆன்மீகச் செம்மைக்கு அனுஷ்டானமே அடிப்படை என்பதற்கு அவரது வாழ்க்கை ஒரு சாட்சியாகும்.
ஸௌஸீல்யாதி (எளிமையும் அடக்கமும்):
- அர்த்தம்: சௌசீல்யம் என்பது, ஒரு உயர்ந்த நிலையில் உள்ளவர் தம் பெருமையைக் கிஞ்சித்தும் காட்டிக்கொள்ளாமல், தம்மினும் எளியவர்களோடு சரிசமமாகப் பழகும் கல்யாண குணமாகும். சௌசீல்யம் என்பது பாலும் நீரும் கலப்பதைப் போன்றது.
- பால் (ஆசார்யன்): தூய்மையானது, வெண்மையானது, சத்துமிக்கது, மற்றும் உயர்ந்தது.
- நீர் (அடியார்): நிறமற்றது, சுவையற்றது, பெரும்பாலும் சத்து இல்லாதது.
- சேர்க்கை: பாலும் நீரும் கலக்கும் போது, பால் நீருக்குத் தன் வெண்மையையும் மதிப்பையும் அளிக்கிறது. அது தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக்கொள்வதில்லை. அதேபோல, ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி, தனது அஞ்சத்தக்க ஆசார அனுஷ்டானங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், மிகவும் எளிய அடியார்களோடு மிகச் சாதாரணமாகப் பழகினார். பால் எவ்வாறு நீரை ஏற்றுக்கொள்கிறதோ, அதைப் போல அவர் அடியார்களுக்குத் தன் “நிறத்தை” (க்ருபையை) அளித்து அவர்களை மேன்மைப்படுத்தினார்.
ஸ்ரீந்ருஸிம்ஹ க்ருபாபாத்ரம் (நரசிம்மக் கிருபையின் பாத்திரம்):
- அர்த்தம்: ஸ்ரீ நரசிம்மப் பெருமாளின் பரிபூர்ண க்ருபையைப் பெற்றவர். இது, அவர் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் ஆராதித்த இரண்டு எம்பெருமான்களின் வடிவங்களிலிருந்து அவர் பெற்ற க்ருபையைக் குறிக்கிறது (ஸ்ரீ யஜ்ஞமூர்த்தி மற்றும் ஸ்ரீ மட்டப்பல்லி யோகானந்த லக்ஷ்மி நரசிம்மர்).
- இந்த வடிவங்களை இடையறாது ஆராதித்ததன் மூலம், ஆசார்யன் ஶ்ரீ லக்ஷ்மீந்ருஸிம்ஹனின் கடாக்ஷத்திற்கு பாத்திரமானார்—அவர் அந்த க்ருபையைத் தனக்காக மட்டும் வைத்துக்கொள்ளாமல், அதனை மற்றவர்களுக்கு விநியோகித்து மகிழ்ந்தவர்.
அப்படிப்பட்ட உத்தமமான முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரியை (அஸ்மத் ஆசார்யனை) ஆஸ்ரயிக்கிறேன் (பஜிக்கிறேன்).
ஸ்ரீ மத்வபுரா தனியன்
I. ஸ்லோகம்
मध्वपुराधिप प्रियम्
उत्तमादि गुणोद्भवम् ।
विश्वात्म प्रियमात्मानं
मुक्कुर् श्री नृहरिं भजे ॥
மத்வபுராதிப ப்ரியம்
உத்தமாதி குணோத்பவம் |
விஸ்வாத்மா ப்ரியமாத்மானம்
முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரிம் பஜே ||
II. பொருள்
மத்வபுரியின் (மட்டப்பல்லி) நாயகனுக்கு மிகவும் பிரியமானவரும், உத்தமம் முதலான கல்யாண குணங்களின் உற்பத்தி ஸ்தானமாக விளங்குபவரும், விஸ்வாத்மாவின் (ஸ்ரீ வராஹ / சிம்மாசலப் பெருமானின்) அன்புக்குரிய ஆத்மாவாகத் திகழும் முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரியை ஆஸ்ரயிக்கிறேன் (பஜிக்கிறேன்).
III. விளக்கவுரை
மத்வபுராதிப ப்ரியம் (மட்டப்பல்லிப் பெருமானுக்குப் பிரியமானவர்):
- மத்வபுரி: எம்பெருமானே வெளிப்படுத்தியபடி, மட்டப்பல்லியின் பழமையான பெயர் மதுபுரி அல்லது மத்வபுரி (தேன் சிந்தும் நகரம் / இனிமையான நகரம்).
- அதிப & ப்ரியம்: இந்த நகரத்தின் நாயகன் ஸ்ரீ மட்டப்பல்லி லக்ஷ்மி நரசிம்மப் பெருமாள். ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி இந்த எம்பெருமானுக்கு மிகவும் பிரியமானவர் என்று விவரிக்கப்படுகிறார். அரசனிடம் ஒரு நெருங்கிய நண்பனுக்கோ அல்லது அன்புச் செல்வனுக்கோ எவ்வாறு சிறப்பு உரிமை இருக்குமோ, அதேபோல ஆசார்யனுக்கும் மட்டப்பல்லிப் பெருமாளிடம் நேரடி உரிமை இருந்தது.
உத்தமாதி குணோத்பவம் (‘உத்தம’ குணத்தின் பிறப்பிடம்):
- இங்கே, “உத்தம” என்ற வார்த்தை சாதாரணமான “நல்லது” என்ற பொருளில் பயன்படுத்தப்படவில்லை, மாறாக குணாதிசயங்களை வகைப்படுத்தும் சாஸ்திர விதிகளின்படி மிக உயர்ந்த பொருளில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சாஸ்திரங்கள் மனிதர்களை நான்கு நிலைகளாகப் பிரிக்கின்றன: அதமாதமா, அதமா, மத்யமா, மற்றும் உத்தமா.
- உத்தமா (மிக உயர்ந்தவர்): மற்றவர்கள் நன்றாக வாழ வேண்டும் என்பதற்காகத் தன்னைத் தாமே வருத்திக்கொள்ளவும் தயாராக இருப்பவர். அகில அண்டங்களுக்கும் அதிபதியான எம்பெருமான், மகாபலியிடம் கையேந்தித் தன் நிலையைத் தாழ்த்திக்கொண்ட வாமன அவதாரமே இதற்குச் சிறந்த உதாரணம்.
- உத்தமனாக ஆசார்யன்: ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி இந்த இலக்கணத்திற்கு முற்றிலும் பொருத்தமானவர். அவர் பல நாட்கள் நீடிக்கும் மாபெரும் யாஜ்ஞங்களை நடத்தினார். அந்த நேரங்களில், உணவு நீரின்றி விரதமிருப்பது, அக்னி ஜ்வாலியின் முன் பல மணிகாலம் ஹோமம் செய்வது என்று அனைவரின் ஆன்மீக மற்றும் லௌகீக நன்மையை உறுதிசெய்வதற்காகத் தனது சொந்த உடல் வசதியை அவர் ச்ரமப்படுத்திக்கொண்டார்.
விஸ்வாத்மா ப்ரியமாத்மானம் (அகில நாயகனின் அன்புக்குரிய ஆத்மா):
- விஸ்வாத்மா: இச்சொல் வராஹ அவதாரத்தைக் குறிக்கிறது. ஸ்ரீ வராஹப் பெருமாள் உலகத்தை (விஸ்வத்தை) சமுத்திரத்திலிருந்து தன் திருமேனியால் தாங்கித் தூக்கியதால் விஸ்வாத்மா என்று அழைக்கப்படுகிறார்.
- சிம்மாசலம் ஸ்ரீ வராஹ லக்ஷ்மி நரசிம்மரின் திவ்ய தேசமாகும். ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி இந்த க்ஷேத்திரத்தில் ஒரு மாபெரும் மஹாயஜ்ஞத்தை நடத்தினார். இந்த யாகத்தின் மூலம் எம்பெருமானை மகிழ்வித்ததால், ஆசார்யன் அந்த அகில நாயகனின் ப்ரியமாத்மாவாக (அன்புக்குரிய ஆத்மாவாக) ஆனார்.
அப்படிப்பட்ட உத்தமமான முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரியை (அஸ்மத் ஆசார்யனை) ஆஸ்ரயிக்கிறேன் (பஜிக்கிறேன்).
ஸ்ரீ விஶ்வம்பரம் தனியன்
I. ஸ்லோகம்
विश्वंभरं महात्मानं
विश्वमूर्ति गुणोद्भवम् ।
उग्रसिंहं गुणभद्रं
मुक्कुर् श्री नृहरिं भजे ॥
விஸ்வம்பரம் மஹாத்மானம்
விஸ்வமூர்த்தி குணோத்பவம் |
உக்ரஸிம்ஹம் குணபத்ரம்
முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரிம் பஜே ||
II. பொருள்
விஸ்வம்பரன் என்றும் மஹாத்மா (உயர்ந்த ஆத்மா) என்றும் அறியப்படுபவரும், விஸ்வமூர்த்தியின் (ஸ்ரீ நரசிம்மப் பெருமானின்) கல்யாண குணங்களிலிருந்தே தோன்றியவரும், உக்ரசிம்மன் மற்றும் குணபத்ரன் என்று கொண்டாடப்படுபவருமான முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரியை ஆஸ்ரயிக்கிறேன் (பஜிக்கிறேன்).
III. விளக்கவுரை
இந்த சுலோகம் மிகவும் தனித்துவமானது, ஏனெனில் இது சிம்மாசல ஸ்ரீ வராஹ லக்ஷ்மி நரசிம்மப் பெருமானே ஆசார்யனின் ஆத்மா பல்வேறு யுகங்களில் செய்த பயணத்தைக் குறித்து வெளிப்படுத்திய வரலாற்றுப் பதிவாக அமைகிறது.
யஜ்ஞ ரஹஸ்யம் :
- இச்சுலோகத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள விஸ்வம்பரன், உக்ரசிம்மன், குணபத்ரன் போன்ற திருநாமங்கள் வெறும் கவிதைக்காகச் சூட்டப்பட்ட பட்டங்கள் அல்ல. அவை சிம்மாசலத்தில் நடந்த 106-வது மஹாயக்ஞத்தின் போது வெளிப்படுத்தப்பட்ட அடையாளங்களாகும்.
- எம்பெருமானின் வெளிப்பாடு: பல்வேறு யுகங்களில் 32,000 மஹாயக்ஞங்களை நடத்த வேண்டும் என்ற சங்கல்பம் (தெய்வீக சித்தம்) தமக்கு இருப்பதாக எம்பெருமான் வெளிப்படுத்தினார். இப்பணிக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அத்வர்யு (தலைமை ஆசார்யன்) வெவ்வேறு யுகங்களில் வெவ்வேறு வடிவங்களில் தோன்றும் ஒரே ஆத்மாவாகும்.
- க்ருத யுகத்தில் அவர் விஸ்வம்பரன்; த்ரேதா யுகத்தில் உக்ரசிம்மன்; த்வாபர யுகத்தில் குணபத்ரன்; கலி யுகத்தில் அவரே ஸ்ரீ லக்ஷ்மி நரசிம்மன் (ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி).
- இந்த சுலோகத்தை அனுசந்தானம் செய்வதன் மூலம், ஒருவர் வெறும் குருவை மட்டும் துதிக்கவில்லை, லோக க்ஷேமத்திற்காகவே எம்பெருமானால் நியமிக்கப்பட்ட ஒரு திவ்யமான ஆத்மாவின் நாம சங்கீர்த்தனத்தையும் செய்கிறார்.
மஹாத்மானம் :
- சாஸ்திரங்கள் ஒருவரை மஹாத்மா என்று அளவிடுவது அவருடைய பலத்தைக் கொண்டு அல்ல, மாறாக மனம், வாக்கு, காயம் (எண்ணம், சொல், செயல்) ஆகியவற்றின் தூய்மையைக் கொண்டே ஆகும் (த்ரிகரண சுத்தி).
- ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி ஒரு மஹாத்மாவாகத் திகழ்கிறார், ஏனெனில் எம்பெருமான் மீதான அவரது இடைவிடாத தியானமும், அவரது வேத உபதேசங்களும், அவர் நேரில் செய்த யஜ்ஞங்களும் ஒன்றுக்கொன்று முற்றிலும் ஒத்திசைந்திருந்தன.
விஸ்வமூர்த்தி குணோத்பவம் :
- விஸ்வமூர்த்தி: இது ஸ்ரீ நரசிம்மர் / வராஹப் பெருமானைக் குறிக்கிறது.
- எம்பெருமானின் முதன்மையான கல்யாண குணங்கள் என்னவென்றால், அவனது விருப்பங்களும் அவனது சங்கல்பங்களும் எப்போதுமே மெய்யாகும் (சத்ய காம & சத்ய சங்கல்பம்).
- ஸ்ரீ முக்கூர் ஸ்வாமி இதை அப்படியே பிரதிபலிக்கிறார். அவர் 108 ஸ்வாதி மஹாயஜ்ஞங்களைச் செய்ய வேண்டும் என்ற சங்கல்பத்தை ஏற்றார். பல நெருக்கடிகள் இருந்தபோதிலும், அவர் அவற்றை வெற்றிகரமாக முடித்தார். அவரது சங்கல்பம் எம்பெருமானின் ஆக்ஞையை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்ததால் அது ‘சத்ய சங்கல்பமாக’ மாறியது.
அப்படிப்பட்ட உத்தமமான முக்கூர் ஸ்ரீ ந்ருஹரியை (அஸ்மத் ஆசார்யனை) ஆஸ்ரயிக்கிறேன் (பஜிக்கிறேன்).
*** ஸ்ரீ விஸ்வம்பரா உக்ரஸிம்ஹ குணபத்ர லக்ஷ்மிநரசிம்ஹார்ய மஹாதேசிகாய நம: ***
நம்முடை நம்பெருமான் தனியன்
I. தனியன்
நம்முடை நம்பெருமான் நம் மட்டபல்லிநாதனை
நம்பி நம்பி நம்பி நம்பி – நம்பியென்று
நவின்றுரைத்த நம்ஸ்வாமியே நமவென்றால்
நம்வினை தீருமே ||
II. பொருள்
ப்ரதம க்ஷேத்திரமான ஶ்ரீரங்கத்தில் உறையும் பெருமாளுக்கு ‘நம்பெருமாள்‘ என்று திருநாமம். திருமங்கை ஆழ்வார் அஹோபிலம் சென்ற பொழுது, அங்கு உள்ள ந்ருஸிம்ஹனின் ஸௌலப்யத்தைக் கண்டு ‘நம்முடை நம்பெருமான்‘ என்று பாடினார். நம்ஸ்வாமி ஶ்ரீ மட்டபல்லிநாதன் மிகவும் ஸௌலப்ய மூர்த்தி என்பதை உணர்த்தும்பொருட்டு ‘நம்முடை நம்பெருமான் நம் மட்டபல்லிநாதன்‘ என்கிறார். நமக்கு மிகவும் அருகில் இருப்பவன் என்பது தேறிய பொருள்.
அப்படிப்பட்ட ஶ்ரீ மட்டபல்லி ஶ்ரீ யோகாநந்த லக்ஷ்மிந்ருசிம்ஹன்தான் மற்றைய க்ஷேத்திரங்களிலும் உள்ளான், அதாவது மங்களகிரியில் உறையும் பானக நரஸிம்ஹன், வேதாத்ரியில் உறையும் யோகாநந்த நரஸிம்ஹன், கேதவரத்தில் உறையும் லக்ஷ்மிநரஸிம்ஹன், வாடபல்லியில் உறையும் தீப நரஸிம்ஹன், மற்றும் அஹோபிலத்தில் நவமூர்த்திகளில் ஒருவனான யோகாநந்த நரஸிம்ஹன் என இவ்வைவருமே ஶ்ரீ மட்டபல்லிநாதந்தான் என்கிறார். ‘நம்பி நம்பி நம்பி நம்பி – நம்பி‘ என்பதன் மூலம் அவர்கள் எல்லோரையுமே இங்கேயே சேவிக்கலாம் என்பது தேறிய பொருள்.
அவ்வாறு ‘நவின்றுரைத்த‘ – நன்கு ஆராய்ந்து, த்யானித்து, பல காலம் யஜ்ஞங்கள் செய்து நமக்கு ஶ்ரீ மட்டபல்லிநாதனின் அளவளாவிய பெருமைகளை உணர்த்தியவர் நம்ஸ்வாமி. அந்த ஆசார்யனின் பொருட்டு நமவென்றால், ‘நம்ஸ்வாமியே நமவென்றால்‘ அதாவது ‘நம்ஸ்வாமியே நம:’ என்று த்யானித்தாலும், சொன்னாலும் ‘நம் வினை தீருமே‘ – நம்முடைய பாபங்களெல்லாம் நசிந்து போகும்..!!
முக்கூரில் பிறந்த தனியன்
I. தனியன்
முக்கூரில் பிறந்த முக்கூர் ஸ்வாமி தன்மையை
முக்காலமும் நம்மனதில் நிருத்தி
மிக்கான் மட்டபல்லிநாதனைத் தொழுவோர்க்கு
எக்காலமும் பொற்காலமே ||
II. பொருள்
நம்ஸ்வாமி முக்கூர் மஹாக்ஷேத்திரத்திலேயே அவதரித்தவர். அவர் சிறந்த ஆசார்யராக விளங்கியதால் முக்கூர் ஸ்வாமி என்று அனைவராலும் போற்றப்பெற்றவர். அவருடைய கல்யாண குணங்களான வாத்ஸல்யம், ஸௌஸீல்யம், காருண்யம், உத்தமம் போன்ற குணங்களை நம் மனதில் முக்காலத்திலும் – அதாவ்து எப்பொழுதும் த்யானித்துக்கொண்டே ஶ்ரீ மட்டபல்லிநாதனை சேவித்தால், நமக்கு எக்காலமும் பொற்காலமாய் அமையும்.